,

OFF WHITE 2011

2011-05-29T12:31:00.000-07:00

OFF WHITE 2011 -PHOTO-

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

20 MAY 2011-17JULY 2011

2011-05-27T12:12:00.000-07:00

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

YES WE DON'T 20 MAY 2011

2011-05-27T12:06:00.000-07:00

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2010-11-30T10:21:00.000-08:00

The Land Between Us
Whitworth Art Gallery
25 Sep - 23 Jan 2010
Manchester, UK

Artists
Black Audio Fİlm Collection
Vija Celmins
Chen Qiulin
Nİkhil Chopra
John Robert Cozens
Willie Doherty
Albrecht Dürer
Olafur Eliasson
Cyprien Gallard
Romuald Hazoume
Thomas Hearne
William Holman Hunt
Li Yuan-chia
Erkan Ozgen
Samuel Palmer
Rembrandt
Larissa Sansour
JMW Turner
Vincent Van Gogh
Francis Wheatley
James McNeill Whistler
Rachel Whiteread
Thomas Whittle
Donovan Wylie
------------------------------------------------------------------------------------------------

2010-05-31T15:57:00.000-07:00

Not Easy to Save the World in 90 Days
Works by 10 young Turkish artists
By Haupt & Binder

When this exhibition in "Tanas", the Berlin project space for Turkish art, ended in March 2010 after 90 days, the world will certainly not have been saved. Nor can that be expected at the next station, the art association on the Danish Baltic Sea island Møn. But as René Block suggests, of course ironically, with the title of his catalog text, "…but one could attempt it…"

A year and a half after the opening of "Tanas", this is the first exhibition for which the director himself takes conceptual responsibility. In conversation, René Block said that the preceding program was under his aegis as well, of course, but because of his close collaboration with the artists, he didn’t want to call himself the curator of such solo exhibitions.

This current project is something different, he says, because it is based on a broader curatorial concept that was long under development. Block had two primary interlocked intentions. First, he wanted to draw more attention to the fact that Turkey’s contemporary art scene extends beyond Istanbul and that interesting artistic positions can be found on the other side of the Bosporus. Most of the artists comprised in the exhibition are of Kurdish descent and come from southeastern Turkey. Four of them live in the city of Diyarbakir and in nearby Batman. Among the participants from Istanbul, Halil Altındere is an important link between that city’s art scene and his friends in his southeastern Anatolian homeland.

René Block said his second and surely more important intention was to present a younger, critical generation of artists. He wrote on what unites them: "All of these artists share a clear aesthetic language since after all, their work involves a critical reappraisal of conflicts and prejudices, opposition to authoritarian structures, or the unmasking and breaking of cultural and political taboos that still exist in Turkey. Another commonality among the artists is that they advance their critique subtly through the icy bite of irony, through exaggeration to the point of absurdity, or simply through the poetic feel of allegory." (Booklet text)

In a photo tour through the exhibition with aids to understanding the background of individual work, we show what the curator means.

>> Photo tour
24 pages of pictures, in part with commentary

On the Tanas project space and René Block's almost 20-year close relationship to the art of Turkey, see the interview by Sabine Vogel in the Nafas Art Magazine of August 2008.
>> Interview with René Block

Haupt & Binder
Gerhard Haupt and Pat Binder. Publishers of Universes in Universe - Worlds of Art; co-publishers and editors-in-chief of Nafas Art Magazine. Based in Berlin, Germany.

(Translation from German: Mitch Cohen)

print version send this article

Share this content

Not Easy to Save the World in 90 Days
14 Dec. 2009 -
13 March 2010

Curator:
René Block

Tanas

Heidestr. 50
10557 Berlin
Germany
Website / Email

Next station:
3 April -13 June 2010
Kunstforeningen 44 Møen
Møn Island
Denmark

Halil Altindere
* 1971 Mardin, Turkey. Lives in Istanbul, Turkey.
more info & photos

Fikret Atay
* 1976 Batman, Turkey; lives there.
more info & photos

Köken Ergun
* 1976 in Istanbul, Turkey. Lives in Berlin, Germany.
more info & photos

Servet Kocyiğit
* 1971 Kaman, Turkey. Lives in Amsterdam, the Netherlands, and Istanbul, Turkey.
more info & photos

Cengiz Tekin
* 1977 Diyarbakir, Turkey; lives there.
more info & photos

Nasan Tur
* 1974 Offenbach, Germany. Lives in Berlin, Germany.
more info & photos

Ömer Ali Kazma
* 1971 Istanbul, Turkey; lives there.
more info & photos

Ahmet Öğüt
* 1981 Diyarbakır, Turkey. Lives in Amsterdam, Netherlands.
more info & photos

Erkan Özgen
* 1971 Mardin, Turkey. Lives in Diyarbakir, Turkey.
more info & photos

Şener Özmen
* 1971 Idil, Turkey. Lives in Diyarbakır, Turkey.
more info & photos

Turkey: Articles
in Nafas Art Magazine

Turkey: Artists
in Nafas and UiU

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

2010-02-22T00:04:00.000-08:00

BIENNALE CUVE'E 10

2010-02-12T11:58:00.000-08:00

Was haben Venedig, Istanbul, Lyon, Thessaloniki, Mechelen in Belgien, Havanna, Jerusalem und Sharjah in den Vereinigten Emiraten gemeinsam? Alle hatten 2009 eine wichtige Ausstellung zeitgenössischer Kunst, eine sogenannte "Biennale".Für Linz wurde daraus eine spannende Auswahl zusammengestellt, ein "Biennale Cuvée". 33 KünstlerInnen aus 18 Ländern sind zu Gast. Die Ausstellung bringt die internationale Kunstszene nach Linz, zeigt aktuelle Tendenzen auf und ist Gradmesser dafür, was heute international unter dem Begriff Gegenwartskunst verstanden wird.Schau-Plätze des "Biennale Cuvée" sind das OK Offenes Kulturhaus und der Power Tower der Energie AG.

**************************************************************************************************

Meeting Europe - Istanbul exhibitions

2009-11-17T10:46:00.001-08:00

Meeting Europe - Istanbul exhibitions / projections / publication25-30 November 2009 Wacken Exhibition Centre, Strasbourgwithin the framework of st-art'09, 14th Strasbourg Contemporary Art FairProjected Visions35 years of Turkish video artArtists: Hakan Akçura / Halil Altındere / Selda Asal / Nancy Atakan / Fikret Atay / Bulent Baş / Tennur Baş / Ali M. Demirel / Burkay Doğan / Köken Ergün / Esra Ersen / Özlem Günyol / Gülsün Karamustafa / Mustafa Kunt / Ahmet Öğüt / Erkan Özgen / Ferhat Özgür / Şener Özmen / Candaş Şişman / Nil YalterCurated by Celenk Bafra and Ege BerenselPresented as an exhibition, this vast selection shows a panorama of Turkish video art, from the first experiences with this medium to the most actual tendencies.Additionally, a round table on “Video art in Turkey” will be held on 26 November 2009 (within st-art, time to be confirmed), in collaboration with the High School of applied arts of Strasbourg.apollonia is an association based on local law created in 1998, on the basis of work conducted since 1994 by the Council of Europe within the framework of the Program of European Artistic Exchanges.Today apollonia defines itself as a platform of cooperation in the area of the visual arts between European countries and, more specifically, with the countries of Central and Eastern Europe, the Balkans, the countries along the Baltic Sea and in the South Caucasus.apollonia is an autonomous structure functioning on the foundation of close cooperation with other European partners, both inside and outside the European Union. Thus the conception and realization of the projects results from the mutual support of the participating partners. A large majority of them are traveling presentations and thereby reach a wide European public.

open-flux.blogspot.com/.../meeting-europe-istanbul-35-years-of.html

-----------

Rencontrer l’Europe – Istanbulexpositions / projections / publication25-30 novembre 2009 Parc des expositions du Waken, Strasbourgdansle cadre de st-art’09, 14ème Foire européenne d’art contemporain Regards Projetés35 ans d’art vidéo turc Artistes: Hakan Akçura / Halil Altındere / Selda Asal / Nancy Atakan / Fikret Atay / Bulent Baş / Tennur Baş / Ali M. Demirel / Burkay Doğan / Köken Ergün / Esra Ersen / Özlem Günyol / Gülsün Karamustafa / Mustafa Kunt / Ahmet Öğüt / Erkan Özgen / Ferhat Özgür / Şener Özmen / Candaş Şişman / Nil YalterCommissariat: Ege Berensel (artiste, critique d’art) et Celenk Bafra (critique d’art, IKSV) Présentée sous la forme d’une exposition, cette large sélection présente un vaste panorama de l’utilisation du médium vidéo en Turquie, des premières expérimentations aux tendances les plus contemporaines. Par ailleurs, une table ronde sur le thème de « L’art vidéo en Turquie » sera organisée, en collaboration avec l’École supérieure des arts décoratifs de Strasbourg (26 novembre 2009 au Parc des expositions du Wacken, horaire à confirmer). apollonia est une association de droit local créée en 1998, faisant suite au travail conduit à partir de 1994 par le Conseil de l’Europe dans le cadre du Programme d’Echanges Artistiques Européens. Aujourd’hui, apollonia se définit comme une plate-forme de coopération dans le domaine des arts visuels entre les pays européens et plus spécifiquement avec les pays d’Europe centrale et orientale, les Balkans, les pays Baltes et du Caucase du Sud. apollonia est une structure autonome dont le fonctionnement repose sur une coopération étroite avec d’autres partenaires européens, intra et extra-communautaires. Ainsi, la conception et la réalisation des projets se font grâce à l’appui des partenaires impliqués. La grande majorité des manifestations sont itinérantes touchant un large public européen.

**********************************************************************************************

2009-11-16T05:47:00.000-08:00

'İstanbul Bienali mükemmele yakın, biraz kıskanıyorum'

Kortun’a göre İstanbul Bienali birçok açıdan Venedik’i bile geride bıraktı.
02/11/2009 08:41
Çağdaş sanat dünyasının etkili isimlerinden küratör Vasıf Kortun, son haftasına giren 11. İstanbul Bienali'yle ilgili 'Biraz kıskanıyorum, mükemmele yakın. Bu sefer sahiden dünyanın en iyi bienali İstanbul'da' yorumunu yapıyor
document.write();

AYSİM TÜRKMEN (Arşivi)
İSTANBUL - Batı basınında ‘En politik bienal İstanbul’da’ gibi başlıklarla haber olan 11. İstanbul Bienali’nde son haftaya girildi. 9. İstanbul Bienali’nin küratörlüğünü Charles Esche ile birlikte yapmış olan Vasıf Kortun, ‘İnsan Neyle Yaşar?’ temalı 11. İstanbul Bienali’ni, İstanbul’un bienaller tarihinin içinden bakarak değerlendiriyor.11. İstanbul Bienali’ni nasıl değerlendiriyorsunuz?Biraz kıskanıyorum, mükemmele yakın. Beğenmediğim zaman söylemediğimi bırakmayacak kadar çoğu İstanbul bienalini eleştirmişimdir. Yakın ya da uzak durduğumdan değil, bu sefer sahiden dünyanın en iyi bienali İstanbul’da, diyebilecek yere geldik. İstanbul Bienali, Venedik Bienali’ni solladı deniliyor.Venedik Bienali’ni çok değişik yönlerden geride bıraktı. Venedik modeli, hala ulus pavyonlarıyla küratörlü sergiler arasında gidip gelen, uluslar çoğaldıkça da uluslar yarışına dönen bir proje. Para ve keyif sektörünün, genelde sanat dışındaki bileşkelerin hükmünde. Sanat fuarları ile ardışık zamanlı ve ilgilenmediğim bir kalabalığa uzanıyor. Venedik yeniliğe işaret eden, genel durumu analiz eden, büyük cümleleri olan, sorgulayan bir bienal değil artık. İstanbul’un böyle bir lüksü var. Çok daha mazbut, çok daha ekonomik, uluslararası sanat haritasının tam ortasında değil ama dışında da değil. Özgürlüğünü ve görece tarihsizliğini daha iyi kullanmaktaNeoliberal ekonomik düzende, bienaller nasıl bir rol oynuyorlar? Venedik ya da İstanbul gibi şehirlerde ne gibi etkileri oluyor?Bienallerin Venedik’e ya da İstanbul’a getirisi finansal anlamda çok ciddi. Çok ciddi miktarda harcama kapasitesi yüksek bir izleyici grubu da geliyor. Bunun çok büyük, hesaplanması güç, kongre turizminin çok ötesinde bir ekonomisi var. Venedik de bienalleri bunun için yapıyor. 19. yüzyıl sonunda dünyaya sunabileceği az şey kalmış olan, askeri deniz gücünü yitirmiş, sanayileşemeyecek durumdaki Venedik, dahiyane biçimde, ticari liman potansiyelini de kullanarak, büyük fuar ve sergileri başlatıyor. Şehri değiştirmeden bir gezi yeri olarak, bir kongre şehri gibi, büyük parkını ulusların masraflarını kendilerinin karşıladığı, birbirleriyle yarışırcasına sergi yapıları gerçekleştirdikleri, pavyonlara dağıtarak kullanıyor. Venedik’teki sanat bienali de, mimarlık bienali de, film festivali de bununla alakalıdır. İstanbul gibi Venedik de dolaşım ağı üzerinde. İstanbul’la Venedik’in servis şehri olarak algılanmalarında benzerlikler var. Mesele şu, Türkiye’de neredeyse 30 yıldır süregelen neoliberal ekonomi-politika soluk alışımıza kadar her şeyi etkiledi. Şehri markalandırma süreci bunun bir parçası. Bienal de bu süreçten bağımsız değil. Ama her şey aynı şey değildir. Çok net olarak 2005’den beri İstanbul Bienali sergileri bu süreci sorguluyor, başka dünyalar öneriyor. Son bienal daha da fazlasını yaptı, sürecin kendisini afişe etti, serginin hangi ekonomik ilişkiler sonucunda ortaya çıktığını gösterdi ve sanat alanının kamusal potansiyelini değerlendirdi. Boyutuna göre sanırım dünyanın ekonomik olarak en mazbut bienali ve Türkiye’deki buharlaşan kamusallığın acısını çekiyor. Özel sektörle olan zaruri, olmazsa olmaz bir ilişki var ve burada bienali destekleyenleri cezalandırmanın dünyanın en abes işi olduğunu düşünüyorum. Örneğin Onuncu Bienalde serginin küratörü Hou Hanru’nın katalog yazısına, sergiye destekleyen özel sektör etik bir yerde durarak karışmaya yeltenmezken muhtırayla cevap veren bir kamu üniversitesinin güzel sanatlar fakültesi olması. İstanbul Bienali’nin kendi içinde bir evrimi var. İlk bienalleri hatırlarsak, yani turistik bir tanıtım işlevi olan bir sanat etkinliği olma çizgisinde giderken farklı bir kimlik kazanıyor.İstanbul Bienali’ne bir çok yerden bakabiliriz. Birincisi, İstanbul bienalinin çıkışı 12 Eylül sonrası. İkincisi, 1985 master planından sonra başlıyor. Sonra, Bienaller şehir markalaması çerçevesi içinde. Güney Kore’deki Gwangju Bienali, Gwanjgu başkaldırısı ve demokratik devrimden sonra başlar. Africus, yani Johannesburg Bienali, Apartheid’in bitiminden hemen sonra 1995’de başladı. Avrupa’nın gezici bienali Manifesta 1993’te başladı ki, 1989’da Berlin Duvarı’nın inmesi ve Avrupa’nın doğusu ile batısının yeniden tarif edilmesiyle ilgiliydi. Kısaca bienaller travma-sonrası projeleri. Neoliberalizmin klasik demokrasiye ihtiyacı yok ama bienaller bu başat model dünyasında çoğaldı. Devlet de desteklese özel sektör de desteklese bu böyle, ikisini birbirinden ayırmak zor. Örneğin bu bienale kamusal desteğin %86’sı 2010 ve Tanıtım Fonundan geliyor. Bunlar kamu fonları değil. İlk bienaller Türkiye’deki sanat ortamı zenginleşsin, İstanbul’daki üretime dikkat çekilsin gibi gayet idealist duygular ve gereksimlerle başladı. Birinci bienalin sponsoru Halil Bezmen, ikincisinin ise Asıl Nadir’di.Aydınların bakış açıları da değişti. Nostaljik bir kent geçmişiyle haşır neşir olan bir kent ilgisi birdenbire daha modern, daha bağımsız bir bakış açısına kavuşmaya başladı. Çok doğru. 1987- 1989 bienallerine bakarsak, serginin odağı Aya İrini, Aya Sofya, Yerebatan, 3. Ahmet Çeşmesi’nin önü gibi tarihi yarımada eksenindeydi. 1992’de bienalde sergiyi oradan uzaklaştırdım. Çünkü tarihi yarımada artık yaşanılan şehir, Bab-ı Ali değildi, turistik bir bölgeye dönüştürülmüştü. Yerel izleyiciye turist muamelesi yapmak istemedim. Haliç kıyılarının dozerlenişi sonunda Feshane ortaya çıkmıştı. 1989’daki Serotonin sergisinde Feshane’nin farkına vardım. Feshane modernizasyon açısından çok önemliydi, sembolik anlamı önemliydi. Şehrin turistik alımlanması dışındaydı.Bir de 1992 bienalinden sonra, biz bu işi en iyi biliriz diye hareket etmedik. Zaten 2 tane küratör vardı, biri Beral Hanım bir de ben. Bize geri dönülmeyeceği açıktı. Bienal 1992’den sonra hızla profesyonelleşti, uluslararası gündeme oturdu. Oturmadığı Türkiye gündemi. Ama bu durum, bienalin ya da İKSV gibi bir kurumun çözebileceği bir şey değil. 12 Eylül’den sonra aslen ve neredeyse sadece özel sektörün taşıdığı bir kültür sanat ortamı var. Devletten kültüre desteği talep etmek düşünülemezdi bile. Ancak, özel sektörün devletle yakın ilişkisinden dolayı sadece suya sabuna dokunmayan ifadelerin desteklendiği bir kültür ortamı belirginleşti. Kamusallık ifadeleri, kültür yönetimde özerkleşme yeni yeni boyut atlamakta. Halk Ramazan etkinliklerine gidiyor. Belediye de sadece oradaki stand’leri kiralıyor, bir yenilik getirmiyor. Siyasetçiler sanatçılara ‘Bunlar kimseyi temsil etmedikleri halde bu gücü nereden alıyorlar?’ diye bakıyor. Kaybetmekte olduğumuz bir mücadelenin içinde bienal kendini nasıl kurtarır ve toparlar diye bakıyorum. Bienalin çevresindeki güncel sanatın ne olduğu belli, bir şamata ve faaliyet curcunasıydı, izliyor olmaktan bile utanç duyuyorum. 2005 bienalini gerçekleştiriken bu durumun bilincinde bir İstanbul sergisi yaptık. Büyük gösterileri olmayan, zamana yayılan, sergiye destek kapsamlı rehber. İstanbul’un hızına yetişemeyeceğimizi anlayınca 5 ayrı mazbut mekana böldük ve sergiyi İstanbul’da bir yürüyüş haline çevirdik.Şehrin içindeydik ve bulunduğumuz her yerde bir tostçu ya da çayhane gibi şehrin kendinden gelen ekonomisiyle ilişkimizi bozmayacak bir model geliştirdik. Bienalin kuruluşu esnasında Tütün Deposu’ndaki güvenlik aradı ve ‘Karşıdaki çaycı buraya 3 iskemle getirdi, bir de şemsiye açtı, ne yapacağız?’ diye sordu. ‘Sakın dokunmayın’ dedim. Bienalin kendiliğinden kafesi olmuştu. Bazı ilişkileri normalleştirmek gerekiyor. Başka türlü sınıflar, renkler, insanlar, alışveriş merkezleri gibi pürüzsüz ve kontrollü alanlar dışında karşı karşıya gelemiyor. Şehir yaptığınız işe ‘benim’ demeli. Kimseye bir şey dayatamayız, bir şey sunabilirim ve tartışabiliriz. Bienal bu anlamda bir araç.10. Bienal’de Hou Hanru’nun İMÇ, AKM gibi yapılar üzerinden modernizm elestirisi önemliydi. Hou Hanru’nun yaklaşımı ve mekan seçimleri çok iyiydi ama sunumdaki dikkatsizliklerden dolayı, özellikle İMÇ bazında sorunum oldu. İstanbul’da kaosa kaos katmak çok hayırlı bir şey değil. Bu yüzden bu yılki bienal çok önemli. Kendini İstanbul odaklılıktan ayırdı. İşler arasında mesafe var. Küratörlerin müdahaleleri çok net ortaya çıkıyor. Olağanüstü iyi bir kurguyla açılıyor. Bu bienal mekanla ilişkili bir bienal değil, derdi farklı. Alıp Kudüs’e de götürebilirsiniz, gene aynı şeyi söyleyebilir. Bu anlamda şu ana kadar düzenlenen diğer bütün İstanbul bienallerinden farklı bir çizgisi var bu bienalin. İstanbul değil bienalin kendisi öne çıkıyor. 70’lerde doğanlarla, 70’lerde üretenleri yanyana getirmesi de olağanüstü. Sergide mutlak gücü ortaya koyan işler var. Yani güç bu kadar dümdüz işliyor diyen bir tavır.Çok heyecan duyuyorum. Benim için öğretici bir sergi. Küratöryel çıtayı uluslararası anlamda yükseltti.

Vasıf Kortun 02.11.2009 Radikal Gazetesi

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

Sanatın Güncesi /Devrimci politik tavrın nostaljisi

2009-10-23T02:23:00.001-07:00

Bu güne kadar gerçekleşen en politik içerikli Bienal kapsamında düşünülebilir, 11.Uluslararası İstanbul Bienali. Politikanın, devrimci kimliğin ve söylemlerinin günümüze dek süregelen yankılarının hafızalarımızda yenilenmesi, sanatın olanaklarıyla sunulunca lezzetli bir şölen sofrasına dönüşmüş.
11. İstanbul Bienali, Bertolt Brecht’in “İnsan Neyle Yaşar?” kavramıyla sorunsalını ortaya koyuyor.
Brecht in Elisabeth Hauptmann ve Kurt Weill ile birlikte 1928 yılında yazıp besteledikleri “Üç Kuruşluk Opera” adlı oyununda yer alan ve çok sevilen şarkının sözleriyle dönem kapitalizmine kafa tuttuğu görülür. Üç Kuruşluk Opera burjuva toplumunda mülkiyetin ve emeğin yeni baştan dağıtım sürecini anlatıyor, yanı sıra emek, işgücü ve makineleşen yapılanmanın paradoksal anlatımına da zaman zaman ironik bir dille ışık tutuyor…1930’larda yeni yeni baş gösteren liberal ekonominin kendisinden önceki toplumsal yapıyla çelişkisi ve uzlaşmazlığı yarattığı politik ve sosyolojik profille günümüz yaşam değerleri arasındaki paralellikler son derece etkili.
“İnsan Neyle Yaşar ?” Sizce bunun yanıtı ne olmalı. Hava mı, su mu, ekmek mi, yoksa sevgimi, sanat mı, aşk mı, emek mi, tutku mu? Umut mu? Yoksa sadece bilgi, teknolji ve para mı?
Bunun yanıtı her çağda her toplumda aranmış. B. Brehct te Spinoza da, Marks da da Hz. İsa da, S.Freud da belki de Frank Sinatra da hep bu yönde çaba göstermiştir.
Temsil ettikleri topluluğu düşünceleriyle desteklemiş ve onlara yaşam kaynaklarını sunmak istemişlerdir. Bu tavır politikanın inancın ve ekonominin iç içe değerlendirilmesi gereğini yaratmıştır. Zaman ne olursa olsun günceldir ve yaşamsaldır. “Aç ayı oynamaz”, “Açlık sofuluğu bozar” ya da “Sanatsız kalmış bir toplum, hayat damarlarından yoksundur” atasözleri söylemi destekler niteliktedir.
11. Bienal’de Batılı sanatçı sayısından daha çok Batı dışından ve özellikle siyasi olarak sorunlu bölgelerden gelen sanatçıların yer aldığını görüyoruz.
Hırvat asıllı Küratörlerin kolektif çalışmalarının sonucu olan ve “What, How & for Whom” (Ne, Nasıl ve Kimin için) ekibi ile oluşturdukları ve bu güne kadar izlediğimiz en politik içerili İstanbul Bienalinde 40 ülkeden 70 sanatçının ana fikrinden yola çıkarak ürettikleri 140’a yakın projesinin birlikte harmanlanışına şahit oluyoruz. Birbirlerine karşın teke tek etkili oldukları kadar sentezleriyle de Bienalin genelini biçimliyorlar.
Bu gün artık insanlar politik olmak anlamını hâsıl hissediyor ve değerlendiriyorlar? Bu Brecht dönemi kadar açık ve yalın mı? Bu gün İnsanlar artık neye inanıyor ya da inanamıyorlar. Ardından gidilecek söz ve ya slogan artık kalmadı mı? Ve artık yaşam, uğruna savaşım verilecek meselelere vakit ayırmağa gerek duyulmayacak kadar basit ve özensiz mi? Acil ve yaşamsal meseleler, neden artık toplumsal dayanışmaları ateşleyecek kadar önemli değil. Neden artık kimse dünyayı değiştirmek istemiyor? Acaba yalnızca seyretmek ve pasif kalmak artık günümüzün “Tembelliğe övgü” sünün manifestosu mu? Sanki günümüzde ,“Yalnızca seyretmek” ve olgunun parçası olmamak tek seçenekmişçesine sürülen bir yaşam anlayışının tarifsiz huzurunu yansıtıyor.
Bu açıdan belki de bu Bienal in “Devrimci Politik “ tavrı, nostaljiyle süslü güzel paketlenmiş bir karamela şekerini andırıyor.
Üniversite yıllarımda koltuk altlarımızda taşıdığımız toplum polislerden sakındığımız “Kapital”, artık süslü kapakları ve Marks’ın sevimli gülüşüyle paketlenmiş cep kitaplarına dönüştü. Che’nin tek yıldızlı kepi ve sakallı portresinin ikona dönüşmüş grafiği artık facebook’ların profil fotoğrafları yerine kullanılıyor. Mao’nun, Lenin’in, Stalin’in, Nazım’ın sloganları, yaşadıkları toplumsal dalgalanmaların itici gücüyle önder kimliklerinin haykırışları, kitleleri birleştirmek yerine, günümüzde cafe’lerin duvarlarını gaffitiler şeklinde süslüyor.
Evet, bu Bienal’e belki de en politik içerikli bienal diyebilirsiniz. Ardarda sıralanmış projeler, belgeler, belgeseller, enstalâsyonlar sanatsal kaygıyı ve yaratıcı imgeyi ortaya koymasa da küratörler sanatçıların eserlerindeki politik yorumlamaları günümüzün “apolitik” düşünce yaklaşımına paradoksal bir bakışla ortaya koymak istemişlerdir. Başarıları ve yankıları ile getirdikleri ses de bu yüzdendir.
11. İstanbul Bienali açık, izlenmesi kolay, daha çok küçük boyutlu çalışmaların yer aldığı bir sergi olarak gözüküyor. Otuz yaş altındaki sanatçıların bugünkü dünyasal siyasi sorunlara bakışı, Ortadoğu’daki Filistin meselesine, Kuzey Kafkasya coğrafi bölgesine, Hırvat Boşnak çatışmasına yoğunlaşmış bir bakış olduğu izlenimini veriyor. Üçüncü dünya ülkelerinin sanatçılarının çoğunlukta temsil edildiği eserlerinde hep ezilmişliğin mağduriyetin varlık savaşının izlerini sürmek mümkün. Aynı bölgeden hem Filistinli hem İsrailli sanatçıların eserlerinde farklı izdüşümlerin yanı sıra aynı kaygılar ve barış özlemini sezmekte olanaklı. 1979 Hebron doğumlu Wafa Hourani’nin “Kalendiye” enstalâsyonu savaş ile yaşam döngüsünü ve buna rağmen geçen zamanın algılanışını anlatırken, Tel-Aviv’den Avi Mograbi’nin bireysel barış arayışını,1971 Mardin doğumlu Erkan Özgen in “Diyarbakır da Yaşam”ın kaygıların ortak paydasındaki endişeyi ve geleceksizliği hissedebiliyorsunuz.
Çağdaş Sanatın tarafsız kalamayacağı Peter Watkins’in dizeleriyle daha bir anlaşılır.
I don’t belive or I’am not interested in the idea of / Tarafsız bir sanatçı fikrine inanmıyorum,
A neutral artist, even if there were such a thing, I don’t / Bununla ilgilenmiyorum, böyle bir şey var olsa bile bence açıkçası,
Think it is interesting very much,frankly. / Pek de ilginç bir şey değil.
Peter Watkins
Ve “İnsan Neyle Yaşar” …Yemekle mi? Suyla mı? Sevgiyle, tutkuyla, ahlakla, erdemle, gururla, heyecanla, parayla, bilgiyle mi? İnsan neyle yaşar? …
Bienal özetle, “Savaşların, barışlara olan karşıtlığı ile”, “İnsanın insana”, “Erkeğin kadına”, “Makinenin emeğe” çatışmasını anlatıyor. İnsandan başlayarak, toplumların nasıl meta haline geldiğinin, metalaşan insanlığın da nasıl sömürüldüğünün serüvenini izletiyor. Günümüz coğrafyası ve politik dengelerinin sonucu olarak doğu batı sentezi oluşturulması kaygısıyla özellikle son yıllarda İstanbul’un büyük bir çekim merkezi olması, Avrupa şehirlerinden çok daha fazla ilgi görmeye başlaması, Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyolojik ve sanatsal dinamiğin de bir parçası olduğunu görüyoruz... Ve iyi ki sanat var.
Masa tamam marangoz.
Bırak alıp gidelim.
Artık rendelemekten vazgeç
Boya falan da istemez
Övmen de, yermen de gerekmez:
Olduğu gibi alalım. Ona ihtiyacımız var.
Artık ver.
Bertholt Brecht,
Lindbergh’in Uçuşu
14 Ekim 2009 Yazar Rubi ASA

*************************************************************************************

Magnus Ottertun - Artist-

2009-10-11T15:34:00.000-07:00

Ingenious artpieces that mix pessimism with bizzare humour.

When "commonlanguage" just confirms tirefull experiences, art can be at help according to C.F Reuterswärds recipe: "Your behaviour must surprise you, or you have to surprise it". Magnus Ottertun to, is connected to this spirituell line with Duchamp and Wittgenstein in the other "phone" (a little bit weird, but somehow correctly translated).

His frail "Chair of confessions" can't handle any heavy confession. A lonely "goldfish" has on it's bowl engraved: "It's not me living life, it's life living me". It's supposed to be a selfportrait. I think of Kafka, who also balanced his pessimism with bizzare humour.

In one other piece Ottertun sees himself as a lonely women in a bar: "Portrait of myself as a lonely women in a bar". He refers to Solanas manifest "SCUM", place a "trap for a rat" with a "jelly ratcandy" on the female gender, and creates this way a "vagina dentata" against unwished concepts penetrating the "self". It feels like a very hopefull idea.

I am stupid and sick enough to try to encrypt this text to insanity. Does this make this text good, or just state the fact that I'am crazy? Anyhow: the bottom line is; I should be gratefull that sombody says something about my ehibit in the newspaper. Funny destiny...

***************************************************************************************

HUR HABER

2009-10-03T12:24:00.000-07:00

Murat ERDİN

merdiner@gmail.com

Bayram ve Ergenekon

21 Eylül 2009 Pazartesi 09:09

Türkiye'nin bitmek tükenmek bilmeyen gündeminden bayramda sıyrılmak
isteyenlere bir önerim olacak: İstanbul Bienali'ni geziniz.
Size yeni ufuklar açacağını, düşünce skalanızı genişleteceğinden emin olun.
Zaten kültür ve sanat olaylarının insan üzerindeki en önemli etkisi bu
değil midir ?
İnsanı çok daha farklı, derinlemesine ve estetik düşünmeye yöneltir.
Ben tüm İstanbul Bienallerini gezerim. Sadece bienalleri değil,
İstanbul'da başlayan tüm sanat etkinliklerine elimden geldiğince
katılmaya çabalarım. Adıma gelen davetiyelere icabet ederim. Kitap
fuarları, resim sergileri, teknoloji fuarları da buna dahildir.
Bayramda İstanbul'un tadını çıkaracak olanlara tavsiye ettim etmesine
İstanbul Bienali'ni ama...
Bienal Türkiye'nin gündeminden tamamen kopuk değil.
Sanat dediğimiz kavram toplumdan beslendiğine göre bu da doğal.
Antrepo 3 no'yu gezerken karşıma bir sergi çıktı. Adı: "Terörün Yönetimi."
1998'de Paris'te kurulan bir "Bureau d'etudes" adlı medya kolektifi
tarafından hazırlanan bir çalışma. Leonare Bonaccini ve Xavier Fourt
tarafından kurulmuş.
Dünyadaki gizli küresel yapıları ortaya çıkarmayı hedeflemişler.
Gizli yapıların başında da ülkelerdeki derin devlet yapıları var.
"Terörün Yönetimi" gizli orduların ve onların başlıca operasyonlarının
1950'lerden bu yana birbirine nasıl bağlı olduğunu gösteriyor.
Hayli ilginç bir çalışma. Çalışmanın içinde doğal olarak Türkiye de
var. Hem de Ergenekon adıyla.
Ergenekon'un ünü nasıl da dünyayı tutmuş. Doğrusu bazı emekli
askerlerle gazeteci ve sivil toplum örgütlerinin birlikte yaptıkları
darbe planlarının yurtdışında yaşayan bazı sanatçıların elinde bir
"bienal çalışması" olabileceği aklıma gelmezdi.
Ama olmuş işte.
Sergiyi gezenlere birer harita veriliyor. Haritanın başlığı sergiyle
aynı: "Terörün Yönetimi !"
Bu haritada gizli devlet örgütlerinin ülke ülke tanıtımı yapılıyor.
Türkiye bölümünde de şöyle deniyor:
"Türkiye 4 Nisan 1952 tarihinde NATO'ya üye olmadan evvel ülkede
'kontrgerilla' kod ismiyle faaliyette bulunan gizli bir ajan teşkilatı
mevcuttu. Kontgerillanın karargahı Seferberlik Taktik Kurulu başkent
Ankara'nın Bahçelievler semtinde bulunan ve bir CIA kuruluşu olan
Amerikan Yardım Heyeti'nin binasındaydı. MİT'e bağlı olan bu örgüt iç
terör ve gerilim yaratarak iki askeri darbeye ortam hazırladı.../..
1970'li yıllardaki saldırılarla büyük oranda sağcıların ve terörizmin
sorumlu tutulabileceği yaklaşık 5 bin ölüm gerçekleşti. 1978 senesinde
3 bin 319 faşist saldırı tertiplendi ve 831 kişi öldürülüp 3 bin 121
kişi yaralandı."
Gördünüz mü ?
Türkiye'de olup bitenlerin hala farkında olmayan ve ısrarla devleti bu
işlerden sıyırmaya çalışan kafaların tersine, ta Avrupalarda yaşayıp
neyin ne olduğunu bilen sanatçılar var dünyada.
Bizim yıllardır söylediğimiz ve söylediğimiz için de "hain" diye
damgalandığımız gerçekler adamın karşısına pat diye bir bienalde
çıkıyor ansızın.
Bitmedi.
Hem aynı sergide hem de haritada Ergenekon'dan söz edilmiş.
Hem de örgütün şemasıyla beraber.
Ergenekon için şunları yazmış Leonore Bonaccini ve Xavier Fourt:
"Ergenekon Türkiye tarihindeki muhtemelen en önemli yasal sürece
verilen isim. Bu süreçte Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarını bir
askeri darbeyle devirmeye teşebbüs suçuyla yaklaşık 100 şüpheli
yargılanmakta. İddianame şüphelileri silahlı kuvvetler, istihbarat
teşkilatı, yönetici kadroları, yüksek öğretim, medya ve sivil toplum
kuruluşlarından oluşan daha büyük bir ağın üyeleri olmakla
suçlanmakta.../... Ergenekon Türkler ve Kürtler arasında husumete sebep
olup askerin duruma el koymasını ve böylece ABD ve İsrail ile bağların
güçlendirilmesini gerektirecek bir anarşi ortamını hazırlamakla
suçlanıyor. 2004 senesinde Ergenekon, AKP hükümetine karşı Eldiven,
Sarıkız ve Ayışığı kod adlarında üç askeri darbe girişimi tasarısı
hazırladı."
Ergenekon'un bir sanat eserinde böylesine deşifre edilmesi Türkiye
adına hem üzücü hem de sevindirici. Sevindirici yanı Türkiye'nin artık
böyle girişimlere pabuç bırakmayacak kadar demokrat olduğunun cümle
aleme gösteriliyor olması. Üzücü yanı ise 2009 yılında bile Türkiye'de
hala darbenin kuyruğuna takılıp koşturan delibozukların olabilmesi.
Bayramda bir sanat olayına katılıp kafa dağıtalım derken karşınıza
işte böyle çıkıveriyor gündemin en önemli konusu.
Kendi kendime söylendim zaten: "Ergenekon burada da karşıma çıktı diye !"
Türkiye'nin gerçekleri ne sanattan ayırıyor sizi, ne de gündemden.
Kuşkusuz 11'inci İstanbul Bienali dünyanın en önemli sanat
olaylarından biri. Bu yılki bienal "terörün yönetimi" gibi ideolojik
başka çalışmaları da barındırıyor.
Vyacheslav Akhunov, Erkan Özgen, Muhammed Ossama, Avi Mograbi ve Zeeni
Maasri tamamen siyasi mesajlarla dolu çalışmalar yapmışlar. Bienalin
ana teması da Bertolt Brecht'e ait: "What keeps mankind alive ?" Yani;
"İnsan Hayata Nasıl Tutunur ?" Ya da bienalin çevirisiyle: "İnsan
Neyle Yaşar ?"
40 ülkeden 70 sanatçının 141 eseri var Bienalde. Eserlerin
sergileneceği mekanların temizliği için bile 20 bin avro harcanmış.
Bienalin planlanan bütçesi 2 milyon avroyu aşıyor.
Sırf bu emekler için bile gezmeye değer.
Ama Türkiye'nin gündemine farklı bir açıdan bakmayı düşünür ve
bayramda güzel vakit geçirmek isterseniz hararetle tavsiye ederim.
Bienali düzenleyen ve destek verenlere teşekkür etmeyi de unutmayalım.

**************************************************************************************

İLK KURŞUN GAZETESİ

2009-10-01T07:44:00.003-07:00

Bienal Açılımı (2)

Lale Şıvgın

29 Eylül 2009

ÖNCEKİ yazımda 11. İstanbul Bienali’nde açılım gündeminden faydalanan bazı sanatçıların, sergi alanlarını milli değerlere karşı bir propaganda aracına çevirdiklerini, hatta bazılarının, ayarı kaçırıp işi bölücülük propagandasına götürdüğünü yazmıştım. “Ne Mutlu Türküm Diyene” ifadesinin zorla kabul ettirildiğini varsayan bir video çalışmasından bahsettiğim o yazıdan sonra çok sayıda mesaj aldım. Ancak Bienal’de tartışmalı başka çalışmalar da vardı. Bir başka örnekle devam edelim. *
CANAN Şenol, “İbretnüma” adını verdiği animasyonlu videosunda, Güneydoğulu bir aileye mensup bir kadının hikayesi üzerinden siyasi, dini ve toplusal göndermelerde bulunuyor. Kadının genç kızlık yıllarından, evlenip çocuk sahibi olmasına kadar devam eden bir süreci anlatan video animasyonunda, kadın mutsuz bir evlilik yaşıyor, dahası ilerleyen yıllarda eşi oğlunu taciz ediyor. Ama kadın, yaşanan bu aile içi dram karşısında gözünü kulağını kapatmayı tercih ediyor. Mutsuzluklar ve tatminsizliklerle dolu bu hayatı sürdürmeye devam ediyor. Bu mutsuz kadının hikayesi videoda bir masal gibi anlatılırken, tüketim kültürüne, siyasi ve sosyal dönüşümlere, evlilik ve aile kurumlarına göndermeler ağırlık kazanıyor. Benim takıldığım şey ise, videonun başındaki bir kare. Animasyonda öyle bir kare var ki, sanki kadının hayatındaki tüm sorunların müsebbibi gibi sunulmuş. Videonun başında henüz evlenmemiş olan genç kız annesinden öğütler dinliyor. Annesi, kızına geleneksel kıyafetlerden kurtulmasını öneriyor. Gerekçe olarak da yıllar önce “Kemal’in askerlerinin” köye gelerek kıyafet konusunda nasıl baskı yaptıklarını anlatıyor. Anlatı sürerken, dev ekranda aşağıdaki resim beliriyor. “Kemal’in askerleri” köylülerin çağdaş kıyafetler ya da şapka giymelerini istiyor. Bunun için köylülerin üstünü başını yırtıyor, donunu indiriyor. Köylülere çağdaş kıyafetler giymelerini emreden “Kemal’in askerleri” köylülerin cinsel organlarını bile apaçık ortada bırakarak baskı ve zulüm yapıyor. İşte bu kare, animasyonun devamında dile getirilen toplumsal sorunların, çarpıklığın ve mutsuzluğun müsebbibi olarak sunuluyor.
Can Dündar’a haksızlık etmişiz(!)
BİENAL’DEKİ bu animasyon videoyu izledikten sonra düşündüm de Can Dündar’ın Mustafa filmine ne kadar da haksızlık etmişiz(!) Neden diye sorarsanız cevabı basit. Can Dündar sapık bir babayı ya da eşler arasındaki cinsel sorunları bile Atatürk’e bağlayacak kadar ileri gitmemişti. Dahası, Can Dündar’ın bir tek sponsoru vardı. Oysa Bienal’in yüzlerce destekçisi var. Tek tesellimiz, bienal destekçilerinin bu çalışmaları önceden görmemiş olduğunu ümit etmek olabilir. Ama eğer bu çalışmaları görüp, onaylayarak sponsor oldular ise o zaman vay halimize…
*
PEKİ ne yapacağız? Elbette benzer propaganda ürünleri karşısında Melih Gökçek tavrı takınıp da “Tüküreyim böyle sanatın içine” demeyeceğiz. Bizim alacağımız tavır ancak düşünce ve ifade özgürlüğünün uygulamadaki sınırlarını sorgulamak olacaktır. Mesela şu sorulara cevap arayabiliriz. Eğer bu ülkenin kurucusuna ve milli değerlerine yönelik her türlü hakareti ve saptırmayı hoşgörüyle karşılayacak kadar demokratik bir ülkede yaşıyorsak, neden aynı hoşgörü iktidarın icraatlarını eleştirenlere de gösterilmiyor? Yoksa düşünce ve ifade özgürlüğü, bu özgürlüğü yalnızca milli değerlere karşı kullananların tekelinde mi? Ve bu özgürlükler milli değerleri aşındırmanın bir aracı haline mi geldi?

***************************************************************************************************

İnsan politikayla yaşar

2009-09-28T03:22:00.000-07:00

11. İstanbul Bienali’nin teması “insan neyle yaşar?” Sosyolog ve küratör Ali Akay bienalin sanat felsefesini anlattığı yazısında sergilenen eserlerin kırılgan anlatımlar ve kişisel hayatların içinden geçerek “minör estetik” performansı sunduğunu söylüyor.

Ali Akay

Prof. Dr. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyoloji Bölüm Başkanı

nbirinci İstanbul Bienali B. Brecht’in “İnsan Neyle Yaşar?” kavramıyla sorunsalını ortaya koyuyor. 11. Bienal’de Batılı sanatçı sayısından daha çok Batı dışından ve özellikle siyasi olarak sorunlu bölgelerden gelen sanatçılar yer alıyor. 11. Bienal üç ayrı yere yayılıyor. İstanbul Bienali İstanbulmodern müzesinin hemen yanındaki Salıpazarı’ndaki 3 numaralı Antrepo ana mekan; Feriköy Rum Okulu daha çok bienal formatına uyan ikinci mekan ve Tophane’deki Tütün Deposu da diğer mekan.

Bunların yanında şehrin çeşitli yerlerine yayılan güneş gözlükleri posterleri, Emek sinemasında sadece 10 Eylül’de gösterilen Rabih Mroue ‘nin performansı, Hürriyet Daily News ve Radikal gazetelerinin 12 Eylül sayısındaki Işıl Eğrikavuk’un çalışması gibi yan çalışmaların yerleri de Bienali şehre yayma imkânlarının bir göstergesi olarak duruyor. Bu anlamda, aşağıda ele alacağım gibi 11. Bienalin üç mekânın ayrı yerleştirme özellikleri var. Bunlar bize bu Bienalin yerleşme fikrini gösteriyor.

Bienal Doğu’ya doğru

Bienale katılan sanatçılar arasında az bir farkla erkekler kadınlardan daha fazla. Az sayıda sanatçı kolektifi ve daha da az sayı da ortak projelerle Bienal’e katılmış. Genelde genç sanatçıların daha çok yer aldığı kanısı hâkimdi ancak bu yıl bunun tersine otuz yaşının altından yetmiş yaşının üstüne kadar nesiller arası bir geçişlilik sağlamış duruyorlar. Orta yaş grubu yani yirmi yaş üstü ve altmış yaş altı sanatçı Bienalin çoğunluğunu oluşturmakta: yüzde seksene yaklaşan bir sanatçı grubu bu sosyolojik kategoriye girmekte.

11. İstanbul Bienali temiz, izlenmesi kolay, daha çok minör çalışmaların yer aldığı bir sergi olarak gözüküyor. Otuz yaş altındaki sanatçıların bugünkü dünyasal siyasi sorunlara bakışı, Orta Doğu’daki Filistin meselesine, Kuzey Kafkasya cografi bölgesine yoğunlaşmış bir bakış olduğu izlenimini veriyor. Bu, dünyamızın git gide daha hızlı bir şekilde, son on beş yıldır takip edildiği üzere, Doğu’ya doğru gitmekte olduğunun bir göstergesi. Özellikle son yıllarda İstanbul’un büyük bir çekim merkezi olması, Avrupa şehirlerinden çok daha fazla ilgi görmeye başlaması, Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyolojik ve sanatsal dinamiğin de bir parçası.

İstanbul’un zaten eğlence merkezi olarak dünyadaki konumu sanatsal pratiklerindeki hızlanmalar, daha çağdaş sanata doğru yönelmeye başlayan kurumlar bu çekim merkezinin ana ögeleri arasında bulunuyor. Çağdaş Sanat Bir Akbank Sanat Antolojisi’ne bakıldığında Bienal dışındaki bir örnek olarak gösterebileceğimiz bu kurumun sergilerinin uluslararası boyutu da Türkiye’deki güncel sanatın geldiği yeri görmek açısından başlı başına bir gösterge olarak duruyor.

Bu gelişim 1990’larda başlayan ve yavaş yavaş ilerleyerek birden bire görünür hale gelen “moleküler bir devrimin” ürünüdür. Bu açıdan bakılınca 1990 sonrasının sanatçılarının ve küratörlerinin yanında onlara destek olan kurumların (sanat merkezleri, galeriler, müzeler) da bu yeni durumu ortaya çıkartmaktaki rollerini görebiliriz.

Bu anlamda 11. İstanbul Bienali dünyadaki bienaller zinciri içinde yerini teyid etmiş bir İstanbul Bienalinin içinden konuşmaktadır ve bu anlamda da çekim noktasını vurgulamaktadır. Doğru Bloku ve 1970’li yılların muhalif sanatçılarının eserlerini gördüğümüzde, gelişimin sadece İstanbul ile sınırlı olmadığı da anlaşılacaktır.

Doğru Bloku’nun 1990 sonrası dinamiklerinin Türkiye üzerindeki etkisini de gözden uzak tutmak doğru olmayacaktır. Batılı kurumların ve sanatseverlerin İstanbul’a ve Bienal sırasındaki diğer sergilere gelmelerindeki neden tam da bu yeni durumun içinde İstanbul Bienalinin Batılı Bienallere nazaran özgünlüğünü ortaya koyabilen, merak duyulan bir ‘yapı’ haline geldiğini bize ispatlamaktadır. Bu anlamda, diğer galeri ve müze sergileri (“Beuys ve öğrencileri” sergisi, Sarkis’in “Site”’ sergisi, Yüksel Arslan, Ömer Uluç sergileri dikkat çekicidir) de merak uyandıran ve izleyici için tam bir çekim dinamiği oluşturan mekanlar olmuştur; çünkü bu sergiler sadece Türkiyeli sanatçıların değil, kimi zaman karışık, hatta bazen yabancı sanatçıların sergileridir. Akbank Sanat, Galerist, Ura, Mimar Sinan Üniversitei, Proje 4L, Bilsar Bulding, “İl faut etre absolument moderne” sergisi vs. izleyiciye Türkiye dışından sanatçılar sunulmaktadır. Daha doğrusu buralı ve oralı ayrımının sonuna gelinmiş oldugumuzu görüyoruz. Bu durumda, artık bir yerelliği değil küresel dünyanın bugünkü sanatsal çizgisini ortaya koyan bir İstanbul önümüzde durmaktadır.

Yerleştirmelerin mantığı

Her zaman olduğu gibi değişimin en büyük hızını ve geçişlerini görsel sanatlar vermiştir. Görsel sanatların bu öncü durumunu 1980’lı yılların başında dünyaca ünlü eleştirmen Clement Greenberg de yazmıştı. Amerikan ve Batı sanatının en hızlı gelişmini ve modernliğin dinamiğini, tiyatro, dans, müzik ve edebiyattan daha önce -hatta 19. yy’ın ikinci yarısından beri- güzel sanatlar adını alan dallar, öncü olarak, üstelenmişti. Bugün İstanbul bu yeni güçlü durumu yaşamaktadır.

11. İstanbul Bienali’nin yerleştirme felsefesine gelirsek, Antrepo’daki ana mekânındaki kuruluş yapısı “beyaz küp” denilen beyaz duvarların yansızlığı içinde eserlerin sergilenmesinden oluşmaktadır. Mekâna ait olmaktan çok herhangi bir mekâna yerleşen eserler olarak okunmaktadır. Hâlbuki Feriköy’deki Rum okulunda farklılaşma ve mekana göre yerleştirmeler ön plana çıkmakta. Lado Darakhvelidze’nin enstalasyonunda okul sıraları sanatçı tarafından müdahale edilerek kullanılmış ve sıraların üzerine eserler, kitaplar ve videolar yerleştirilmiştir. Sınıflara ait öğelerin kullanılması, kara tahtanın üzerine çizimler ve elle yazılan metninler ve coğrafi ülke haritacılığı dikkat çekmektedir. Aynı diyagram ve haritacılığı Fransız sanatçı kolektifi Bureau d’etudes’ün Antrepo’daki çalışmasında izlemekteyiz. Aydan Murtezaoğlu ve Bülent Şangar’ın “İş bulma” üzerine olan performatif ve fotografik çalışmaları insanın neyle yaşadığına dair bir noktaya parmak basmaktadır. Canan Şenol’un videosu bir yandan feminist bir aksiyona dikkat çekerken bunu yerel malzeme ve zihniyetle harmanlamaktadır.

Erkan Özgen’in videosu “Ne Mutlu Türküm diyene” şiarını göçmenlere söylettiğinde milliyet ve iltica konularına dikkat çekiyor ve insanın nasıl ve neyle yaşadığı sorununa dokunmaktadır. Nevin Aladağ’ın popüler şarkı sözlerinden oluşan dikiz aynaları şehrin müzik ve popüler kültürle nasıl haşir neşir olduğunun bir göstergesidir.

Sanat dünyasında “site specific” diye adlandırılan eserlerin mekâna göre yerleştirilmeleri küratörlerin bu tercihini oluşturmaktadır. Hem müzeal yerleştirme hem de bienalvari, mekâna göre işleyen eserlerin kullanıldığı bir yerleştirme usulü gerçekleştirilmiştir.

Bu şekilde küratörlerin tercihi birden çok yerde sanatçılara eserlerini gösterme imkânı sunmak olmuştur. Ayrı mekânlarda başka eserleriyle sanatçıların tekrarlanması hatırlatmaları oluşturmakta ve izleyiciye sanatçılar hakkında yeni düşünme imkânları sunmaktadır.

1970’lere ait politik durumu “minör bir estetik” olarak düşünülebilecek eserlerin kullanımıyla birlikte günümüzdeki Orta Doğu (Jumana Emil Abboud, Avi Morarabi’nin video film çalışması) ve Kafkaslar’daki (Alimjan Jorobaev’un fotoğrafları post-sosyalist dönem ile alakalı çalışmaları, Vyacheslav Akhunov’un sosyalist propaganda posterleri) ekonomik ve siyasi yeni oluşumlara yer verilmektedir.

Bir yandan 1970’lerdeki devrimci bir döneme ait çalışmalar, diğer taraftan Doğu Bloku içindeki rejime muhalif çalışmaların gün yüzüne çıkartılması Bienal’deki politik çizgileri bize göstermektedir. Dünya ekonomisinin ve siyasetinin sanatla buluştuğu bu kesişme noktalarında yakın tarihe ait ve günümüze ait sorunsalar desenlerde, yazılarda, anlatıların yazıya dökülüp, desenlerle kullanımlarında hep benzer bir sanatsal yaklaşım söz konusu: büyük eserler ve bitmiş yapıtlar yerine, sanatçıların eserlerindeki hatırlatmalar, notlar, eğreti desenler, kırılgan anlatımlar, kişisel hayatların içinden geçen ve en uluslararası politikayla buluşan hikayeler bir “minör estetik” kanımca. Bu bienalin “estetik felsefesini” bize vermekte.

Minör estetik hakim

Bu anlamda, politik bir sergi görünümünde durmasına rağmen sanatsal ve estetik kaygılarla Bienal minör bir estetiği bize sunuyor. Daha büyük enstalasyonların, tanınmış isimlerin mevcudiyeti yerine arkada kalmış, perdenin ön yüzüne çıkmamış isimleri ve onların minör eserlerini gündeme getiriyor olması 11. Bienalin layık olduğu değeri haketmesindeki en dikkat çeken nokta.

Bunlar arasından tıpkı Yüksel Arslan’ın bu yıl bienalde uluslararası bir mevcudiyet kazanmasında olduğu gibi, Cengiz Çekil’in Antrepo ve Tütün Deposu’ndaki eserleri birer keşif niteliğindedir. Daha önce Cengiz Çekil’in eserlerini 1990’ların başında “Anı-bellek” sergisinde ve 1990 sonunda Proje 4L’de, “Yerleşeme” sergisinde görmüş, yakın zamanda Yapı Kredi’de “Saat Kaç?” sergisini izlemiştik. Ama burada 1970’lere bakan toplu bakışın içinde görmek ilginç olmaktadır. Hüseyin Alptekin’in Antrepo’ya girer girmez “Don’t Copmlain” dijital yazısı, engellere ve krize rağmen gerçekleştirilen bu Bienalden şikâyetçi olmamamız gerektiğinin bir ifadesi olarak duruyor.

En ilginci ve absürdü ise reklamlarda “İnsan neyle yaşar?” sorusunun cevaplarını kreatiflerin bulup kendilerine göre çoğaltmasıdır, bana göre. Ama bu başlı başına başka bir yazının konusu olacaktır.

aliakay99@hotmail.com

Kaynak: Star

Tarih: 00:06:10 28.09.2009

**************************************************************************************************

"Centri/fugacions"

2009-09-27T12:35:00.000-07:00

İspanya için iftar vakti

Barcelona bu yıl İstanbul'u ve İslam'ı seçti.

Aurelio Roman Conde

2009-09-20 20:56:47

Festival bir anlamıyla toplumun yeniden doğuşu, aidiyet hissi demek. Ya da sosyalleşmek adına günlük rol ve statülerin yok olduğu bir dünyada başkalarıyla gerçekten iletişim kurmak. Barcelona'nın yıllık festivali "La Merce"deki amaç da bu aidiyet hissini yaratmak. Belediye şehrin yeni gerçeklerini de hesaba katarak toplum anlayışı konusunda bir adım daha ileri gidiyor. Yaşayan her şehir gibi Barcelona'nın tarzı da günden güne değişiyor. Durum böyle olunca şehrin farklı etnik, kültür ve dinlerden yeni sakinlerinin sayısı da hızla artıyor. Bu sakinlerin birçoğu da Müslüman (Bugün şehirdeki Müslümanlar'ın biraraya geldiği örgüt sayısı: 43).

İspanya'daki her şehir gibi Barcelona'nın da bir koruyucu azizi var; festivale adını veren "La Merce" (Merhamet). Efsaneye göre bu bakire (Merhamet Bakiresi) 1298'de Hıristiyanlar'ı Müslüman Araplar'dan korumak için ortaya çıkmış ama adını verdiği festivalin 700 yıl sonra İslamiyet'i misafir edeceğini nereden bilsin? "Ramazan Geceleri" ve "İstanbul Daveti" Barcelona Belediyesi'nin iki projesi. Amaç, Barcelona sakinlerini yeni gerçeklerle tanıştırmak ve Türkiye gibi komşu kültürlerle bağını güçlendirmek. Her iki proje de bu festivale ait ancak çıkış noktaları farklı.

İkinci yılını dolduran "Ramazan Geceleri", Avrupa Akdeniz Enstitüsü'nün önerisi. Enstitünün basın müdürü Jordi Bertran'a göre projenin amacı, "Katalonlar'ın muhtemel önyargılarını bertaraf etmek için ramazan kutlamalarını daha yakına getirmek". Birçok İslami topluluk iftar organizasyonları düzenleyip etraflarında dolaşan meraklılarla yemeklerini ve kıyafetlerini paylaşıyor. Bir diğer projedeyse dans ve müzik var. Türk dansçı Ziya Azizi'nin sufizmden esinlenerek hazırladığı modern dans gösterisi 17 Eylül'de başlayan "Ramazan Geceleri"nin açılış programıydı. Ardından sahneye çıkan Pakistan, Mali ve Faslı müzisyenlerle festivalin ilk ayağı tamamlandı.

Festivalin 23 ile 27 Eylül arasındaki ikinci ayağı artık gelenekselleşen "davetli şehir". Davetli şehrin sırrıysa biraz zengin kültüründen, kadim geleneklerinden, kendine has çağdaşlığından ya da kahvesinden veya çayından olabiliyor.

Barcelona Başkonsolosluğu ikinci katibi A. Peyami Çıklakalyoncu'nun Newsweek Türkiye'ye verdiği bilgiye göre bu yıl İstanbul'un davet edilmesindeki en büyük etken 2010 kültür başkenti olması. Yani bu yıl "La Merce" ramazanla birlikte İstanbul'u da ağırlıyor. Yanında Karagöz ve Hacivat, semazen Akın Çakmut'un performansı,Erkan Özgen ve Cevdet Erek gibi sanatçıların "Centri/fugacions" başlıklı sanat sergisi ve 'Birlikte Yaşamak' adlı konserler de tadı tuzu. Ayrıca "The Soul of İstanbul" yani "İstanbul'un Ruhu" adlı bir fotoğraf sergisi de şehrin sesini Barcelona'ya duyuracak.

"Ramazan Geceleri" ve "Davetli Şehir" gibi projeler kültürler arası köprülerin kurulmasına yardımcı oluyor. "La Merce" Türkiye ve İslamiyet'i aynı sofraya çağırdı ama İspanyol ve Türkler'in farklı yerlerde uzun zamandır tattığı Akdeniz kıyılarından gelen aynı tat değil mi?

**********************************************************************************************

www.turkmedya.com 25,09,2006

2009-09-26T04:24:00.000-07:00

Lale ŞIVGIN - Tercüman

lalesivgin@yahoo.com

Yazı boyutu

Bienal açılımı

İNSAN Neyle Yaşar? Bu sorunun yer aldığı reklâmlar, gazetelerde, televizyonlarda ve billboardlarda sık sık karşımıza çıkıyor. Bu ilanla neden bu kadar sık karşılaştığımızı merak edenler için açıklayalım: İnsan Neyle Yaşar sorusu, 11. İstanbul Bienali’nin temasını oluşturuyor. Bu sorunun yer aldığı reklâm bombardımanı da aslında bizi Bienal’e davet ediyor. Biz de bayramda kalabalık bir arkadaş grubuyla bu ilanların peşine takıldık ve kendimizi Bienal mekânlarından 3 nolu antrepoda bulduk.
Bienal’de kapitalizm, sosyalizm, militarizm ve feminizm gibi alanlara göndermede bulunan pek çok çalışmayla karşılamayı zaten bekliyorduk. Ama ne yalan söyleyeyim Bienalin AKP’nin açılımına bu kadar amatörce destek vermesini beklemiyorduk. Çünkü AKP’nin açılımına destek vermeye çalışırken ayarı kaçırıp işi bölücülük propagandasına götüren çalışmalar gördük. Açılıma göndermede bulunan çalışmaların çoğunda bodoslama verilen mesajlar vardı. Oysa bu tür modern sanat etkinliklerinde sergilenen işlerin insanları düşünmeye, sorgulamaya teşvik etmesi beklenir. Ayrıca “İnsan Neyle Yaşar” sorusuna cevap ararken, milli değerlere karşı yürütülen bir propagandanın parçası haline gelmiş olması, Bienal açısından açıklanması zor bir durum.
Ne demek istediğimi bir örnekle anlatmak daha faydalı olacak. Erkan Özgen imzalı Köken isimli bir video enstalâsyonunda bir grup kaçak Afrikalı göçmeni sokakta uygun adım yürürken görüyoruz. Asker gibi sıralanmış zencilerden oluşan bu grup, “Ne Mutlu Türküm diyene” diye bağırıyor. Yaklaşık beş dakika süren video boyunca aynı ifade tekrarlanıyor.
Ne mutlu Türküm diyene
BİENALİN rehberine bu videoyu sorduğumuzda ise şu cevabı alıyoruz: “Biliyorsunuz okullarda yıllardır and içiriliyor. Benim yabancı bir arkadaşım buna tanık olduğunda gözlerine inanamamıştı. Bizim için her gün and içmek sıradan gibi geliyor ama dışarıdan bakılınca bu hiç de normal değil. İşte sanatçı da bu bakış açısıyla nasyonalizm ve militarizm eleştirisi yapmış.”
Üniversite öğrencisi olduğunu tahmin ettiğim genç rehber arkadaş sözlerini tamamladığında hepimiz acı acı gülümsüyorduk. Onun eserle ilgili anlatacakları bitmişti ama bizim videoyla işimiz bitmemişti. Videoyu tekrar tekrar izledik. Filmde bir yabancılaştırma efekti verilmek isteniyordu. Bunun için zenciler seçilmişti. Birilerinin Türkiye’nin zencileri olduğu iması da çıkıyordu aynı videodan. O birilerinin kim olduğu ise Afikalı göçmenlerin kıyafetlerindeki renklerde gizliydi. Filmde rol alan zencilerin hemen hepsinin kostümüne sarı kırmızı ve yeşilin hakim olduğu bir bayrak iliştirilmişti. Bu bayrak aslında Kamerun bayrağıydı. Ama bu konseptte doğal olarak PKK’nın sahiplendiği renkleri çağrıştırıyordu. Zencilerin kıyafetlerine iliştirilen sarı kırmızı yeşil renkli Kamerun bayrağı ile sözde Kürdistan bayrağı simgelenmişti. Kısaca bu çalışmaya göre, Türkiye’nin zencileri Kürtlerdi ve onlara zorla “Ne Mutlu Türküm diyene” dedirtiliyordu. Nitekim Bienal rehberinde de sunuyla ilgili şu ifadeler yer alıyordu: “Sunu zorla kabul ettirme mekanizmalarını açığa çıkarıyor”
Açılım trafiğinin hızlandığı ve andımızın kaldırılmasının gündeme geldiği bir süreçte, bu video sizce de manidar değil mi? Belli ki Bienal de kendince bir açılım yapmış. Ama Bienal’deki tartışmalı tek iş bu sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Acemi bir propaganda aracı haline getirilen bu “Sanat etkinliği”ndeki tartışmalı diğer işleri bir sonraki yazıya bırakıyorum. Siz de bu arada “İnsan Neyle Yaşar” sorusuna cevap aramaya devam edin (!)

http://www.tercuman.com/v1/yazaryazi.asp?id=10000

http://www.cemaat.com/bir-can-kirk-dort-parcaya-mi-bolunur-kirilinca

2009-09-26T03:58:00.000-07:00

*******************************************************************************************

Bir Can Kırk Dört Parçaya mı Bölünür Kırılınca?

Cum, 18/09/2009 - 10:17 — Ümit Demir

Ne tarafta, hangi düşüncede olursak olalım olaylara, şahıslara, kurumlara orantısız tepki veren bir toplumuz nitekim! İfratımız ve tefritimiz bile hududu aşıyor yeri gelince. 12 Eylül Darbesinin yıldönümünde bir haber sitesi iki farklı gazeteden biri köşe yazısı, diğeri haber olmak üzere iki alıntı yapmıştı ki bunların altına girilen okuyucu yorumları bahsettiğimiz gibi tepkilerimizde nasıl uçlarda gezdiğimizi gösteriyordu.

O iki alıntıdan biri olan köşe yazısı 12 Eylül’ün ne olduğunu, nasıl olumsuz bir etki yaptığını en can alıcı cümlelerle anlatıyordu; “Co’yu neden bilmeliyim ben? Kaç kadına copla tecavüz edildiğini, insanların fosseptik çukurlarında bekletildiğini, Mamak’ta başlarından aşağıya boşaltılan suyla ayakları buzlu zemine yapışmasın diye zıplayan çıplak adamları niye bilmeliyim? Bi’ deyiversene general, babasının çocuğuna tecavüze zorlandığını niye öğrenmeliydim? İdam sehpalarında adamların kendi taburelerine tekme attığı niye rüyama girmeliydi daha 16 yaşımdayken?”

İşte bu yazının altına girilen yorumlar da en az bu cümleler kadar şiddetli… Yorumcular darbe karşıtı, insan hakları savunucusu, Kürdleri kardeş gören bakışa sahib!

Fakat “16 yaşındaki tutukludan yürek sızlatan mektup” başlıklı haberin yorumlarında ise durum birden tersine dönüveriyor. "Toplantı ve Gösteri Yürüyüşü Kanunu'na muhalefet yüzünü kısmen kapatmak" suçlarından tam 44 yılla yargılanan K.A.'nın mektubu kısaca şöyle:
"E Tipi Kapalı Cezaevi 12. "Çocuk" koğuşundan yazıyorum. Çocuk yazdım çünkü anayasaya göre 18'inden küçükler çocuktur. Suç işlemeye eğilimi yoktur, suça itilir. Bu yüzden topluma kazandırılmalıdır, diyor. Ve yasalar bana 44 yıl ceza istiyor. Üstelik ağır ceza mahkemelerinde yargılanıyorum. Topluma kazandırılmam için ne kadar güzel bir yöntem değil mi? 61 yaşımda topluma kazandırılmış bir birey olarak mutlu, mesut cezaevi kapısından çıkacağım." İşte bu haberin altında neredeyse söz konusu çocuk ellerine geçse linç edecekler havasını veren yorumcu tepkileri! Yorumculara göre: “15 yaşındaki biri iyiyle kötüyü ayırt edebilecek konumdadır ve ne ceza alırsa hakkıdır; devlete ve polise karşı gelenlere bu az biledir; çocuğun okumak maksadlı Kürtçe dergi isteği ise tam bir faciadır…”

Bu tenakuz, bu ani U dönüş sanki şuna benziyor: meşhur boksör Muhammed Ali Clay Vietnam’a gitmemek için ABD yasalarına isyan ederse kahraman olur, büyük adam/efsane olur; ama mesela bir TC vatandaşı Kore savaşına “neden gideyim ki” deyip gitmemekten yana tavır koyarsa bir anda bölücü/vatan haini/asker düşmanı/korkak damgası yer!

12 Eylül’ün anlatılan insanlık dışı işkencelerine haklı bir tepki gösteren “kamuoyu” neden 16 yaşındaki bir çocuğun kendince haklı şikâyetine kör kalabiliyor hayret! Bu yasalar, sövüp saydığımız o meşum 12 Eylül damgalı değil mi peki? 12 Eylül’ün izlerini silmeden nasıl sivilleşeceğiz, nasıl daha eşitlikçi olacağız?

Madem 15 yaşı 44 yıl ceza alabilmek için yeterli görüyorlar o zaman kanunlar değişmeli. Tam ceza ehliyet yaşı, akl-ı baliğ olma yaşı olan 15'e çekilmeli… İsteyen bir kız 15'inde evlenebilmeli, 15'inde cezası idam olan suçu işleyen bir genç asılabilmeli! Ama eldeki bu kanunlara göre 18 yaş altı çocuktan sayılıyorsa o halde ona göre hüküm verilsin vatandaş farkı gözetilmeden. Eğer gerçekten "insanı yaşat ki devlet yaşasın" öğretisine inanıyorsak...

(Yine aynı gün bir gazetede ama sadece bir gazetede ufak bir haber daha vardı ki bunu da bir dipnot olarak darağacınıza sunuyorum: “Karabulut cinayeti zanlısı C.G. Daha az ceza için 29 Ekim’de 18 yaşına girmeden önce teslim olacak. Ailenin, can güvenliği ve ifadesinin alınmasıyla ilgili talepleri var.”)

Yaşadığım tecrübedir; 18 yaşıma gelmemişken bir resmi binada olay çıkardım. Camları kırıp 4-5 görevli memurla boğuştum, kavga ettim. Batılı oluşum, üniversiteyi kazanmış oluşum onları yumuşattı. Şikâyetçi olmadılar. Olsalardı büyük ihtimal ceza alacak, hapse girecek ve acaib bir "devlet delisi" olacaktım. Şimdi düşünüyorum da galiba kürd olsaymışım beni düşünmeden polise teslim ederler, bir şans daha vermezlermiş. Sonra da bu kanunlarla ve de kanunun adamına göre yorumuyla toplum barışından, sosyal dengeden filan bahsedelim. Birileri pis bir oyun oynuyor, oyuna gelen kobaylar elastiki kanunun önüne düşüyor, gözünü açtığında ise içinde bir kinle yaşamaya başlıyor! Sonuç her iki kesimde de gözünü kan bürümüş insanlar...

Toplumuzun genelinde de eskiden miras olan devletin kutsallığı, devlet adamının dokunulmazlığı algısı vardır. Şunu unutmamak gerekir ki kutsallık Allah ile irtibattan doğar. Bir şeye kudsiyet atfedilecekse onun Allah tarafından kutsal ilan edilip edilmediğine bakılır. Bu bağlamda kutsal olan Kur’an’a, peygambere ve hatta kutsallığın kaynağı Allah’a her türlü hakaretin, sövüp saymanın, tacizin suç olmadığı bir ülkede devlet malının kutsallığı nasıl anlaşılıyor ki en şerefli varlık olan insan ona feda edilebiliyor? Yapılan işi (devlet malına zarar vermeyi/polise taşlı sopalı saldırıyı) asla tasvib etmiyorum ama birisi kutsal(!) devletin kutsal(!) camını kıracak 44 yıl ceza alacak; diğeri bir insanı, bir canı kıtır kıtır kesecek 18 yaş altı olmaktan yararlanıp azamî 14 yılla kurtulacak; birisi peygambere çöl bedevisi, Kur'an'a çöl kanunu diyecek ve alkışlanacak! Sonra biz neyi nasıl savunacaksak savunacağız...

Yorumlar

Robben...

Per, 24/09/2009 - 03:31 — manolya şahin

11. uluslararası İstanbul Bienali etkinliğinin katılmcı sanatçılarından Erkan Özgen'in "Robben" başlıklı videosu görülmeye değer bir tema içeriyordu. Video, üç parçalı ayrı görüntüyle, aynı yerde geçiyor; diyarbakır cezaevi! Üç şahsın birincisi cezaevinin kapısında içli bir türkü söylüyor, en fazla 16 yaşında. İkincisi 12 yaşlarında bir çocuk, cezaevinin duvarlarını yıkmaya çalışıyor elleriyle. Üçüncüsü ise cezaevinin duvarına yapıştırdığı Michel Foucault'un resmini taşla indirmeye çalışıyor, o da en fazla 13 yaşında. Üç ayrı resim farklı ama ortak bir acıyı yansıtıyor reflektör misali; içsel her türlü olguya dokunul(a)mayacağını ama hissedilebileceğini...

Birbirine paralel güzel konular seçmişsiniz. Çok incelikli bir yazı olmuş, teşekkürler...

Not; "Robben" ismi 17. yüzyılın sonunda beri Güney Afrika'da çeşitli hollanda kolonilerindeki tutukluları yalıtmak için kullanılan Robben adasına gönderme yapıyor.

******************************************************************************************

2009-09-22T07:08:00.000-07:00

Ahmet Evren - Cumartesi
19 Eylül 2009 Cumartesi
İnsan Neyle Yaşar?
Koç Grubu'nun “Bienal sponsoru” unvanıyla destek verdiği 11. Uluslararası İstanbul Bienali'nin afişlerindeki soru bu. Günlerdir başımı çevirdiğim her duvarda, İstiklal'de, E-5'te, kafede, restoranda ve metroda gördüğüm bu soruyu da düşünmeden edemedim. Biraz araştırınca bu sorunun, tam 80 yıl önce Bertolt Brecht'in Elisabeth Hauptmann ve Kurt Weill ile birlikte yazdığı “Üç Kuruşluk Opera” adlı oyunun ikinci perdesinin kapanış parçasının ismi olduğunu öğrendim. Ben bu oyunu iki sene önce İTÜ'lü tiyatrocu arkadaşlarımın ısrarlarıyla 2007 Boğaziçi Tiyatro Şenliği kapsamında seyretmiştim. Mükemmel bir oyundu. Burjuvaziyle yoksul ve haydut dünyalar arasındaki ilişki üzerine kurulmuş oyun gerçekten “İnsan neyle yaşar? sorusuna güzel bir cevaptı. Özellikle müziklerinden çok etkilenmiştim. İşte o parça Almancası "Denn wovon lebt der Mensch?" olan “İnsan Neyle Yaşar?” mış…
Hoş bir rastlantı oldu benim için. Orijinali “The Threepenny Opera” olan oyunun sanırım yeni temsilleri de bienali takip eden günlerde yeniden tiyatroseverlerle buluşur. Tavsiye ederim, takip edin ve izleyin! Oyun, 80 yıllık bir klasik. Eser zaten 1930'larda müziğin kullanım şekli ile tiyatro ve klasik opera arasında kendine özgü bir yer edinmiş ve devrim yaratmış. Sene 2009! Nereden nereye…
Bienal bahane, soru şahane…
Bienalin küratörü Zagreb'te kar amacı gütmeyen bir kültür kuruluşu. Kısaltması WHW olan “What, How & for Whom” adlı kuruluşun bienal sorusu da güzel bir saplama! “İnsan neyle yaşar” sorusuna; ne, nasıl ve kimin için gibi bir saç ayak sunuyor sanki. Bienalde ne var ne yok derseniz, gidin görün derim. Mekanlar aynı yine. Tophane'deki iki mekandan biri, nargilecilerin önünden sahile doğru inince göreceğiniz Antrepo No.3. Diğeri ise Tophane tramvay istasyonunun bir üst sokağındaki eski Tütün Deposu. Üçüncü mekansa Rumeli Caddesi'nin Abide-i Hürriyet'le kesiştiği taş duvarın arkası, yani Feriköy Rum Okulu. Yerli ve yabancı toplam 70 sanatçının ses ve video çalışmalarından tutun da; fotoğraf, heykel ve resme kadar aklınıza bile gelmeyecek ucukluk, kaçıklık hatta tuhaflığın da bulunduğu 120'den fazla eseri sizleri bekliyor salon ve sınıflarda… Ben geçen hafta Antrepo'yu gezebildim ancak. Erkan Özgen'in video çalışmaları hem bu soruya hem de ülkece üzerinde tartıştığımız “açılım”a güzel bir cevap. Bir tarafta renk cümbüşü tablolar, diğer tarafta eski savaşlardan ve diktalardan günümüze taşınan mükemmel fotoğraflar göreceksiniz. Kimine göre sanat, kimine göre dekoratif bir kıymet ama bence önemli olan ne, nasıl ve kimin için bu hayat? Haydi, hele bir düşünün şöyle…
Nedir yaşamak?
Hayat bir nefes ama nefes alan tek mahluk da biz değiliz tabii… Börtü-böcek, çiçek, kedi ve köpek de var bu oksijene ortak olan! Hatta duvar bile nefes almıyor mu bu hayatta? Ot dediğimiz her şey bile sessizce temizlemiyor mu aldığı her nefeste bu dünyayı? Onların her nefesi faydayken bu dünyaya bizlerin ne kadar faydası var acaba… Kaç nefes aldınız acaba yıllardır? Kaç paralık faydanız oldu hayata? Nefes almak hayat ama yaşamak nefes almak mı acaba…
Nasıl bir hayat yaşıyorsunuz?
Yaşıyoruz işte, iş-güç demeyin! Sorarım sonra size; ot gibi mi, adam gibi mi diye? Börtü böcek gibi ezile ezile mi, yoksa çiçek gibi güneşe sevgili, her damlaya su diyerek mi? Yoksa kedi köpek gibi birbirinizi yiyerek mi? Ne biliyim işte ya da aciz, mutsuz hatta yorumsuz mu? Duvar gibi yani! Duvar bile isyan eder acıya ve hatta aynı yerine iki çivi çaktırmaz mesela… Nefes alıyorsak hayattayız ama acı ve mutluluğu hissetmiyorsak kötü yaşıyoruz bence. Siz nasıl hissediyorsunuz acaba…
Kimin için yaşıyoruz?
Bence önceleri hayatta kalmak için, sonraları süratle öğrenmek için, bir ara sadece kendimiz için ve bence uzunca bir süre de sevdiklerimiz ve sorumluluklarımız için. Hayata bizleri bağlayan en önemli şey sevgilerimiz değil mi? En çok kendimizi seveceğiz elbette ama aynalara mahçup olmadan… Bu hayatta yaşadığımız her şeyin bize ait olduğunu unutmadan, kaçmadan. Acısıyla tatlısıyla, el ele, gönül gönüle… Kim ki seviyorsa üzülmesi an meselesi ama üzmeden yaşamak ve yaşatmak sevenin de her zaman elinde değil mi? Bazen bir gülüş, bazen bir öpüş… Her şeyin sebebi sevmek değil mi?
İnsan ne nefesle, ne parayla, ne de işle güçle yaşayabilir sadece...
Beyni de ölse, kolu da kesilse, cebi de delinse;
İnsan sevgiyle yaşar aslında!
Çünkü en son kalp durur bu hayatta…
Mutluluk ve sevgiyle nice bayramlara
Evrensel; Bir kalpte gerekli olan en önemli şey, sevgidir…

http://209.85.229.132/search?q=cache:U0rNshZpddIJ:yenisafak.com.tr/yazarlar/%3Fi%3D18654%26y%3DAhmetEvrenCumartesi+%22erkan+ozgen%22&cd=232&hl=es&ct=clnk&gl=es

************************************************************************************************

centri/fugacions

2009-09-20T02:07:00.000-07:00

www.bcn.cat/lacapella2009

Organizer:
centri/fugacions

Can Xalant, Mataró / Platform Garanti, Istanbul. 2007/2008
As part of the Roundabout Encounter Programme 6
Participants: Mery Cuesta, Cevdet Erek, Erkan Özgen i Montse Romaní
Can Xalant, an equipment of:
Sponsored by:
The exhibition Centri/fugations presents the projects generated by the exchange between Can Xalant, Mataró’s Centre for Contemporary Creation and Thought, and Platform Garanti of Istanbul. The show is organised as part of the Roundabout Encounter Programme, an initiative set up to promote exchanges between La Capella and other exhibition centres around the world.
Over the last two years, Can Xalant and Platform Garanti have established a cooperation process that enabled Mery Cuesta and Montse Romaní to reside for a period of time in Istanbul, and Cevdet Erek and Erkan Özgen to do the same in Mataró.
We now showcase the results of these residencies at La Capella. Mery Cuesta presents her work Istambul Zombi 2066, a graphic novel that is the fruit of research and collaboration with several illustrators on the Turkish scene. The resulting graphic novel paints a futuristic and critical picture of Turkey today.
Montse Romaní presents a prototype for a chronological table covering the 1987-2010 period, the starting point for a brief history of contemporary art in Turkey. The table begins with the First Istanbul Biennial and stretches as far as the year 2010, when the city will be proclaimed the European cultural capital. This piece is complemented by a selection of documentaries and video essays by Turkish filmmakers, forming a kind of audiovisual landscape.
Turning now to the Turkish artists involved in this project, Cevdet Erek presents a selection of drawings and photographs of different works, as well as a sculptural and architectural construction designed during his residency for installation at Can Xalant.
Finally, the Kurdish artist Erkan Özgen presents Origin, a video that embodies a metaphor about the feeling of being foreign. This piece is accompanied by a selection of video and photographic works that complement the project produced in Mataró.
Supported:
Opening: 21 September at 7.30 pm
Capella de l’Antic Hospital de la Santa Creu. Hospital, 56, 08001 Barcelona, tel. 93 442 71 71
Times: Tuesday to Saturday, from 12 to 2 pm and from 4 to 9 pm; Sundays, from 11 am to 2 pm; Mondays, closed
Seminar on Turkish Comic Art at La Capella
23/09/2009
At 7 pm. Length 2 h.
Guests: Göksu Gül, Cem Dinlenmiş, Tan Cemal Genç and Emir Yardımcı
Moderated by: Mery Cuesta
On comic art in Istanbul
Turkey has a long and rich tradition of satirical draughtsmen and caricaturists being very critical of the current political scene. The way this satirical art is printed and distributed is very peculiar due to the way the draughtsmen’s groups are organised and the political risks they assume, as well as to the economy of production and dizzying regularity with which they print. Istanbul Zombi 2066 is an experiment taken up by six draughtsmen (five of whom are Turkish) who imagine the future of Istanbul in their works.
Participants
The Seminar on Turkish Comic Art at La Capella will be attended by the four artists who worked on the comic book Istanbul Zombi 2066, which is exhibited in the hall:
- Göksü Gul (Lombak magazine)
- Cem Dinlenmiş (Penguen magazine)
- Tan Cemal Genç (Radical newspaper)
- Emir Yardımcı (independent draughtsman)
Schedule
Part One – Presentation of the comic book Istanbul Zombi 2066. The way fanzines and comic strips are produced and distributed in Istanbul. How the work is organised. Commentary on the script.
Part Two – Graphic humour in Turkey and how magazines are edited today. Exhibition of works and each guest’s explanation of their experience and way of working.
Part Three – Commentary on Turkish publications and conversation with the audience.
DIALOGUES Istanbul / Barcelona
Round table and public debate at La Capella
30/09/2009
At 7 pm. Length 2 h.
Guests: Ulus Atayurt and Pelin Tan
Moderated by: Montse Romaní
Participants
- Ulus Atayurt: Co-editor of the magazines Istanbul, Express and Bant. He regularly publishes articles on urban problems in the city of Istanbul and their impact mainly on minorities and workers. He also participates in a range of independent initiatives that generate tools for cultural and social action.
- Pelin Tan: Co-editor of the contemporary art magazine Muhtelif and of the publication Public Space Discussion in Contemporary Art (Bilgi University Press, 2008). She is also editor of a special edition of the magazine Arch+ on architecture and urban development in Istanbul (Berlin, 2009), and of the art and economics section in the journal Rethinking Marxism (2010). Since 2001, she has been a professor in the Art History graduate programme at the Institute of Social Sciences in Istanbul. http://tanpelin.blogspot.com/
Presentation
Atayurt will analyse the roots and discourses of urban activism in Istanbul and the way in which the reality of events is exaggerated and/or distorted. What marks these events is a minimal level of mobilisation, bearing in mind the size of the city and the diverse nature of the different dissident movements. He will show past and present-day images of opposition movements to illustrate the specific and local nature of problems in Istanbul. And he will do so in relation to the nature of the property market and its evolution, marked by the effects of capitalist financial globalisation, while taking account of the influence of the "Spanish model" that is being applied to the city.
Pelin Tan. Title: The Question of Autonomy and Dissemination: The Social Production of Contemporary Art in Istanbul
There is a dilemma over trying to find a "form" of art that is basically developed from the reproduction of social relations, but is also about finding a practice that searches for "autonomy". I think the dilemma has several conceptual layers that are interrelated, such as territory, surplus value and discursive institutionalism. On the other hand, there is a problem about the conflict of political and social opinions, which is related to "representation". In the conflict of the radical aesthetic, must the artist represent society by assuming the role of social engineer, or can he/she find a unique practice to reveal a reality that is able to shift the means of production, which does not create an economical exchange of the surplus value of the artistic product?

La Capella

2009-09-16T07:48:00.000-07:00

Can Xalant, Mataró / Platform Garanti, Istanbul (2007/2008)
En el marc de "Roundabout Encounter Programme 6"

Inauguració: dilluns 21 de setembre a les 19.30h

Amb la participació de Mery Cuesta, Cevdet Erek, Erkan Özgen i Montse Romaní

L'exposició "centri/fugacions" presenta els projectes fruit de l'intercanvi entre Can Xalant, Centre de Creació i Pensament Contemporani de Mataró, i Platform Garanti d’Istanbul. La mostra s'emmarca en el projecte "Roundabout Encounter Programme" que promou l'intercanvi entre La Capella i altres centres expositius d'arreu del món.

En els dos darrers anys, Can Xalant i Platform Garanti han establert un procés de col·laboració que ha permès que Mery Cuesta i Montse Romaní hagin pogut fer una estada a Istanbul, i Cevdet Erek i Erkan Özgen n'hagin fet una altra a Mataró. A La Capella es mostren els treballs resultat d'aquestes estades.

Més informació>

ALTRES ACTIVITATS

[·] Jornada del Còmic Turc a La Capella
23/09/2009. A les 19 h. Durada 2 h.
Convidats: Göksu Gül, Cem Dinlenmiş, Tan Cemal Genç i Emir Yardımcı
Moderadora: Mery Cuesta

Més informació>

[·] DIÀLEGS Istanbul / Barcelona.
Taula rodona i debat amb el públic a La Capella
30/09/2009. A les 19 h. Durada 2 h.
Convidats: Ulus Atayurt i Pelin Tan
Moderadora: Montse Romaní

Més informació>

LLOC

La Capella.
Capella de l’Antic Hospital de la Santa Creu.
Hospital, 56, 08001 Barcelona, tel. 93 442 71 71

Horari: de dimarts a dissabte, de 12 a 14 h i de 16 a 21 h; diumenge, d’11 a 14 h; dilluns tancat.

Can Xalant. Centre de Creació i Pensament Contemporani de Mataró.
c. Francesc Layret, 75. | www.canxalant.org | info@canxalant.es

--

L’informem que les seves dades personals, que puguin constar en aquesta comunicació, estan incorporades en un fitxer propietat de Can Xalant, amb la finalitat d'enviar-li comunicacions de caire comercial o de prestació de serveis. En el cas que no desitgi rebre més comunicacions a través del correu electrònic, pot enviar un missatge a la següent adreça electrònica: info@canxalant.es

*******************************************************************************************

LECTURE IN DIYARBAKIR ART CENTRE

2009-09-14T05:51:00.000-07:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

***********************************************************************************************

COUP

2009-09-02T10:32:00.000-07:00

*****************************************************************************************

stanbul, Traversee

2009-09-01T13:22:00.002-07:00

Istanbul, Traversee
14 mars - 12 juil. 2009
Lille. Palais des beaux-arts

L’exposition Istanbul, Traversée, regroupant au Palais des beaux-arts de Lille une quarantaine d'artistes turcs, propose un panorama de la création de ce pays à la frontière de l'orient et de l'occident. Des regards multiples que les artistes portent sur la ville et son histoire complexe.

Cliquez sur les images
pour les agrandir et lire les légendes

Place-to-Passage<-em>-2003-Installation-vid-eacute;o-Courtesy-Hussussein-Chalayan" title="Hussussein-Chalayan-Place-to-Passage<-em>-2003-Installation-vid-eacute;o-Courtesy-Hussussein-Chalayan" width="250" border="0">

Par Elodie Wysocki

L'exposition est installée dans l'atrium du Palais des beaux-arts, reconfiguré pour l'occasion, et s'étend jusqu'aux sous-sols. Dès l'entrée, on est immergé dans l'atmosphère d'Istanbul, une bande sonore diffuse les sons du Bosphore, qui relie la mer Noire à la mer de Marmara, et marque la limite entre l’Europe et l’Asie.
Ce haut lieu d'échange et de passages se retrouve dans les photographies d'Ara Guler, qui a r

Les créateurs :

Haluk Akakçe

Sarkis

Hale Tenger

Le lieu d'art :
Palais des beaux-arts

çu le prix de «photographe du siècle» en 1999, mais aussi dans les œuvres topographiques d'Antoine Ignace Melling. Quarante-six planches datant de 1819 sont exposées, permettant de découvrir en détail les rives du Bosphore.

L’installation vidéo monumentale Place to passage, d’Hussein Chalyan met en scène le voyage effréné d'un être androgyne de Londres à Istanbul.

Les idées de passage et de migration se retrouvent dans la vidéo Cross Section d'Hale Tenger, présentée pour la première fois à la biennale Manifesta de Rotterdam en 1996, et composée d’une double projection sur un mur. L'artiste se montre de face et de dos, et évoque dans un récit personnel les difficultés à obtenir un visa et à sortir du pays.

Dans Road to Tate Modern, Ozmen et Erkan Ozgen portent un regard ironique sur le fantasme migratoire des artistes stambouliotes. Deux personnages, Don Quichotte et Sancho Panza incarnés par l’un et l’autre artistes, parcourent les montagnes du Kurdistan à la recherche de la Tate Modern de Londres…

L'installation proposée par Sarkis revient sur les découvertes archéologiques du chantier du Marmaray qui a permis de révéler les strates de l'histoire fragmentée par les différents régimes politiques de Turquie.
Horses & Heroes d' Huseyin Bahri Aptekin se plonge dans la période byzantine du pays et son influence sur l'Histoire. Les Abatoires d'Istanbul, Jean Factory et Dance Compagny, trois vidéos d’Omer Ali Kazma, portent un regard sur l'actualité du pays et son industrialisation.

Au travers de son propre vécu et de sa série de photographies Quota Guide, Aydan Murtezaoglu esquisse un schéma de la situation de la femme en Turquie, évoquant l'intolérance, le paternalisme et l'inégalité des sexes.
Quant à Burak Delier, sa photographie EU Scarf montre le portrait d'une femme voilée du drapeau européen, résumant ainsi les divisions et dilemmes de la société turque.

Œuvre(s)
Bashir Borlakov
— Panorama 5, 2006. Photo 4 x 1,5 m présentée avec 2 autres panoramas de même taille

Hussussein Chalayan
— Place to Passage, 2003. Installation vidéo

Sener Ozmen et Erkan Ozgen
— Road to Tate Modern, 2003. Vidéo

Bayrak
— The Flag-Koken Ergun

.................................................................................................................................................................

stanbul, Traversee

2009-09-01T13:22:00.001-07:00

Istanbul, Traversee
14 mars - 12 juil. 2009
Lille. Palais des beaux-arts

Cliquez sur les images
pour les agrandir et lire les légendes

Les créateurs :

Haluk Akakçe

Sarkis

Hale Tenger

Le lieu d'art :
Palais des beaux-arts

2009-09-01T13:22:00.000-07:00

Istanbul, Traversee
14 mars - 12 juil. 2009
Lille. Palais des beaux-arts

Cliquez sur les images
pour les agrandir et lire les légendes

Les créateurs :

Haluk Akakçe

Sarkis

Hale Tenger

Le lieu d'art :
Palais des beaux-arts

2009-08-30T14:30:00.002-07:00

Exhibition | 28.08.2009 - 2.01.2010

Who killed the Painting?

Works from the Block Collection

René Block has left his unique and vivid imprint on the art scene of the last few decades. His collection, with works by Joseph Beuys, Nam June Paik, George Brecht, Wolf Vostell, Arthur Køpcke and others, numbers among those with the most international significance in the area of Fluxus. And yet the committed curator, gallerist, publisher, collector and honorary professor at the Hochschule für Künste in Bremen has always, ever since the nineteen-sixties, moved deliberately beyond established norms and outside narrow borders. What interests him are not the well-known names already absorbed by the art market, but instead the artistic movements and meaningful contexts located on the fringes. Thus Block has demonstrated a talent, for more than four decades now, for discovering and supporting early on those artists who work outside the mainstream at a high level of excellence. The fact that he has remained true to this maxim and continues to seek close contact and intensive collaboration with artists is also reflected in his collection and renders it utterly distinctive.

: Ben Vautier: if life is art why hang this up, 1990, Sammlung Block

Ever since the nineteen-nineties, the interest of this versatile individual of deep convictions has been focused above all on recent art from the European periphery: Turkey, the countries of southeastern Europe, and Scandinavia. In highly acclaimed international exhibitions, he has presented such artists as Mangelos, Gülsün Karamustafa, Sanja Iveković, Ayşe Erkmen and Maaria Wirkkala. Their works, along with those of other, previously unknown young artists, have found a place in the collection and thereby had an enduring impact upon it. This new character of the Block Collection will be the pivotal point of the exhibition in Bremen.

: Erkan Özgen/Şener Özmen: Road to Tate Modern, 2003 (Still), Sammlung Block

: Gülsun Karakustafa: Mystic Transport, 1992, Sammlung Block

The title "Who killed the Painting?" quotes the work of the Kosovan artist Driton Hajredini, which makes an ironic response to the repeatedly-made claim about the "end of painting." In fact, in the Block Collection the classical medium of painting recedes into the background in comparison to photography as well as to video- and object-art. Many of these works raise questions as to the task of art and the role of the artist. Their contents are centered on such themes as national identity and cultural self-understanding, issues of gender and integration, but also a new political involvement in the age of neo-liberal multiculturalism. What is also striking is the high percentage of women artists, whose works enrich the collection with new perspectives. The works of all the young artists enter in a self-evident manner into dialogue with those of the groundbreaking phase and reveal that, in addition to differences, there is also a genuinely common ground in the handling of material and the role of the viewer. Thus it is precisely these current works which open a new perspective onto the older ones.

: Driton Hajredini: Who killed the painting?, 2003, Sammlung Block

With "Who killed the Painting?" the Block Collection is being presented for the first time in northern Germany in all its rich diversity, with due recognition of the personal touch of a collector who, for a long time now, has been considered to be a pioneer and pathfinder for many artists. The exhibition has been realized in close collaboration with René Block and the Neues Museum in Nuremberg.

: Maaria Wirkkala: Found a mental connection II (Version 2), 2002, Sammlung Block

Nevin Aladag, Halil Altındere, Ghada Amer, Jospeph Beuys, Barbara Bloom, Claus Böhmler, George Brecht, KP Brehmer, Marcel Broodthaers, Cengiz Çekil, Henning Christiansen, Braco Dimitriević, Ayşe Erkmen, Robert Filliou, Driton Hajredini, Mona Hatoum, Karl Horst Hödicke, Jytte Høy, Irwin, Pravdoliub Ivanov, Sanja Iveković, Nina Jansen, Šejla Kamerić, Aino Kannisto, Gülsün Karamustafa, Arthur Køpcke , George Macunias, Mangelos, Piero Manconi, Vlado Martek, Olaf Metzel, Aydan Murtezaoğlu, Erkan Özgen, Şener Özmen, Ebru Özseçen, Füsün Onur, Nam June Paik, Blinky Palermo, Sigmar Polke, Bülent Şangar, Sarkis, Tomas Schmit, Superflex, Milicia Tomić, Endre Tót, Anu Tuominen, Ben Vautier, Wolf Vostell, Robert Watts, Stefan Wewerka, Maaria Wirkkala.

Accompanying the exhibition is a lavishly illustrated catalogue (256 pages) with essays by Lars Blunck, Barbara Heinrich, Thomas Heyden, Michael Hirsch, Natasa Ilic, Gabriele Knapstein and Wolfgang Rathert. It may be purchased for twenty Euros at the museum.

...........................................................................................................................................................................

Almanya'da 'Made in Turkey' sergisi Hamburg da 4 ayrı yerde açılan Made in Turkey adlı sergi kapsamında çağdaş Türk sanatçılarının 1978-2008 yılları arasında hazırladıkları eserler sanatseverlerin beğenisine sunuluyor.
02 Nisan 2009 - 02:10

Türkiye deki müzelerden, özel koleksiyonlardan ve sanatçı atölyelerinden toplanarak bir araya getirilen 30 yıllık çağdaş Türk sanatı eserlerini sanatseverlerle buluşturmayı amaçlayan Made in Turkey sergisi, Wedel kasabasındaki Ernst Barlach müzesinde, Elmshorn Sanat Derneği nde, Pinneberg kasabasındaki Drostei müzesinde ve Altona ilçesindeki Sankt Trinitatis adlı kilisede açıldı.

Dört kuşaktan 50 sanatçının çağdaş Türk sanatına bakış imkanı sağladığı, Hamburg Ernst Barlach Vakfı (EBG) tarafından desteklenen ve küratörlüğünü Heike Stockhaus un (50) üstlendiği sergi 10 Mayısa kadar açık kalacak.

Sergiyle ilgili olarak yapılan bir açıklamada, Made in Turkey sergisinin, bireyle kamuoyunun diyaloğunu tanımlayan, toplumun yoğun değişim sürecini yansıtan, felsefi olduğu kadar estetik pozisyonlarını geçmişin sahnesinde çizen Türkiye nin çağdaş sanatı üzerine geniş bir perspektif sunduğu belirtildi.

Stockhaus, sergiyle ilgili olarak A.A muhabirine yaptığı açıklamada, Made in Turkey sergisiyle kültürler arası diyaloğun önemine dikkati çekmeyi amaçladıklarını belirterek, Türkiye ve Türk sanatı konusunda biz Avrupalıların kafasında o denli küçük bir pencere var ki. Biz bu pencereyi daha da genişletmeyi amaçladık. Türk sanatı keşfedilmesi gereken önemli bir sanat. Türk sanatı çeşitli kültür ve düşüncelerin bir araya gelerek oluştuğu çok zeminli bir dünya. Bu sergiyle Asya ve Avrupa arasında bir köprü kurulmasında kültürler arası diyaloğun önemine dikkati çekmeye çalıştık dedi.

Stockhaus ayrıca, Türk sanatçıların Orta Doğu daki güncel krizi, bölgenin Avrupa ve dünyanın diğer bölgeleriyle diyaloğunu sanat yoluyla çok iyi yansıttıklarına inandığını kaydederek, Türkiye de de birkaç kentte sergi düzenledim. Genellikle Batılı sanatçıların resimlerinin Türkiye de sık sık sergilendiğini gördüm. Ben de Türk sanatçıların eserlerini Avrupa ya taşımak istedim şeklinde konuştu.

Sergide Cengiz Çekil, Yalçın Karayağız, Murat Akagündüz, Mustafa Kula, Sabri Berkel, Mustafa Pancar, Komet, Extramücadele, Caner Karavit, Eyüp Öz, Leyla Gediz, Antonio Cosentino, Nurullah Berk, Orhan Peker, Yavuz Tanyeli, Şükran Moral, Nur Kocak, Tomur Atagök, Mustafa Ata, Sezai Özdemir, Nazım Ünal Yılmaz, Ali Demirel, Meral Efe, Şener Özmen, Erkan Özgen gibi sanatçıların eserleri yer alıyor.

.............................................................................................................................................................................

2009-08-26T13:31:00.000-07:00

Türk sanatçıların videoları beğenildi

New York'ta “This May Be What Parallel Play Looks Like” adlı programda gösterime sunulan Türk video çalışmaları büyük ilgi gördü.

New York'ta gösterime sunulan Türk video çalışmaları büyük ilgi gördü. “This May Be What Parallel Play Looks Like” adlı programda gösterilen Türk sanatçılar arasında Esra Ersen, Erkan Özgen, Köken Ergun, Ahmet Ögüt, Sener Özmen ve Fahrettin Örenli bulunuyordu.

BÜYÜK KATILIM

Ayşe Erkmen'in Amerika'daki Busy Color isimli ilk solo sergisi eşliğinde, ünlü sanatçı Maya Lin tasarımı SculptureCenter adlı sergi salonunda, genç kuratör Defne Ayas tarafından düzenlenen video programına yaklaşık 150 sanatsever katıldı. İzleyiciler arasında İlhan-Güngör Mimaroğlu çifti, başarılı sanatçı Pınar Yolaçan, Barishnikov'la dans ve teknoloji çalışmalarını sürdüren Beliz Demircioğlu gibi değerli isimler de hazır bulundu.

SANATÇILARI TANITMAK

New York’ta “PERFORMA05” adlı 90 sanatçıyı ağırlayan geniş çaplı bir bienal projesinde yardımcı kürator olarak çalışan Defne Ayas,"Amacım, sadece ilginç Türk sanatçılarını yurtdışında tanıtmak değil onların işlerinde verdikleri mesajları iletmeye yardımcı olmak" dedi.

"Bu sanatçıları, İstanbul'dan Diyarbakır'a Kosova'dan Telaviv'e hepimiz izliyoruz. Meksika'da yaşayan Francis Alys gibi dünya çapında tanınan bir sanatçı ile bizim ülkemizde başarılı işler üreten sanatçılarımız arasında kavramsal köprüler kurmak bana heyecan veriyor" diyerek konuşmasını sürdüren Defne Ayas yıllardır New York'ta yaşıyor.

Projelerini başarıyla sürdüren Ayas, daha önce New Museum of Contemporary Art, Exit Art ve WhiteBox gibi mekanlarda da sergiler ve gösterimler düzenlemişti. Ayas'ın New York'ta daha önce tanıttığı sanatçılar arasında Serkan Özkaya, Köken Ergun, ve Erkan Özgen bulunuyor.

Hürriyet/NEW YORK

ZÎNDANA AMEDÊ

2009-08-25T15:06:00.000-07:00

...
...
...
“Yaşadıklarımızın gerçekliğinden kuşkuya düşebiliyorduk tabii. Mesela Mehmet Salih Besen olayında gerçeklik duygumu ben tamamen yitirdim. 50 yaşlarındaydı. TKİ’de memurdu. Kendisini ve bizleri ölü zannediyordu. ‘Biz ölüyüz, şu anda kabirdeyiz’ diyordu. Biz, ‘Amca yok öyle bir şey, gerçek hayattayız’ desek de, koğuşun aslında bir mezar olduğunu öyle mantıklı savunuyordu ki, ben dâhil bazılarımız ölü olduğumuza inanmaya başlamıştık. Mesela cuma günleri görüşme günümüzdü. Bize soruyordu. ‘Bizi ziyarete gelenlere biz dokunabiliyor muyuz? Hayır. Bize uzaktan bakıyorlar, ağlıyorlar ve gidiyorlar. Çünkü onlar bizim kabrimizi ziyaret ediyorlar. Cizre’de biliyorsunuz kabir ziyareti cumalarıdır’ diyordu. Gardiyanların da Zebani olduğunu söylüyordu. Gerçekten de koğuşun camları boyalıydı. Biz dışarıyı göremiyorduk, koklayamıyorduk, duyamıyorduk. Bu durum uzun sürdü ve ona yaşadığımızı bir türlü ispat edemiyorduk. Bir gün mazgal açıldı ve ‘Mehmet Salih Besen hazırlansın, tahliye oluyor’ dendi. Ben şahadet getirdim. Dedim ki, ‘Biz yaşıyoruz...!’ Salih amca ise ‘Seyidim beni gönderme. Sen bana sahip çıkıyordun. Şimdi tek başıma mahşere hesap vermeye gidiyorum’ diye ağladı. Sonradan onunla birlikte tahliye olan gençten öğrendik ki, onları Siirt’teki sivil cezaevine götürmüşler. ‘Eğer beni hanımımla, çocuklarımla konuşturursan ölmediğime inanırım’ demiş. Cezaevi müdürü de telefon etmelerine izin vermiş. Genç, Salih Amca’nın evini aramış, karşısına hanımı çıkmış. Telefonu Salih Amca’ya vermiş. Salih Amca, hanımına ‘Ben sağ mıyım, ölmedim mi?’ diye sormuş. Ve ahize yere düşmüş. Salih Amca, içerideki vahşeti görünce, oradan sağ kurtulacağına inanamadı. Sağ kurtulduğuna inandığında ise buna kalbi dayanmadı.”

...
...
...
...

...........................................................................................................................................................................

Aramê Tîgran.. bavkî me..

2009-08-09T03:00:00.000-07:00

Aramê Tîgran - Aramê nemir

Ay Dîlberê
Li baxê min bû zivistan
Hey dîlberê dêm gulîstan
Çilmisî gul bax û bistan
Wêran ezim malêm xirab
Hey dîlberê qey menale
Feqiyê Tayran êdî kale
Nexweşekî pir bê hale
Tu him gulî him rihanî
Tu him derdî him dermanî
Him hekîmî him loqmanî
Wêran ezim malêm xirab
Sîpan ji navê tere tenê
Xaliq ji xala gerdanê
Te dîn kirim berdam dinê
Wêran ezim malêm xirab
Hey dilberê da tu zanî
Kulîlik vebûn çiya u banî
Bilbil pirs kir Feqî kanî
Wêran ez malêm xirab

Gotin: Feqiyê Teyra Muzîk: Aramê Tîgran

,

2009-08-06T08:10:00.000-07:00

...............,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,....Origin 4,56 Min. 2008

************************************************************************************************

Personality Crisis

2009-05-06T01:48:00.000-07:00

Image of Opening ...

Krizden Sanat Çıkaranlar..

İzmir, Diyarbakır, Antakya, Berlin... Adresler farklı, teşhis aynı... Outlet İhraç Fazlası Sanat Galerisi'nin son sergisi 'Kişilik Krizi'nde yedi sanatçı, yedi ayrı dilden kriz hikâyeleri anlatıyor‘İhraç fazlası sanat’ sloganıyla geçen yıl açılan sanat merkezi Outlet, dördüncü sergisi ‘Kişilik Krizi’nde çağın başka bir meselesini masaya yatırıyor. Serginin küratörü, Outlet’in kurucusu Azra Tüzünoğlu. Sergi ismini, adını duymaya alıştığımız krizden alıyor, sosyal-kültürel krizlerle bağ kurmayı hedefliyor.Günlerini genç sanatçıların portfolyolarına bakmakla, yeni isimler araştırmakla geçirdiğini söyleyen Tüzünoğlu, sanatçıların bu döneme, kendi meseleleri üzerinden verdikleri cevaplar olarak yorumluyor çalışmaları. Başta birbirleriyle alakası yok gibi görünen işlerin yan yana gelişlerinin; farklı kuşak, gelenek, şehirlerden gelen sanatçıların değerlendirmeleri arasındaki benzerlik ve ayrışmaların net olarak görülebileceği bir sergi olduğunu da ekliyor. Sergide yer alan sanatçıların hepsi genç, hatta bazılarının ilk sergisi. Portre üzerine çalışan Birtan Oran 24 yaşında İzmirli bir sanatçı. Birtan’ın resminde ayakkabı kutularının üstünde duran bir çift Adidas var. Bu, Birtan’ın kendini tanımladığı, bugünün marka kültürüyle yakından ilişkilendirilebilecek bir çalışma. Tüzünoğlu da aslında her gencin bir şekilde sahip olduğu ayakkabı dağlarını bugüne dair etkileyici ve tanımlayıcı bulduğu için sergiye davet ettiğini söylüyor Birtan’ı. Bir diğer İzmirli sanatçı Murat Özdemir de, birbiriyle ilgisiz görünen parçalarla bir oto-portre çiziyor. Kuşlar, çığlık atan bir adam ve bir megafondan oluşan çalışmaya ‘Sessizlik’ ismini veren sanatçı aslında içindeki krizi bu öğeleri ters düz ederek anlatıyor. Sergideki en etkileyici çalışmalardan bir diğeri de Gaziantepli Mehmet Vanlıoğlu’nun üç farklı görüntüyü yan yana getirdiği video çalışması. Videoda balık tutan bir genç (Mehmet Vanlıoğlu), yan tarafta yaşlı bir amca ve ikisinin ortasında, Vanlıoğlu’nun daha önce yaptığı boyacılık mesleğine atıfta bulunarak, bir fırçanın yukarı aşağı hareket etmesiyle ortaya çıkan farklı dijital portreler var. Mersin’de yoksul bir mahallede yaşlı amcanın baktığı yöne bir deniz görüntüsü yerleştiren sanatçının kendisi de bu denizde balık tutarak hayatı daha da yaşanabilir kılmaya çalışıyor. Outlet Proje Alanı’nın konuk sanatçısı ise 1969 Arnavutluk doğumlu ve yaklaşık 15 yıldır İtalya’da yaşayan Adrian Paci. Onun videosunda da kendi yaşamından yola çıkarak sunduğu bir belirsizlik ve bunun krizi anlatılıyor. İtalya’ya göç eden mültecilerin geçici olarak bekletildikleri yerlerin sanatçıdaki izlerinden yola çıkan çalışma gerçekten görülmeye değer. Tamamen bekleme üzerine oluşturulmuş bu mekânları çıkış noktası olarak kabul eden sanatçı, San Francisco Havaalanı’nda yaptığı çekimlerde Amerika’da yaşayan gerçek mültecileri kullanmış. Videoda boş bir merdivenden uçağa çıkan mülteciler ve onların dakikalarca orada bekletilmesinden sonra gördüğümüz şoke edici görüntü: Merdivenin bitiminde aslında uçak yok. Sergiye videosu ‘Lost Body’ ile katılan Erkan Özgen, kayıp bir zamanın izini sürüyor. Çocukluğun masumiyeti, postalların arasında yitiriliyor. İktidarın, sahalardan daracık sokaklara taşıp bu uzamlarda top koşturduğu, tribünlerden evlere geçerek oturma odalarını işgal ettiği bir zaman anlatılıyor çalışmada. Diyarbakırlı genç sanatçı Barış Seyitvan ise, silah sesleri arasında kamerasıyla bir bahçeden koşarak kaçtığı görüntüsüyle katılıyor sergiye. Tamamen iyi niyetle gidilmiş bir bahçeden başka türlü bir kaçışın öyküsü...‘Kişilik Krizi’ sergisi 23 Mayıs’a kadar Outlet İhraç Fazlası Sanat Galerisi’nde görülebilir.Demirden bir elbise olarak ahlak1985 Mardin doğumlu Fatih Tan, Mustafa Kemal Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü 4. sınıf öğrencisi. Tan, bir mizansen olarak tasarladığı fotoğrafı şöyle anlatıyor: “Bu çalışma, tamamıyla kurgusal bir gerçeklikten oluşuyor. Nietzsche bir sözünde, ‘Arzularımız o kadar şiddetlidir ki bazen birbirimizi parçalamak isteriz. Ama topluluk duygusu bizi engeller ve böylece ahlak oluşur’ der. Ahlak burada kurgusal alanın belirleyicisi durumunu alır. Otorite güç veya rıza kullanarak insanlara bir şey dayatır, söylemini oluşturur. Bunu yapan akıldır. Aklın savunmacı ve kurumsallaşmaya dönük yapısı bunu gerektirir. İşte Nietszche’nin hedeflediği, balyozu vurmak istediği nokta burası. Kurgusal olarak biçimlendirilmiş ahlak, bedene giydirilmeye çalışılan demirden bir elbisedir. Beden sabit bir organizma olmadığı için sürekli devinimlerle arzular üretir. Yeni deneyimler yüklenmek ister.”Değişim arayışının etiketiKarma serginin sanatçılarından 1974 Almanya doğumlu Nasan Tur, Offenbach Sanat ve Tasarım Akademisi ve Städelschule Frankfurt Sanat Akademisi’nde eğitim gördü. Berlin’de yaşıyor. Tur, çalışmasını şöyle anlatıyor:“‘Time for Revolution’ çeşitli bağlamlarda kullanılan bir ifade. Kitap başlıklarında, şarkı ve sanat eseri isimlerinde, seminer konusu olarak görebilir; dünyanın her köşesinde duvar yazısı olarak okuyabilirsiniz. ‘Time for Revolution’ değişim arayışının ifadesi, etiketi haline geldi. Otoriteye meydan okuyor ve daha iyisini, yeni alternatifleri bulmaya çabalıyor. ‘Time for Revollusion’ ise bu güçlü ifadede yapılmış küçük bir değişim. Hatalı şekilde yazılmış ‘Revollusion’ kelimesine fazladan bir ‘l’ harfi eklenmiş, ‘t’ harfinin yerini ise ‘s’ almış. İfade temel içeriğini koruyor fakat yazım hatası bu ifadeyi farklı okuma biçimlerine olanak veriyor. Bu hata talebin arkasındaki mesajı yeni bir seviyeye taşıyor; orijinal mesaj arka fona kayarken ifade saf ve masum bir havaya bürünüyor. Birçok insanın yapılan hatanın farkına varmayacak olması gerçeği de ayrıca bu kelime oyunun bir parçası...”
nihan bora@radikal

PERSONALITY CRİSİS 04,04,2009/23,05,2009

2009-05-06T01:45:00.000-07:00

“Personality Crisis”+ “Centro di Permanenza Temporanea”Outlet//Independent Art Space continues to bring dynamism to the contemporary art scene of the city. The gallery’s forth exhibition “Personality Crisis”, which opens on April 4th, is the internal response of the artists to the contemporary issues.Personality Crisis includes the works of seven artists who are preoccupied with their 'personal issues’. Paintings, photography and video works by Barış Seyitvan (Diyarbakır), Birtan Oran (İzmir), Erkan Özgen (Diyarbakır), Fatih Tan (Mardin-Antakya), Mehmet Vanlıoğlu (İstanbul), Murat Özdemir (İzmir) and Nasan Tur (Berlin) come together in the ground floor space.Downstairs in the Outlet Project Room is Adrian Paci’s video Centro di Permanenza Temporanea.Birtan Oran's works depict as much himself as the children of the consumer age in general; on a pile of boxes stands a pair of Adidas trainers, all shiny.Nasan Tur, uses the widely popular slogan "Time for Revolution" as a template for a spray-painting, yet re-writing this grafitti with a little différance: mending "Revolution" to "Revollusion". The "failure/error" of this writing multiplies the meanings and thus opens up the signifier. Murat Özdemir transports a cry form the past into his painting. The series, called "Silence", expresses his inner voice. Erkan Özgen follows the trail of a begotten time in his video "Lost Body". The innocence of childhood vanishes in between the soldiers boots. In their day jobs the artists Mehmet Vanligoglu and Baris Seyitvan work as house painters or clowns. Their struggle to make ends meet gets mirrored in their artistic production. Vanlioglu, in his video, paints the walls and goes fishing whereas Seyitvan tapes his bookkeeping for the day, late at night. Fatih Tan, in his photographic work, drags the spectator into a thriller brimming with nonchalance. An artist, a critic and an assassin, side by side, are hooking the onlooker to the snapshot of a nietzschean instant.The invitee of the Outlet Project Space is 1969 born ADRIAN PACI. The Albanian artist lives in Milano since 1997. Having created an impressive series of artworks on the situations of his native Balkan's, Paci, in his new piece “Centro di Permanenza Temporanea” creates an ironic link between the bygone and the new. Willing to travel from one country to another, full of hope, hoping for a more fortunate, more prosperous and peaceful future, the depicted migrant workers are crossed with the artist's own circumstances. Obliged to move from one place to another, the migrants do not cross one another in the habitually tiny, crowded coach but on an aircraft stairway, trying to board a plane. But old habits die hard and a row is forming itself. This work by Adrian Paci, known for his habit of mocking himself, can also be read as the depiction of the "homo balkanikus" predicament.The exhibition will be open from April 7th until May 23rd. Opening hours are from Tuesday to Saturday between 10.00 and 18.30.Outlet is a venture to bring art, regarded as a luxury commodity, to the masses, in a time and space where social and cultural inequity is ever more deeply entrenched. Outlet hopes to provide an innovative and vigorous platform for an artistic context wedged between the city's many bank galleries, private institutions and museums. Outlet Project Room will host distinctive works by artists from Turkey and abroad, as well as helping to support the production of new projects with the desire to intertwine a commercial and a non-profit project space to encourage new attitudes and conversations.Outlet is run by Azra Tüzünoğlu with support of Canan Pak, AYK, Mas Printing, BenQ, Point Hotel, Beck’s, Coca Cola, Net Copy Center and Derin Design.WHEN:Vernissage - Saturday, 4 April, 2009 from 6.30 to 8.30 p.m.Exhibition: Tuesday, 7 April – Saturday, 23 MayGallery Hours: Tuesday to Saturday, 10 a.m. to 6.30 p.m.WHERE:OUTLET//Independent Art SpaceBoğazkesen Cad.Kadirler Yokuşu no:69Tophane-IstanbulTurkey0212 245 55 05

Uluslararası İstanbul Film Festivali

2009-03-12T14:01:00.000-07:00

Uluslararası İstanbul Film Festivali, son dönem Türkiyeli sanatçıların eserlerinden oluşan bir programla ilk olarak bu yıl video sanatına açılıyor.

Sinema gerek endüstrinin dayattığı üretim yöntemlerinden, gerek sinema dilinin görece katı kodlarından, gerekse algı mekanizmalarının sürekli kontrol altında olmasından dolayı (çok) düzenli bir sistem oluşturuyor. Video güncel sanatın yarattığı serbest bölgelerden yararlanarak bu düzene bir "bozukluk", estetik ve politik bir alternatif getiriyor.

Bu bölümde izleyicinin keşfedeceği eserler beyaz ekranın sınırlarını zorluyor. Görüntü titriyor, kaymalar başlıyor, zaman kâh daralıyor kâh genleşiyor, ekran bölünüyor, mekân belirsizleşiyor, netlik kayboluyor, vücutlar arka planda eriyor, tabular görünür oluyor, İstanbul yanıyor, sinemada deprem oluyor... Sinema düzeninde (çok) küçük bozukluklar, seyirciyi yeni keşiflere, yeni deneyimlere çağırıyor.

HİCAP / Yönetmen: Canan Şenol / 2007 / 5'
SHAKE IT 'TIL IT DROPS / Yönetmen: Servet Koçyiğit / 2007 / 4'
ACAİB'ÜL MAHLÛKAT STRANGE CREATURE / Yönetmen: Canan Şenol / 2006 / 4'
ECE / Yönetmen: Songül Boyraz / 2005 / 1'
7.4.4 / Yönetmen: Selda Asal / 2004 / 1'54"
BENİM BÜTÜN KÂBUSLARIM ALL MY NIGHTMARES / Yönetmen: Ethem Özgüven / 3'20"
MONODIALOG LIQUIDWARE 2.1 :MK / Yönetmen: :mentalklinik / Ekip Working Team: Kerem Demirbaş, Selami Şimşek, Yıldırım / 2008 / 9'12"
BİRTEK / Yönetmen: Evrim Kavçar / 2008 / 1'
TRACTATUS / Yönetmenler Directors: Cengiz Tekin, Şener Özmen / 2006 / 7'31"
BEBEKLER THE DOLLS / Yönetmen: Erkan Özgen / 2005 / 3'30"
BİR YER A PLACE / Yönetmen: Nasan Tur / 2004 / 6'40"
KAYIP BEDEN LOST BODY / Yönetmen: Erkan Özgen / 2005 / 4'30"
KISA DEVRE SHORT CIRCUIT / Yönetmen: Ahmet Öğüt / 2006 / 3'30"
PSYCHO / Yönetmen: Berat Işık / 2001 / 2'40"
KABRİSTAN CEMETERY / Yönetmen: Ozan Emre Han / 45''
POMPA PUMP / Yönetmen: extramücadele / 2008 / 3'
KIRMIZILI KADIN WOMAN IN RED / Yönetmen: Berat Işık / 2008 / 3'
KÖLE SLAVE / Yönetmen: Hakan Yonat / Senaryo Screenplay: Extramücadele / Müzik: Baba Zula / 2008 / 4'
2 HIT COMBO / Yönetmen: Gökhan Okur / 1'
SCARLATTI'YLE KAVGA – ETMEDEN KAÇ YA DA VENEDİK'İN KAVGA TARİHİ / Yönetmen: Ozan Emre Han / 1'05"
"RENDU" / Yönetmen: Karahaber - Oktay İnce / 5'
HEY WORLD, HEAR MY VOICE / Yönetmen: Selda Asal / 2008 / 8'30"
TINICA / Yönetmen: Fikret Atay / 2004 / 7'30"
İSTANBUL / Yönetmen: Ozan Adam / 2007 / 8'
AVLUDA IN THE COURTYARD / Yönetmen: Cevdet Erek / 4'30"
SHOPPING WATER / Yönetmen: Genco Gülan / 2006 / 10'07"
YIKILSIN! LET IT GO DOWN! / Yönetmen: Ozan Emre Han / 59''
PFHH! / Yönetmen: Aslı Süngü / 2002 / 3'
EYES WIDE SHUT / Yönetmen: Berat Işık / 2001 / 3'
KONSER II CONCERT II / Yönetmen: Ozan Emre Han / 1'15"
ÇİZGİLER SİLİNİYOR THE LINES ARE BEING ERASED / Yönetmen: Ozan Emre Han / 19''
NO (OR BAD) SIGNAL / Yönetmen: Ali Demirel / 1998 / 4'20"
DANCER IN THE DARK / Yönetmen: Berat Işık / 2003 / 2'
İSİMSİZ UNTITLED / Yönetmen: Çınar Eslek / 2008 / 2'
KON / Yönetmen: Onur Uyar / 2006 / 4'
RÖNTGEN / Yönetmen: Çınar Eslek / 2008 / 2'20"
DEMONOID / Yönetmen: Ali Demirel / 2001 / 4'20"

2008-11-06T12:46:00.000-08:00

..................................................................................Still from Erkan Özgen's "Breath"video, 2008

.............................................Catching Breath
.
.
.

........................................Film program curated by November Paynter

........................................With works by

.......................................Erkan Özgen | Ahmet Öğüt | Ziad Antar | Lamia Joreige | Mounira Al Solh
.
.
.
.......................................With the introduction of the curator

......................................Sunday 2.11. 11:00-12:30h

......................................at Stadtkino, Basel

................................................................................................................................................................

............................................

Lectures Mataro in Barcelona

2008-10-29T03:58:00.000-07:00

Lecture for Criticirs of Catalanya in Spain 9th October 2008 between 16:00-18:30

Lecture for Puplic of Mataro in Barcelona 9th October 2008 between 19:30-21:00

--------------------------------------------------------------------------------------------

INTERVIEW

2008-10-17T05:38:00.000-07:00

..............................................................Erkan Özgen&Joan Mora

....................9th.10.2008 Interview with Joan Mora at Mataro Radio http://mataroradio.cat/

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Presentació

2008-10-14T14:00:00.000-07:00

Presentació

Erkan Özgen

Dijous 9 d'octubre a les 19.30h

CAN XALANT

CENTRE DE

CREACIÓ

I PENSAMENT

CONTEMPORANI

DE MATARÓ

L’artista procedent de Turquia, seleccionat per a l'intercanvi entre Can Xalant i el Platform Garanti d'Istanbul, Erkan Özgen, presentarà el projecte realitzat durant la seva residència. L'artista mostrarà també alguns dels seus projectes anteriors per posar en context el projecte desenvolupat a Mataró. Erkan Özgen és un important exponent de l’escena artística contemporània de Diyabakir, ciutat en la que viu, i de la capital cultural turca, Istanbul, en les quals ha desenvolupat la seva carrera des de mitjans dels anys noranta fins avui.El seu treball emergeix com a interferència en la seva condició d’individu procedent d’una terra oprimida. Diyabakir, la ciutat on viu i treballa l’artista, es considerada per alguns -degut a la gran part de població kurda- com la "capital no oficial" del Kurdistan turc. L'artista recorre a l’ús del llenguatge artístic, mitjançant vídeos o fotografies, en una lluita per anar més enllà de les prohibicions o, si més no, obrir una esquerda en la que ell anomena pantalla de coacció i restricció.
"Els meus treballs mostren imatges que he lluitat per fixar en el frame de la meva psique, un treball dur per mantenir els tracks que han fet sagnar el meu cervell i el meu ego, metàfores de la pròpia gravetat de la situació que percebo i cerco mostrar a través d’aquest llenguatge que és l’art, mitjançant els meus vídeos o fotografies. Tals metàfores són les explosions sistemàtiques d’una terra repleta de mines amb l’objectiu de corrompre la memòria humana, detonades una rere l’altre, en qualsevol moment i en qualsevol lloc. A través d’aquestes explosions podem veure la divisió d’una identitat, expressions posttraumàtiques, resistències focals d’una cultura que s’havia exterioritzat i que ha quedat en segon terme, condemnada i arrasada, i que ara emergeix a través de la representació artística."

+ info: www.erkan-ozgen.blogspot.com

Can Xalant

Francesc Layret, 75

08302 Mataró

Tel. 93 741 22 91

Fax 93 741 22 93

www.canxalant.org

----------------------------------------------------------------------------------

PHOTO WORK

2008-09-15T07:26:00.000-07:00

..................................................."Turks are on the gate of Europe", 2005

VİDEO PERFORMANS

2008-08-05T12:10:00.000-07:00

RITUEL........................................2001

BEYOND PARADISE

2008-07-10T23:38:00.000-07:00

PRESS RELEASE
02.07.2008

Beyond Paradise

Bik Van der Pol, Patricia Esquivias, Hans-Peter Feldmann, Mustafa Hulusi, Arnout Killian, Matthieu Laurette, Sascha Pohle, Lisl Ponger, Erkan Özgen & Sener Özmen

20 July – 7 September 2008
Opening: Saturday 19 July, 5:00 – 7:00 p.m.

In the exhibition ‘Beyond Paradise’ tourist image production and narratives, as we know them from travel brochures, postcards, advertisements, films and so on, are appropriated in the works presented. They reflect on the construction of expectations, experiences and the social imaginary of places evoked by the ubiquitous and pervasive culture of tourism we are living in nowadays.

The starting point of this exhibition also stems from the paradox that tourism still involves romantic, if not paradisiacal imagery, whereas the tourist experience is actually shattered by all kinds of forces that haunt our daily lives: commercialism, gentrification, the complex entanglement of migration and tourist destinations, war, and fear of terrorism. But it is also significant for the strength of our tourism-minded culture that even such threatening notions and experiences can be integrated in a package tour.

‘Beyond Paradise’ investigates modes of representation and visibility, starting from the mass production of images – a scheme central to the leisure industry – and the idealized imagery of places, and moves away from the familiar Tourist Gaze to construct unexpected fictional or personal narratives. The promises of these idealistic and seductive images are appropriated and eventually shifted in the works presented in the exhibition, to reveal other realities, and take us beyond paradise in order to question one of the greatest fictions of our times: that of tourism.

The process of multiplication of mediated travel activities defines the somewhat naive anticipation of the tourist on experience and imagination. By borrowing from the stock of propaganda images in Cyprus, in his Elysian and Flower Paintings series Mustafa Hulusi (UK/CY) questions the trustworthiness of visual representation. He commissioned a professional painter to produce photo-realistic paintings, based on photographs he had taken on the island. These inviting images of ripe peaches and of an innocent hand reaching for a flower are devoid of the political message usually conveyed by propaganda. Their magnitude and smooth surfaces amplify a sense of unboundedness whereas, on the other hand, they evoke the kind of social realism that we see sometimes associated with nationalism.

Found photographs are a common feature in the oeuvre of Hans-Peter Feldmann (D). The Sunset series (2004) is comprised of nine enlarged postcards of sunsets, multiplying such a perfect romantic moment and disrupting its uniqueness. In a similar disrupting vein Arnout Killian (NL) paints artificial, paradisiacal landscapes with no protagonist, where holiday locations turn into a hyper-real world. Fata Morgana (2007) shows an unusually quiet view of the Thousand and One Nights Palace in the Dutch amusement park Efteling. In The Green (2002), Killian presents another non-place, the golf course as a familiar background of holiday dramas. The pictorialism suspends the scenes from their narrative potential, and transforms beauty into a hovering uncertainty.

Generic holiday destinations and the utopia of unboundedness also take centre stage in the video projection The Swimmer (2002-3) by Sascha Pohle (D/NL). Inspired by Frank Perry’s movie of the
same name from 1968, Pohle, re-enacting the film’s main character, moves from one Tenerife hotel to the next, plunging into each swimming pool in succession, bizarrely following the order of the Thomas Cook travel brochure, in an endless consumption of leisure.
In her video projection Folklore #II (2008), Patricia Esquivias (VE) uses voice-over storytelling, with the help of props such as hand made maps, notes, Internet images and advertisements, to explore unusual links in Spanish history. Esquivias juxtaposes two historical figures: of King Phillip II of Spain who in the 16th century exploited a global empire and the Spanish singer Julio Iglesias, who became extreme popular in the 70s. These parallel stories unravel an unexpected tale: the adoration of the sun and the beginning of the mass tourism in Spain, revealing the national economic agenda of both.

In Phantom Foreign Vienna (1991-2004), Lisl Ponger (AT) addresses the invisibility of immigrant communities in Vienna in the early 1990s. There Ponger visited and filmed various cultural ceremonies and celebrations, undertaking a journey around the world without leaving her hometown, and kept a diary of her encounters. In a self-reflective and critical commentary, Ponger revisited her images and notes eleven years later. Her attempt to define a discursive structure for the film questions modes of cultural representation.
The traveller’s gaze is displaced in the film The Road to Tate Modern (2003) by Erkan Özgen and Sener Özmen (TR), where the artists impersonate Don Quixote and his servant Sancho Panza. Riding a donkey through the mountains of Kurdistan, dressed as businessmen, they look for their way to the world famous museum in London, in a hilarious quest for Western values.

Artist duo Bik Van der Pol (NL) travelled to New Mexico to document the atomic bomb test site in their video Trinity (April 2, 2005). The special tour to the site of the first atomic bomb test explosions – now a closed, barren land – is organised twice a year, attracting visitors from all over the country. The site offers a story and boasts memories of a veteran, but the core object of this tourist destination remains invisible and is left to the tourist’s imagination.
Matthieu Laurette (FR/NL) was invited to develop a new project for ‘Beyond Paradise’. Welcome to SMBA! Open All Summer. Free Entrance addresses the question of visibility without actually producing a new art object. Laurette decided to use the networks of Amsterdam tourism promotion and extend the circulation of the main communication medium of SMBA. Using the invitation to the exhibition as a tourist souvenir, Laurette proposed extra copies of the SMBA Newsletter to be printed and distributed personally to a selection of hotel desks in Amsterdam and the airport. As a part of the distribution, a ‘spokesperson’ introduces the Stedelijk Museum Bureau as a potential tourist attraction to the hotel staff. The promoting welcome address on the cover of the newsletter is a part of Laurette’s project.

Beyond Paradise’ is curated by Delphine Bedel and Ayako Yoshimura in collaboration with Jelle Bouwhuis, curator of Stedelijk Museum Bureau Amsterdam.

For more information and images: mail@smba.nl or (+31) (0)20-4220471
SMBA, Rozenstraat 59, 1016 NN Amsterdam, www.smba.nl

Beyond Paradise

Publications

‘Beyond Paradise’ is accompanied by the free SMBA Newsletter nr. 105 (EN/NL) which among others features Matthieu Laurette’s contribution to the exhibition.
The publication Beyond Paradise is scheduled to appear in 2009. It will feature theoretical and sociological reflections on art and visual culture within the framework of tourism, as well as special artist projects.

Film Programme

In the framework of ‘Beyond Paradise’ SMBA is organizing a film programme in Maison Descartes in Amsterdam on Thursday, 4 September, starting at 7:30 p.m. The programme aims to present broader perspectives on some aspects of tourism activities and fictional representation, in various geographical and political contexts. The complete programme will be announced on the SMBA website and by Maison Descartes, Institut Français des Pays-Bas, Amsterdam.

The programme features, among others:

Quirine Racké & Helena Muskens, Celebration, 2005, DV, 55 min.
Kamal Aljafari, Visit Iraq, 2003, DV, 25 min.
Olivo Barbieri, site specific_LAS VEGAS 05, 2005, 35mm on DV, 13 min.
Mounir Fatmi, La Terre Moins Chere, 2004, DV, 9 min.
Kwang-Ju Son, Amusement Epitome, 2006, DV, 3 min.
Bik Van der Pol, Trinity (April 2, 2005), 2005, video, 34 min

Maison Descartes, Institut Français des Pays-Bas
Vijzelgracht 2A Amsterdam
Tel 31(0) 20 531 9530
www.maisondescartes.com
Free Entrance

With thanks to:

‘Beyond Paradise’ the exhibition and film programme have been made possible with special thanks to: 66 East Centre for Urban Culture, Amsterdam; Luke Nyman, John Urry, Mariska van den Berg, Heure Exquise!, Mons-en-Baroeul, Brancolini Grimaldi Arte Contemporanea, Florence / Rome; Charim Galerie Wien, Vienna; Konrad Fischer Galerie, Düsseldorf; 303 Gallery, New York; Max Wigram Gallery, London; Galerie Van Wijngaarden Hakkens, Amsterdam.

Supported by: Institut Français des Pays-bas and in partnership with Maison Descartes

2008-06-17T06:57:00.000-07:00

Erkan Özgen creates mainly video, which either record performances of political content or staged snapshots of everyday life. Most of his actions take place in Diyarbakir, an area bearing traces of the conflict within the Kurd communities.Living and working in Diyarbakir, a small town in Eastern Turkey where a significant nucleus of artistic activity has been developed on the initiative of Turkish curators and artists as well as the support of the western-European scene which shows remarkable interest in such “alternative” discourses, Özgen elaborates on the political by means of documentary representation, by examining the issues of “eastern” and “western” orientation and the position of the artist within such a heavily-loaded landscape. The post-traumatic experiences of this exploration and the possibility of resistance against dominant political discourse are reflected on the performative qualities of his enactments. At the same time, the supposed breakthrough, the search for the way to the west is being scorned in the video The Road to Tate Modern on which Özgen and his associate Sener Özmen, dressed in suits start their long Don-Quixotic jurney from the mountains of Derik towards on horseback respectively.

On the video Lost Body (2004) the camera follows a young boy’s legs as he rolls a plastic football in the narrow streets of a village. The heavy, military boots he is wearing and the claustrophobic, labyrinth-like space constitute a direct reference to the authoritative manipulation of the body. Football culture in Turkey is closely associated with the role of the army as it is a majorfactor of popularity and stereotype collective identity. The executionerplayer remains faceless throughout his short drive as he leads the cheap ball with soft, almost careless kicks to the point where the way ends. The game on the Stone-paved streets is a staged essay on the mechanisms of discipline that ironically comments on the collective euphoria of tradition and the common language of the spectacle.

Despina Sevasti

It was puplished in 1st Athens Biennial Catalogue 2007

VİDEO 2008

2008-04-20T12:02:00.000-07:00

B
R
E
A
T
H
2
0
0
8

Breath.......................................... 2008
Please click to see

************************************************************************************

ARTICLE 23.

(1) Everyone has the right to work, to free choice of employment, to just and favourable conditions of work and to protection against unemployment.

(2) Everyone, without any discrimination, has the right to equal pay for equal work.

(3) Everyone who works has the right to just and favourable remuneration ensuring for himself and his family an existence worthy of human dignity, and supplemented, if necessary, by other means of social protection.

(4) Everyone has the right to form and to join trade unions for the protection of his interests.

Article 23. of the Universal Declaration of Human Rights as adopted in 1948.

Art Fun Club (Serbia), Nemanja Cvijanović (Croatia), Luchezar Boyadjiev (Bulgaria), Tanja Dabo & Igor Grubić (Croatia), Petra Feriancova (Slovakia), Janez Janša (Slovenia), Şener Özmen & Erkan Özgen (Turkey), Irena Pivka & Brane Zorman (Slovenia), Susan Schmidt (Germany), Tina Smrekar (Slovenia), Mladen Stilinović (Croatia), son:DA (Slovenia), Goran Trbuljak (Croatia)

April 4th – May 2nd 2008

You are kindly invited to attend the opening of the exhibition on Friday, April 4th at 20.00 at Galerija Škuc.

Article 23 served as a starting point for examining the conditions of work and existence of artists, both nationally and internationally. Contemporary artists are generally underpaid, their work is assessed poorly or not at all, and they have low social security, so to survive they must often do work which is not related to their occupation. The issue of artists' survival strategies has recently featured more prominently in the local contemporary art context as well, but without much affinity for the artists' opinions. The artists are most often referred to as examples of artistic practice and not as living beings who usually can hardly make ends meet from their work.

Tina Smrekar's project Surviver, which was presented last year at the galerija miroslav kraljević in Zagreb served as the key ground for the concept of the exhibition in Škuc Gallery, as the artist comes from a stratum of society whose work is most often rewarded with charity. The artist has transformed her personal experience into a research project, which included interviews with over fifty artists from different parts of the world, and for the Zagreb exhibition she complemented this with works by artists who respond to the issues of survival in various ways.
The second part of the exhibition in Škuc Gallery presents the view of the curator, who responded to the same questions from the position of a cultural worker, an advocate for better working conditions, and a representative of those who are on the payroll (mostly without questioning their position) of different institutions. The artist and the curator worked for several months on the project and developed the exhibition in a dialogue with the invited artists. Some of the works respond to the issue very indirectly and some build upon it, while interpreting the theme with humour and, above all, cynically.

On 7 April at 19.00, within the framework of the exhibition, there will be a presentation of the Danish association for young workers in art, UKK, founded in 2002 as the result of protests against the new ultra-right government and its policies, and the Austrian association for fine arts, IG Bildende Kunst, which represents the interests of visual artists. Both will present their work and ways to improve the working conditions of creators of contemporary art.
The next day, 8 April, at 19.00, there will be a panel discussing ‘How to fill the pockets of the contemporary artist?!’. The discussion will involve the BridA collective, Alenka Gregorič, Dunja Kukovec, Jadranka Ljubičič, Aldo Milohnič, Bojana Piškur, Irena Pivka, Tadej Pogačar, Marija Mojca Pungerčar, Borut Savski and Tina Smrekar. Together we will seek potential solutions that could result in better working conditions and ensure better understanding of the living, production and creative conditions of contemporary artists on the part of state institutions.
The Article 23 exhibition is part of the project Land of Human Rights, which involves six institutions: the <> association for contemporary art, Graz, the University of J.E. Purkyně, Ústí nad Labem, riesa efau | Motorenhalle, Dresden, Trafó Gallery, Budapest, Škuc Gallery, Ljubljana, g - mk | galerija miroslav kraljević, Zagreb. These six art institutions have jointly developed the Land of Human Rights. The different parts of the program – exhibitions inside and outside the gallery space, poster campaigns, media projects, film programmes, residency programmes, theoretical discourse etc – are conceived and carried out on the institutions’ own authority. The project deals with the status quo of human rights in Europe seen from the perspective of visual art. Starting at the end of 2007, analyses and visions of human rights issues in Europe will be developed and disseminated through art to the general public over a period of three years.

The rumbling stomach art

Valuation, as one of the basic occupations of the society, encompassing a range from personal to broader societal criteria, determines and enables the positioning of an individual in a social environment in which he lives and works or, as the case may be, creates. The very perception of the words work and create presents the first obstacle we run into when we label diverse vocations or types of creativity according to societal norms. Assembly line, factory, office, trade etc. are spaces where, by general standards, one does not create but rather work. Work as such demands its pay, since it is socially valuable and has to be rewarded with an earned payment without question.

A creator, whom we most often equate with the artist, faces, however, a minor difficulty. The society more often than not puts creating into the frame of (useless) social activities, which does not bring any surplus and which belongs to the realm of private relaxation and satisfaction. Its usefulness has objectionable parameters - most often it serves as entertainment, tension release, relaxation, diversion from everyday work. So why would the kind of work which is not connected to a tangible saleable product and is therefore flirting with useless creating, be paid. The artist should take up useful work, valued by society as worthy of payment.

In the case of a Slovenian artist, his survival is most often bound to the support from public institutions, which value his work and set the amount of payment accordingly. In most cases, the sum of money is bizarre to such extent, that it does not even cover the basic production costs, let alone the costs of survival. There remains the possibility of trading their "products", the ones that the broader society most often doesn’t recognise as satisfactory for monetary purchase. Yet, in the time when the international contemporary art market is blooming on all levels, in Slovenia it is completely underfed. The blame is to be looked for both on the level of the cultural policy climate as well as in the reception of such novelty (for the Slovenian space) from the side of the professional public.
Welcome to the real world of the artists, whose mailboxes are just as well filled with numbered leaflets the amounts on which are, just as with people who do get paid for their work, draining the already half-empty wallets. Yet it is worth to suffer for art, isn't it? How else would one satisfy the empty consumerist souls who have more than enough of their own problems. Art should entertain and amuse, since that is its mission, even though with a rumbling stomach.

Discussion "How to fill the pockets of the contemporary artist!?" will be recorded for radioCona programme and performed on Radio Študent on Thursday, April 17th at 9.30 p.m.

The programme of Škuc Gallery is supported by Ministry of Culture of the Republic of Slovenia and City of Ljubljana – Department of Culture.
Project is co-produced with Zavod No History.
Sponsor is Signum d.o.o.

For further information contact Alenka Gregorič, artistic director of the Škuc Gallery on +386 1 251 65 40, galerija.skuc@guest.arnes.si

With the support of the Culture programme of European Union.

Land of Human Rights is a project by <> association for contemporary art/ Graz,
University of J.E. Purkyně/ Ústí nad Labem, riesa efau | Motorenhalle/ Dresden, Trafó Gallery/ Budapest, Galerija Škuc/ Ljubljana, g - mk | galerija miroslav kraljević/ Zagreb

2008-04-20T11:51:00.001-07:00

Free Counter

NEWS ABOUT ISTANBUL BIANEL

2008-04-15T13:32:00.000-07:00

http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/105988/bienal-kuratoru-dort-kadin-toplumda-gorulmeyeni-gosterecekler

**********************************************************************************************************

VIDEO 2008

2008-04-05T15:46:00.000-07:00

.
.
.
.
.
.
..............................................Image Video of Robben

.

.

.
.

.....ROBBEN..........................................................2008

please click to see

******************************************************************

WORKSHOP 13th March 2007

2008-03-18T10:26:00.000-07:00

.
.

.
.
............................................................... Lecture ......................................................
.
.
.

Kawa Nemir 15th March 2007
Lecture
a city
a culture

"here as the centre of the world"

.........................................................................................................................................................................

......................................Erden Kosova
.............................................. .Lecture
......................................."Türkiyede Güncel Sanat" 16th March 2007
................................................"here as the centre of the world"

.....................................................................................................................................................................

Lucy Coter

Lecture ..................What is the "here as the centre of the world" project ?

...............................................................................................................................................................................

13^th March 2007

Here as the Centre of the World:

Diyarbakir

March 13 - 23

In recent years, the Dutch Art Institute has responded to its own, relatively isolated, position in Enschede in the far east of The Netherlands by developing an international cultural network with organizations and artists that some will consider to be peripheral and thus less than obvious. These energetic, inquisitive and (despite their sometimes complicated conditions for art production) highly enterprising partners are the backbone of Here as the Centre of the World, which is the outcome of a shared vision of productive creative exchange.

Here as the Centre of the World is a transnational artistic research project for young artists from Taipei (Taiwan), Damascus (Syria), Beirut (Lebanon), Khartoum (Sudan), Diyarbakir (Turkey) and Enschede (The Netherlands). It was launched in the spring of 2006 and consists of 6 workshops, a conference and the publication of a book. Finally

around 70 artists will have been involved in the collaboration.

We now proudly announce the upcoming workshop in

Diyarbakir that will take place from March 13 till March 23

Participating artists:

Mizgin Deniz (Diyarbakir)

Baris Seyitvan (Diyarbakir)

Aşkın Adan (Diyarbakir)

Seçkin Aydin (Diyarbakir)

Scott Ponik (USA)

Chris Meighan (UK)

Machteld Aardse (NL)

Kamila Szejnoch (PL)

Astrid van Peet (NL)

Mei-yu Tao (Taipei)

Anne Korteweg (NL)

Bani Bannwart (Suisse)

Bassel Al Saady (Syria)

Liu, Pei-Wen (Taipei)

Omima Hasab El Rasuol (Sudan)

Workshopleaders:

Erkan Ozgen (Diyarbakir)

Libia de Siles de Castro (ESP)

Ólafur Ólafson (ISLAND)

Theory:

Lucy Cotter (NL/Ireland)

Project manager:

Rik Fernhout (NL)

Institutional partner Diyarbakir

Anadolukultur

http://www.anadolukultur.org

Diyarbakir Art Center http://www.diyarbakirsanat.org

DIYARBAKIR

Diyarbakir is a provincial capital in the southeast of Turkey, but most of the Kurds consider it the capital of their imagined state Kurdistan. The city has a population of about 800.000 (the province, also named Diyarbakir approximately 1.5 million) and a long history. In the 13th century B.C., the city, then named Amid, was the capital of an Aramean kingdom. Later it became an important city in the Roman, Byzantine and Ottoman Empires. Until the 19th century maybe up to 30 or 40 percent of the population was Christian and still the city counts many churches, yet few of them in use. Little of the long history of the city is conserved, apart from a few houses of prayer and the imposing wall, build in the 4th century and stretched unbroken for almost 6 kilometers. The old city is located within these walls, but only a quarter of today's Diyarbakir, which stretches far beyond the old wall. This old quarter is referred to as Sur (literally meaning "wall"). The population of the city rapidly increased in the 1990s, when the Turkish army started to evacuate the countryside in a desperate attempt to destroy the Kurdistan Workers Party, considered terrorists by the Turkish state, but freedom fighters by most of the Kurds.

The workshop as a ‘common project’

The workshop will take place in an old part of the center now named Suriçi (meaning "within the wall") which has been occupied by the army and special army units for years. After the army left, the pro-Kurdish municipality renovated Suriçi. The quarter it is part of, is lively and crowded. But beyond the main streets many of those who became displaced in the vicious army campaign of the 1990s live a hard life in ramshackle houses.

Using ‘Here as the centre of the world’ as a starting point, the artists are asked to challenge their own vantage point of origin as the centre of their world. By providing an (or multiple) alternative point(s) of reference, temporary residency within a new cultural matrix calls for a refraction of the artists knowledge of the world at large through the prism of the ‘new’ city. In order to experience the various facets of that prism beyond the more familiar setting of the studio or art centre, one street has been chosen in each city as a locus for artistic research. Artists are encouraged to work directly in the street, to talk to people whose daily life intersects with the street’s activities and to see how those site-specific interactions shed light on the wider socio-cultural context.

By becoming ‘regular’ faces on the street and by breaking down the unfamiliar to one-to-one encounters, the artists are invited to look below the surface of difference and negotiate their changing perceptions. Through a process of visual documentation and conversational encounters, the street becomes a source of new experiences and knowledge and in many cases the site for temporary artistic projects whose audience is the inhabitants and passers-by of the street itself.

In each city the approach to the project largely depends on the merger of working methods and artistic languages used by visiting and local participants.

As individuals come together with a shared goal, a temporary ‘public space’ is created, in Hannah Arendt’s meaning of the term as a site of transformation fuelled by genuine collaborative effort. In this sense ‘Here as the Centre of the World’ can be conceived of as a ‘common project’.

Institutional Partners Here as the Centre of the World :

Zico House in Beirut,

The NIASD in Damascus,

ANADOLU KULTUR in Diyarbakir,

Dutch Art Institute Enschede,

The National Taipei University of Education in Tapei

Sponsors Here as the Centre of the World :

For the workshop in Diyarbakir we especially want to thank the Anadolukultur, the municipality of Diyarbakir and the Consulate of the Netherlands in Istanbul.

The workshops to date and the 'Here as the Centre of the World' conference(2006, May 23 & 24) were possible thanks to the generous support of the Prince Claus Fund, KLM, The Dutch Embassies in Turkey, Syria and Sudan and the National Taipei University of Education (NTUE), the SNS Reaal Fund, Projektburo Roombeek, Rijksmuseum Twenthe, the Prince Bernhard Culture Fund and the Gravin Van Bylandt fonds and the city council of Enschede.

Curators Here as the Centre of the World :

Here as the Centre of the World was conceptualised by Lucy Cotter, Gabriëlle Schleijpen and Alite Thijsen.

*************************************************************

2008-02-06T11:37:00.000-08:00

1ATHENS BIENNIAL 2007

Destroy Athens

Preview : 9th September 2007

Public Opening : 10th September 2007

Destroy Athens is an attempt to challenge the ways in which identities and behaviours are determined through stereotypical descriptions. The notion of ‘Athens’ – as the archetypal city that has become emblematic in terms of stereotypes – is used as a metaphor for this feeling of extra-determination or entrapment that the stereotype inflicts upon the personal sense of identity and social behaviour. ‘Destruction’ is used as the term for the possibility of action against the stereotype, which however does not automatically offer a substitute in its place, something like an exploration of the violent reaction that someone has when they are trapped, without actually using this reaction strategically to replace something with something else.

Cities belong to their inhabitants. Concepts belong to whoever chooses to use them. The exhibition aims to address the concept of ‘Athens’ in relation to the certainty that whatever we do is due to our good nature, to our perception of a world that is just for all - even for those who maintain that they do not desire to live in the world that we propose to them. Because ‘we alone do good to one and the other, not upon a calculation of interest, but in the confidence of freedom’. (Pericles Funeral Oration, Thucydides ΙΙ 40.5)

If one were to claim that what we call the Western civilization has one prevalent characteristic, this would be its certainty that the values by which it believes it is defined and that it defends - justice, equality, democracy, the western way of life - are so noble that they can’t but be attractive to others. And it is in this certainty that the West finds a soothing alleviation of guilt: we do not oppress, we teach; we do not conquer, we civilize.

There appears here, of course, an issue of interiority and exteriority: the truth is that while everybody else perceives Athens mostly through its ‘positive’ stereotypes, its inhabitants perceive it mostly through its ‘negative’ ones. There are then at least three layers superimposed one upon the other:

Athens as a lived city is perceived almost exclusively through negative stereotyping (e.g., the pollution, the apartment building, the demonstrations) by its inhabitants.

Athens as a site-to-visit is advertised through positive stereotyping (e.g., the antiquities, the Olympic Games, or even Greek hospitality) by the Greek nationalistic construct in absolute accord with the worldwide cultural and tourist industries.

Athens as an emblem of western certainty is conscripted, again through positive stereotyping (e.g., the birthplace of democracy), to alleviate the guilt of a hegemonic civilization.

Unsurprisingly, every aforementioned layer is usually expressed through an aesthetic codification, be it the supposed ‘real’ Athens with its desiccated urban cityscapes, or the tourist Athens with its Acropolis, or the universal, timeless Athens - that imaginary, ahistorical place, where justice and democracy always rule and inspire us.

The 1st Athens Biennial International Contemporary Art Exhibition aims to attack stereotyping, and this is what it invites artists to do. It does not invite them, as is often the case, to ‘live’ the experience of the city and to create works about its supposed ‘reality’. It invites them to destroy their and other’s preconceptions, a process that is of concern to everyone everywhere. It invites artists to employ the heretical treatment of the universal and timeless symbol of Athens as a pretext or as a metaphor for an assertion of self-determination.

The intention that lies in the heart of these thoughts, however, is not to orchestrate a one-dimensional critique on an existing situation, but to achieve the very questioning of our desire to have an impact on things. Therefore, the stages through which one goes when negotiating feelings of entrapment and impotence, when one, in their quest to discover a mode of articulation and a sense of participation, attempts to turn to a series of alternatives and is confronted by a series of dead-ends, will be explored.

Destroy Athens aims to function as a progression through various themes – elements will contradict, collide or cancel-out each other constantly. Successive realizations and disillusionments will make up a fragmented acknowledgement of a dead-end, a kind of ‘world’, a dystopic environment of conceptual Waste Lands.

ARTIST LIST
Adbusters, Assume Vivid Astro Focus, Aidas Bareikis, Banu Cennetoglu, Marc Bijl, John Bock, Olaf Breuning, Kimberly Clark, Annelise Coste, Kajsa Dahlberg, Peter Dreher, The Erasers, Chris Evans, Stelios Faitakis, Jan Freuchen, HobbypopMUSEUM, Narve Hovdenakk, Derek Jarman, Folkert de Jong, Pierre Joseph, Vassilis Karouk, Omer Ali Kazma, John Kleckner, Terence Koh, Edward Lipski, Lotte Konow Lund, Mark Manders, Bjarne Melgaard, Ciprian Muresan, Eleni Mylonas, Olaf Nicolai, The Otolith Group, Erkan Ozgen, Torbjorn Rodland, Julian Rosefeldt, Georgia Sagri, Yorgos Sapountzis, Yiannis Savvidis, Martin Skauen, Piero Steinle, Eva Stephani, Temporary Services & Angelo, Thanassis Totsikas, Stefanos Tsivopoulos, Jannis Varelas, Void Network, Eva Vretzaki, Bernhard Willhelm

-----------------------------------------------------------------

VİDEO WELAT

2008-01-20T10:28:00.000-08:00

2nd
....1....................................................2
3th
.....3............................ .....................4
4th
.....5..................................................6
5th

.....7...................................................8

'Vatanı bekleyen' bir ressam

Adı 'vatanı bekleyen' anlamına gelen Mardinli ressam Bendi Welat, 15 yıldan beri güzel sanatlar öğrencisi olamıyor. İlginç hikâyesini anlatan dokümanter 'sanat eseri' ise Proje 4L'de sergileniyor
21/12/2002
EVRİM ALTUĞ (Arşivi)

İSTANBUL - Bir ressamdan söz ediyoruz. Adı 'Vatanı Bekleyen' anlamına gelen Bendi Welat. Çevresi onu 'Welat' diye biliyor. Mardin'in Derik ilçesinde doğan, halen oradaki 'atölye'sinde yaşayan ve çalışmalarına devam eden Welat'ın ilginç bir özelliği var; kendisi 15 yıldır Türkiye'deki hemen hemen tüm üniversitelerin güzel sanat fakültelerine girmek için çabalıyor. Asıl ilginç olan ise kimliği kabul görmediği için yeteneği göz ardı edilen Welat'ın 15 yıllık mücadelesinin anlatıldığı bir video belgeselin, Proje 4L'deki 'Plajın Altında: Kaldırım Taşları' sergisinde sanat eseri olarak kabul izleniyor oluşu... Belgesel, Mahmut Koyuncu'nun Türkçesiyle hazırlanmış altyazı eşliğinde izleniyor. Bugün 30'unu çoktan aşmış bir sanatçı olarak Welat, belgeseldeki söyleşide pek çok sınavda başarılı olmasına karşın okula giremeyişinin nedeninin 'kimliği' olduğunu iddia ediyor. Ruhsal problemleri nedeniyle birçok defa hastane ve ilaç tedavisi görmüş Welat. 'Bazı şeylerden yana' şikayetçi; örneğin Kafka'nın Dava'sından uyarlanmış bir filmi izledikten hemen sonra sinemadan çıkmış, sonrasını anımsamıyor.

'Welat', kendisi de bir sanatçı olan Diyarbakırlı resim öğretmeni Erkan Özgen'le buluştuğu 'atölyesinde' kaçak çaylarını küçük tüp üzerindeki çaydanlıkta yudumlayarak söyleştiği belgesele, son olarak "140 puan alamayınca Antalya'dan döndüğünü" anlatarak başlıyor.

Resme lisede, ressam ve sanatçıların hayatlarını okumakla başlamış Welat. "Aslında neyi okursan sanat karşına çıkıyor. Sanat sanat sanat, başka bir şey yok. Bu dünyada en doğru şeyin sanat olduğunu düşünüyorum. Belki de aşkın, sevgilinin etkisiyle... aşk ve sevgili..." diyecek denli de duygusal. 'Dünyadan habersiz ama mutlu' bir çocukluk geçirmiş sanatçının 'Bir ressamın amacı nedir?' sorusuna cevabı hayli düşündürücü:

"Amaç ne midir? Bir çocuğun saflığını kazanmaktır, bir çocuğun kendisini kazanmaktır.

" Artık Derik'i sevmiyor Welat. Eskiden severmiş. Özgen üsteleyince, "İnsanlar bozulmuş, eskisi gibi değil... TV çıkmış, gazete çıkmış, insanlar dünyayı tanıdıkça daha çok acımasızlaştı, vahşileşti" diyerek kendini savunuyor.

Sanatçı aynı videoda, Güneydoğu'da yaşanan 15 yıllık 'savaş'ın kendisini ne kadar etkilediğini de anlatıyor. 1991 yılında Mardin Meslek Yüksekokulu'nu bir dönem okuduktan sonra, 'hastalığı' nedeniyle bırakmak zorunda kalmış Bendi Welat. Yaşadığı haksızlıkları ve ilginç hastalığın yol açtığı öykülerin ilk halkasını şöyle özetliyor:

"İzmir'e gitmiştim, güzel sanatlar sınavı için. Sınava girdim ama kazanamadım. Samsun'da resim öğretmenliği yetenek sınavını kazandım. 400 kişi arasından 75 kişi mülakata kaldı. 25 kişi daha elenecekti. Mülakatta bilgiye yönelik soru sormayacaklardı. Sadece tanıma amaçlı birkaç soru soracaklardı. Kendi kendime şöyle dedim: 'Mülakat buysa ben kaybettim.

' Kapıdan girer girmez kapıdaki öğretim görevlisi 'Galiba yetenek sınavında birinci gelen öğrenci budur' dedi. Mülakatta ilk soruları adımın anlamıydı. Direkt cevap verdim. 'Vatanı bekleyen' dedim.

O an kaybettiğimi anlamıştım. Beni yedeğe dahi almadılar.

O zaman çok iyi biliyordum ki hakkımı elimden aldılar. Çünkü sınavda yanımda oturan iki genç kız vardı; Samsun'un ilçelerindendi, çizmesini bilmiyorlardı, onlara yardımcı oldum. İkisi de kazandı ama ben yedeğe bile giremedim. Sonra Diyarbakır'da 'güzel sanatlar'ın açılacağını söylediler..."

Yine iddialarına bakılırsa, akıl hastanelerinde işkenceye maruz kalan, dövülen, sonra 'içeride' kalan ve yeniden çıkan, yanlış ilaç tedavisi yüzünden annesini bıçaklayan ve İzmir'den Antalya'ya, Diyarbakır'dan Elazığ'a kadar her yerde, her şeyde 'sanatıyla' varoluş mücadelesi veren bir insan.Welat.

Proje 4L'deki dramatik/trajikomik yapıt, son zamanlarda toplumun her kesiminde sıkça kullanılan 'öteki' kelimesini daha da yeri ve zamanında telaffuz edebileceğimizin garantisi olabilecek bir seviye içeriyor. Beraberinde 'sanat eseri'nin anlamını ve bunun için nelerin göze alınabileceğini yeniden düşündürerek... '

-----------------------------------------------------------------------------

Adult Games

2008-01-14T08:26:00.000-08:00

L’expression artistique dans l’espace public en tant que contre-espace :

“Adult Games”

« Art Contemporain, Culture subalterne et Crise de la société moderne »

Les blessures de la guerre ont orientés la littérature et l’art contemporain vers une expression de déchirure de la conscience et du corps social liée au processus post-traumatique. L’itinéraire de la littérature et de l’art contemporain, faite de cassures et de blessures, est ici abordé par le biais de récits d’écrivains et d’artistes. C’est ainsi que la performance artistique gagne une ampleur créatrice pour ceux qui vivent en exil sur leurs propres terres. Ce champ de recherche implique donc d’une part une problématisation du discours officiel dominant, des grands récits, et de l’autre, l’exploration d’une langue minoritaire qui cherche des espaces pour l’expression de réalités corporelles et identitaires qui persistent à être ignorées et réfutées. L’art produit au sortir de la guerre permet de vivre l’expérience de la crise, elle tente de porter des événements traumatiques dans la sphère de l’art contemporain et de la littérature d’un point de vue psychique. Nous devons donc nous demander ce que sont ces narrations post-traumatiques. Tout d’abord, on peut dire qu’elles s’inspirent des dégâts psychologiques qui commencent avec l’expérience de la migration politique, des crises identitaires (de l’identité ethnique à l’identité économique, en passant par les pratiques urbaines), du chômage, des difficultés pour se créer un statut dans un contexte urbain (comme par exemple une bonne éducation et un bon travail), de la consolidation d’un capital culturel, des douleurs et des pertes de la guerre, de l’incendie des villages, des conséquences de la torture, des enfants disparus, du sentiment de déterritorialisation, du sentiment de déchirement de la terre « éternelle », de l’exil, de la reconstruction d’expressions identitaires comme territoriales, du retour à soi en se distançant de la communauté, de l’intériorisation de la violence par la pratique de l’art, et de l’usage de la langue de la violence pour se positionner contre le discours dominant, de la contemporanéité de la violence artistique, de l’usage du concept de « suicide et de la bombe ». Toutes ses sources d’inspiration sont assimilées dans le processus de création artistique de la nouvelle génération comme les instruments d’une «machine de littéraire et machine de guerre » (G. Deleuze et F. Guattari, Mille Plateaux, ). En situation post-traumatique (déplacements, déterritorialisation), les artistes ont fabriqué une nouvelle culture artistique des années 90 dans les grandes villes qui changent la structure sociale des villes immigrées, face à la « culture majeure[1] », c'est-à-dire la culture dominante.

Erkan Özgen dans son œuvre, Adultes Games (vidéo surveillance), a été présentée dans l’exposition ‘Force of langage’ de Diyarbakir Sanat Merkezi (DSM), à Keçiburcu en 2003. L’installation vidéo « Adultes Games » d’Erkan Özgen est un bon exemple de provocation et de critique du discours du centre (Istanbul et Turcs blancs) d’un point de vue de la périphérie (Diyarbakir, Mardin, Derik et les Kurdes) et de l’exclusion (périphérie et village Derik). Cette installation vidéographique d’Erkan Özgen se passe dans le village kurde Derik de Mardin. Elle met en scène l’occupation d’un parc public par des enfants kurdes cagoulés en noir et munis de mitraillettes ; les dialogues sont en kurde. Le parc public est construit par le pouvoir et représente, selon Erkan Özgen, le pouvoir de « raison blanche » dans ce village ruiné. Ce pouvoir, en construisant le parc public, veut « civiliser » le peuple mineur de ce village. De plus on voit, dans le film d’installation, une attaque sur le concept de « terroriste». En effet, ici, les ‘terroristes’ sont des enfants kurdes cagoulés qui courent vers le parc public en utilisant des stratégies de « guérilla diverses »[2]. Les enfants kurdes représentent artistiquement « le terrorisme innocent », ils portent des masques noirs et tirent avec leurs armes de frondes (sapan). En effet, à l’inverse de ce que prévoyait la « raison blanche », le parc public est occupé par ces enfants kurdes pour décharger leurs désirs de jeu. Ce parc devient, ironiquement, pour les enfants kurdes qui sont issus de la guerre, un champ de bataille, un espace de jeu carnavalesque et une décharge des désirs malins. En effet, ces enfants ont grandi dans la guerre avec les armes. C’est pour ça qu’ils utilisent une attaque traumatique avec leurs armes comme la technique de guérilla. Ils essayent d’occuper un espace de guerre comme un jeu.
Finalement, on voit ici l’émergence de certains mouvements littéraires et artistiques qui luttent pour s’affirmer, et l’émergence d’une conscience intellectuelle d’être différent et d’ « être broyé ». Les symboles présents dans le langage « alternatif » des écrivains démontrent l’appartenance artistique que ressentent les individus de certaines collectivités. On peut également parler d’un important et multiple ensemble de textes où la symbolisation signifie la recherche de l’identité artistique et de l’altérité par la différence. La violence littéraire et artistique utilisée dans ces œuvres se situe contre la violence de la guerre et le discours de l’Etat. Elle conduit à produire à une « contre-violence » qui cherche à détruire les ruines socio-psychologiques de la guerre. On peut dire que ces expériences et formes artistiques et littéraires sont les portraits profonds de la société kurde dans les zones de guerre et de migration. Erkan Özgen critiquent ainsi l’espace artistique dominant, en mettant en scène un homme animé de ressentiments à l’égard d’un centre « panoptique », qui renforce son contrôle « panoptique » de pouvoir [3] sur tous les aspects de la société, où seuls « les hommes de centre » sont admis. Il essai de perdre de l’identité en laissant sortir du désir dans le jeu et avec le jeu. Cette œuvre montre donc la critique de la raison panoptique faite par un artiste ‘maudit’. L’usage de l'humour, problématise une attitude artistique agressive à l’égard du discours des « Turcs blancs ».
Au travers de certaines œuvres et réflexions comme celui-ci d’Erkan Özgen, l’art devient du contre-espace face au projet de l’Etat nation. Il est par exemple aujourd’hui possible de parler d’un canon kurde dans l’espace artistique des « Turcs blancs » comme l’art subalterne. L’interpénétration entre d’une part l'affirmation politique de l’identité communautaire et d’autre part la critique du caractère politique de l’art et de la littérature donne lieu à une violence littéraire et artistique. Dans leur singularité, les deux espaces (espaces public et privé qui en fait s’interpénètrent à travers la sphère publique artisique et intellectuelle) sont apparus comme traversés de part en part par les dispositifs du pouvoir mais aussi par les demandes, les pratiques d’appropriation et d’insubordination des groupes subalternes. Ces écrivains et ces artistes se positionnent en dehors de la production littéraire et artistique du centre, en s’installant à l’intérieur d’un espace artistique qui leur est propre. Ces artistes se sont différenciés, dans le même temps, sous la catégorie ethnique, dite de « micro-identité ». On observe donc dans le champ artistique et littéraire une rupture avec « la mentalité et le discours du pouvoir ». Les pratiques artistiques et littéraires kurdes expriment des déchirures en créant des formes de « ghettos » qui leur sont propres et posent des questions identitaires dans le cadre de la crise de la modernité. Ces formes discursives se propagent par la consolidation de la langue, les constructions identitaires individuelles, elles passent parfois par le communautarisme linguistique ou la représentation culturelle et utilisent des techniques traditionnelles tout autant que contemporaines. Ce qui est sûr, c’est qu’elles dérangent car elles font référence à la communauté tout comme au dépassement de la nation et aspirent donc à créer des symboles et des projets qui leur sont propres.

[1] Deleuze Gilles et Guattari Félix, Kafka, Pour une littérature mineure, E. de Minuit, Mars 2003.
[2] Cité par Erkan ÖZGEN pour montrer une attitude artistique qui fait une action performative en déconstruisant son sens propre. Ceci porte un humour ‘haut’ et une ironie sous-entendue sont traduites et soutenus par ces activités guérillero des enfants kurdes.
[3] Cette notion de « panoptique » est utilisée par Jeremy BENTHAM qui analyse la structure architecturale du système carcéral américain du 19ème siècle. Cette notion est reprise par Michel FOUCAULT (Surveiller et Punir, Naissance de la prison, Gallimard Tel, Paris, 1993) dans sa réflexion sur le biopouvoir et nous l’utilisons ici pour caractériser le système carcéral de la Turquie des années du coup d’Etat et de la guerre. La notion de « panoptique » nous donne ici une occasion de problématiser des valeurs militaire et disciplinaire de l’Etat dans la vie quotidienne en Turquie dans les années de la guerre.

Engin Sustam, EHESS, Paris 2008

Toplumsalın Krizi, PostKolonyal Söylem ve Güncel Sanat: “Adult Games”

1990 sonrası anlamını "zorunlu politik göç” ile belirleyen Kürtlerin büyük şehirlere yönelik sosyal ve politik pratikleri, Türkiye de sosyopolitik kamusal alanda bir değişime sebebiyet verdiği gibi, alt-kültürel bir gündelik hayat pratiğine de yön vermiştir. Öyle ki 1990 sonrası “çağdaş sanat” ve edebiyat anlatımında ortaya çıkan ulus-devlet krizi olarak sanatsal travma bize savaş sonrası sonuçların ve söylemlerin, sanatçıların “bilinçdışında ki azınlık anlatı’sını” (récit ethnique subconscient) göre nasıl biçimlendiğini göstermektedir. Onun için biz burada sanatçıların eserlerine yansıyan bu dilin bize bir cemaatin dilini sunduğunu (Agamben ve Foucault, kutsal cemaat ve “biopolitik” beden) söyleyebileceğimiz gibi bu belirlenmiş “periferinin” (Diyarbakır, Kürtler ve alt-kültür sanatı, minör katsayım) , merkez üretim alanıyla dirsek teması içinde olarak aslında bütün eleştirilerini yine merkezin kriz formasyonu içinden sunduğunu da söyleyebileceğiz. Aslında zaten 21 yy. içinde ki sosyal değişimleri gözlemlediğimiz zaman, kaçınılmaz olarak politik ve sanatsal dilinde bundan etkilendiğini görebiliriz. Yani periferi ve merkez kavramları dolayımlı olarak artık birbirinin içinde seyir eden ve kendi içlerinde bir mikro periferiler ve merkezler yaratan yeni kamusal ve sosyal alan pratiklerine girmiştir. Onun için Diyarbakır da üretilen bir eser dolayımlı olarak merkeze yönelmekte merkez burada çevreleşmektedir, çevre merkezini kurgulamaktadır. “Çağdaş sanat”ın ya da güncel sanat’ın, bu pratiği bize artistik olan bir beden kırılmasını sunduğu gibi ve subjectif kimlik çatlamalarını da örneklemektedir. Sanatçıların anlatımında gelişen estetik bir yapıya kavuşmuş bir nüktedanlık tekniği (humour) ironi’nin tersine bir proje sunmak değil, bir projeyi altüst etmek, rahatsız edicilik olan subjectif figürleri sergilemektedir. Yani 21.yy da azınlıkların ya da Spivak’in belirttiği subalterne’lerin sanat ve edebiyat performansı bize “ötekileştirilmiş” “marja” sokulmuş bir alt-kültür kimliğinin yasadığı kimlik krizini anlattığı gibi, merkezi kamusal alanın anlatımında açtığı politik çatlamayı ve kimlik yanılsamalarını belirginleştirmektedir. Çünkü bu sanat yapımı savaşın dilinin coğrafyanın gündelik hayatını belirlediği bir yerden gelmektedir ve bu yerin patolojik rahatsızlığı haliyle üretimin kendisine yada performatif katsayıya yansımaktadır. Dolayısıyla Diyarbakır’da, Mardin’de ya da başka yerde yaşayan Güncel Sanatçıların üretimleri beraberinde birçok soruyu ve paradoksu getirdiği gibi, bir karşıt-milliyetçilik ve mikro anlatım mekanı olarak bu şehirlerden gelen üretim, Ziya Gökalpcı cumhuriyet projesinde onun sanatsal üretiminde yani merkezi sanatın söylem düşünde bir gedik açmaktır. Bundan dolayıdır ki belki Diyarbakır’dan gelen eserlerin bu bölgenin travmasını anlatmak gibi bir derdi olduğu gibi, bir oyunsama alanı olaraktan bu bölgenin travmasıyla bir karnavalesk şenlik içinde hareket eden Agamben’in difuzyonel cemaatlerini çağrıştırmaktadır. Kürtçeyi kullanmak, savaştan, savaşın patalojik bedeninden bahsetmek, üst anlatı dilinin krizinin resmini çekmek, portreleştirmeyi alt üst etmek, bütün bunlar başlı başına fişi çekilmiş “iğreti ve öteki” azınlığın dışlanan cemaatin kimlik bunalımları olarak mikro sanatın performatif dilini sunmaktadır. Bu duruş ve söylem bize Almanya da faşizm yıllarında, sanatın krizini entelektüel ahlakla kritik eden Adorno’nun “Auschwitz’den sonra şiir yazılmaz ya da Auschwitz’den sonra yazmak barbarcadır”[1] sözünü hatırlatmaktadır. Aslında sanatçı artık bugün, Adorno’nun söylediğinin tersine “barbar” konumundadır, sadece barbarlar rahatsız edebilir dışarıdan gelendir ve dışarıdan gelen olarak “barbarlar” merkezi anlatının dilini yıpratan göçebe pratiklere gebe ve sahiptir. Onun için sanat burada bir söylemsel güç üzerinden kendi protestosunu sunmaktadır, bir barbar oluş olarak sanat diyeceğimiz bu sey travma ve beden anlatımının yapısal krizinden bahseder. Bu aynı şekilde sanatın ve edebiyatın anlatım estetiğinin, makro formunun içine de sızmaktadır. Bundan dolayı ki biz, Kürtlerde savaş sonrası edebiyat ve sanat pratiğine post-travma anlatımı, sanatsal agressif form yada edebiyatsal ve sanatsal siddet diyoruz. Burada şiddet sanatla yeni bir form ve anlam kazanarak “kelle koltukta olan” sanatın, barbarların sanatının, etnik kimliksel sıkıntısını ve majör kimlik karşısında onun politik patolojisini serimlemektedir. Dolayısıyla sanat ve edebiyat pratiği burada otonom bir boyutta yeni Kürt entelijansiyasının birebir egemen söylemle yüzleşen etnik direnişsel prodüksiyonunu sunmaktadır. Burada biz, majör dilin üretimi ve kontrolü altında olan, minör bir dilin yeni bir dilsel göçünden kimliksel ve réterritoriale (yeniden yerli yurtlulaşma) aktarımından, dilsel bedenin çatlamasından, sanatsal travmasından bahsediyoruz.
Ondan dolayı Erkan Özgen’in Adult Games[2] video-enstalasyonu burada açıklamak istediğimiz post-kolonyal (sömürge sonrası) anlatıma sanırız “azınlık” bir toplumun içinden konuşan sanatçının performans cephesinden iyi bir örnek gibi durmaktadır. Adult Games “terörist mekan ve eğlence” arasında sınanmış bütün diyalogların Kürtçe olduğu bir enstalsayon. Yirmiye yakın Kürt çocuğunun giymiş olduklari siyah kar maskeleriyle, boş bir köy mekanına kurulmuş (burasının Derik olduğunu biliyoruz) bir parkı gerilla oyun tarzıyla işgal etmekte olduklarını ve orada sunulmuş olan mekanın içinden arzu mekanizmalarını sunduklarını izliyoruz. Yalnız bu enstalasyon başlı başına sadece böyle bir okumayla mümkün durmuyor, Erkan’ın bu çalışması bize bir politik krizin sanatsal bağını anlatmaktadır. Savaşın içinde büyümüş, isimleri fark etmeyen ama hepsinin belleğine “terörist” doğdukları fişlenmiş bu çocuklar bize dışlanmış periferiden (Diyarbakır, Mardin, Derik ve Kürtler) merkezi pozitivist alana yönelik olan siyasal krizleri sunmaktadir. Dolayısıyla Ali Akay’ın isabetli dediği gibi pozitivist cumhuriyet tarihinin “Ittihat Terakki’nin ve Ziya Gökalp’in Diyarbakır’ı” artik değişmiş, iktidarın üretim ideolojisine karşı sanatsal ve politik bir “terörist” mekan olmuştur. Dolayısıyla Erkan’ın çalışmasında ki bu maskeli çocuklar, “derin ve yoğun devlet” tarafından öldürülen kürt çocukları olduğu gibi, dışlanmış bir tarihi, coğrafyayı direniş alanı haline getiren Türkiye’nin “üçüncü dünyası” olan doğu’nun “ötekilik” kimliğini bozan ve lekeleyen, onun iktidar oyununa minör bir oyun saldırısıyla cevap veren şımarık saf gerilla kimlikli çocuklardır da (guérillero innocent). Bu sanatsal tavır politik bir okuma olarak aynı şekilde doğu’ya aydınlanma götürmek isteyen cumhuriyet projesinin yeniden okunması gereken bir sorunsal olarak durduğunu örnekliyor. Peki Erkan’ın çalışması, kaküllü bu çocuklar neden maskeli ve sapanli olarak bir parki isgal etmekteler? Birincisi, burada park imgesi ya da fenomeni renkli ve yeni haliyle, bunu hiç görmemiş çocuklar için, merkez kamusal alanı temsil etmektedir. Yani merkez üretimin nesnesini, cumhuriyet projesini, belirlenmiş dikey kodlarını ve “bisküvi çocuklarını” temsil etmektedir.[3] Ikincisi, çocuklar bir “arzu ve savaş makinesi” olarak, özneleştirilmiş periferiden gelen “ötekileş-tirilmişleri”, dışarıda kalanları ve “teröristleri” imlemektedir. Zaten burada “terörist” imajinasyonu bilerek seçilmiş gibi durmaktadır. Parkın tamda savaşın izlerini taşıyan bir köy’ün mekânsallığında sergilenmesi, çocukların sanki hayatlarında park görmemiş “yabanıl” kabileden insanlar gibi oyunsal gerilla tarzıyla parkı işgal etmeleri (uygarlığın fikrinin yıpratılması, delinmesi ve merkezin işgali), bize Fanon’un “yeryüzünün lanetlileri” (les damnés de la terre) olan Cezayirli, Iraklı, Filistinli, Afrikalı ve Lübnanlı savaş çocuklarını, Gabriel Garcia Marquez’in Macondo’lu Latin Amerikalı zapatist haydutlarini çağrıştırmaktadır. Bu şey tam da üzerinde durduğumuz barbarların göçebe pratiklerini sergileyen performatif bir eylem anına benzemektedir. Erkan’ın bu yerleştirmesinde, çocukların oyunu işgal etme ve orada arzuların sınanması, humor bir anlamda bizi, terrorisme innocent (saf ve suçsuz terörizm) gibi karnavalesk bir oyunlama ve arzu boşalması ile şizoid bir savaş makinasına (machine de guerre, Deleuze ve Guattari, Milles Plateaux), bir kapma aygıtına götürüyor. Ve bu yerleştirmede sanatsal kritiklerin ve temaşa yönlendirmesinin karşıt bir okuma biçimi olarak büyük anlatı kimliğine yönelik psikanalitik bir kopuş alanı geliştirdiğini hissediyoruz. Aynı zamanda bu anlatım tekniğinin, devletsiz bir azınlığın ulus devlet projesi içine yerleştirilmiş ama orada sıkışmamış olduğunu görüyor, Erkan’ın burada “Kürt aidiyet” kimliğinden uzak duramadığını, lakin bunu bir oyun nesnesi, kullanım aracı haline getirdiğini temaşa edebiliyoruz. Çünkü çocukların kullandıkları oyunsal gerilla tekniği (burada Kürt gerillası ile Zapatista gerillası arasında dilsel bir oyun sınanıyor gibi) mekanı bir savaş alanına çevirirken ve o savaş alanı parkı işgal etmeye yeminli bir oyunsamayla, arzuların boşaltılacağı bir geçiş mekanına dönüşüyor. Dolayısıyla şunu rahatlıkla diyebileceğiz ki, bu enstalasyon içinde, çocuklar “Kürtleri ve onların coğrafyalarını göstererek”, ki burada bir etnik kanon rahatsız ediciliği var, kendi ellerinden alınan bir mekanın yeniden ele gecirilmesini imlediği gibi mekan burada yersizyurtsuzlaştırılarak sadece kürtlere ait olamayacak savaşın içinden geçen her coğrafyayı kapsayacak bir dilsel projeye dönüşüyor. Lakin tabiki burada biz, savaş sonrası sınanmış bir travmanın anlatımını görüyoruz. Ve sanatçı burada hiç bir temsil heyetine izin vermeyecek bir şekilde meseleye yaklaşıyor. Çalışma, Kürtleri temsilden çok Kürtlerin içinden geçtiği bir sosyopolitik travmayı anlatmayı, sanatsal estetik silahla meseleye yaklaşmayı deniyor. Ve egemen kurumsal milliyetçiliğin paranoyası haline gelen bir fobinin, korkunun nasılda (“Kürtler, ötekiler, terroristler, cahiller ve bölücüler” söylemi gibi. Ama biz bu söyleme zaten dünyanın her yerinde tanıklık etmekteyiz, çünkü bir şekilde “barbarlar” dünyanın her yerinde sınıfsız bir sınıf olarak konumlanmış durumdadırlar ve sosyal alanda sanat üzerinden konumlanan libidinal politik bir projeye de dönüşe bilmektedirler.

[1] T. W. Adorno, Minima Moralia, Editions Payot, Paris, 2001
[2] Erkan Özgen, Adult Games, Dilin gücü sergisi, Keçiburcu, Diyarbakır, Kuratör: Ali Akay, 2003
[3] Diyarbakır’da varoşlarda büyüyen çocuklar için, Qiriklar (Diyarbakirlı özellikle Hançepek Mahallesinde büyüyen Kürt kabadayıları) için, “Bisküvi çocukları” temiz ve zengin mahallelerde büyümüş cocukları burjuvaları ifade etmektedir.

Engin Sustam, EHESS, Paris 2008

-------------------------------------------------------------------------

VİDEO ROAD TO TATE MODERN

2008-01-13T03:55:00.000-08:00

Road to Tate Modern 2003

“ROAD TO TATE MODERN” adlı Video-Art Çalışmasının V.Propp’un Göstergebilimsel
Yönteminden Hareketle İncelenmesi

İstanbul Modern Sanat Müzesi’nin açılış sergisinde yer alan az sayıdaki video-art çalışmalarından biri olan, Erkan ÖZGEN ve Şener ÖZMEN İmzalı Road To Tate Modern adlı güncel sanat çalışması; (post)modern zamanlarda sinemasal dile uyarlanmış çağdaş bir Don-Kişot masalı olarak ele alınabilir. Çalışmaya, merkezdeki sanat “mabetlerine” ulaşımın imkansızlığını ve sanatçının traji-komik uğraşısını dramatik bir dille sorunsallaştıran bir eser olarak bakılabilir. Çalışma, günümüz sanat ortamının ve sanatçısının merkez-periferi ekseninde bir çözümsüzlük ve kısırlık içinde olduğunu da aktarmaktadır ayrıca.
Bu anlatıya ünlü Rus dilbilimci Vladimir Propp’un bugün bütün dünyada kabul görmüş olan halk masallarını çözümleyen göstergebilim yöntemini uygulayarak, çalışmanın arka planında yer alan kapalı söylemi inceleyebiliriz. Propp, masal kişileri diye adlandırdığı kahramanların eylemlerini mercek altına alıp, masallardaki ortak anlatı noktalarını açığa çıkarmıştır. “Propp’un işlevler diye adlandırdığı eylemler, masalların olay örgüsü, anlatı zinciri(anlatı sözdizimi) içinde sürekli varolan öğelerdir. Propp bu eylemleri, kişilerin, masallardaki değişik niteliklere bürünmüş durumlarından soyutlayarak ele alır.”(1) Masallarda toplam olarak 31 işlev saptayan Propp; bunların tümüne olağanüstü masallarda rastlanmasa da, belli bir sıra dahilinde zaman içinde ortaya çıkmaya başladığını söyler. Şimdi Propp’un rehberliğinde Road To Tate Modern’deki işlevleri ve ardından masal kişilerinin eylem alanlarını incelemeye çalışalım.

I. BÖLÜM: Eylemler(İşlevler)
(italik koyu harfle yazılmış sözcükler, Propp’un İşlevler diye nitelendirdiği eylemlerdir.)
Kahramanların yaptığı ilk işlevler biçim değiştirme (takım elbise giymişler ve kravat takmışlardır) uzaklaşma’dır. Bu, aynı zaman da dönüş’ü umut edinen bir gidiş’tir. Biri at sırtında (Don-Kişot) diğeri eşek sırtında (Sanço Panza) iki kahraman yerlerinden yurtlarından ayrılarak uzun bir yol’a koyulmuşlardır. Bir vadi sırtındaki ıssız, patika bir yolda sonu belli olmayan bir güzergahta tehlike’lerle ve kötülük’lerle dolu bir yolculuğa çıkmışlardır. Bu tehlikeli yol, akla hemen yeni bir işlevi getirmektedir: güç iş. Kahramanlarımız güç bir iş için yola koyulmuşlar ve güç bir işi yerine getirme niyetindedirler. Zor doğa koşulları karşısında biraz dinlenme ve yardım isteme gereği duymaktadırlar. Kahramanımızın (Don Kişot) kavurucu sıcağın eziyet verici etkisine ve yardımcısına tepki’si vardır. Yardımcısıyla çatışır, kendisini aldattığından ve yanlış yolda götürdüğünden şüphelenir. Ama suyla karşılaşmaları, işlerin yolunda gideceğine dair bir özel işaret sayılabilir. Bu aynı zamanda Sanço’nun da güven tazelemek adına yüreğine su serpildiği andır. Çünkü efendisinin öfkesi onu cezalandırmak üzeredir.
Durup düşünmek, yeni bir muhasebe yapmak, sıkıntıları kısa da olsa giderme anıdır. Tekrar yola koyulduklarında bir köylüye(umut) rastlarlar, yolu sorarlar (bilgi toplama), kırk gün kırk gece(belirlenmiş zaman) yolda olduklarını söylerler.Ama bir eksiklik vardır, yolu sordukları köylü kültürel yapısı itibariyle yolu asla gösteremeyecek biridir. Köylü’nün gösterdiği yoldan tekrar yola koyulan kahramanlarımız, bir akabeden geçerek yavaş yavaş uzaklaşırlar ama zafer’e (Tate-Modern) ulaşmalarının imkansız olduğunu da ümitsiz surat ifadeleriyle belli edip, bitkin bir ruhla uzaklaşıp yok olurlar.

II. BÖLÜM: Eylem Alanları
Belli başlı İşlev’lerin sıralandığı çağdaş masalımızın ikinci aşamasında bu işlevleri yerine getiren kişilerin, Propp’un eylem alanı diye formüle ettiği ve hemen hemen tüm olağanüstü halk masallarının değişmez temel karakterlerini oluşturan yedi kişinin gösterge çözümlemesini/eylem alanlarını da şöyle sıralayabiliriz.
1.Saldırganın(kötü kişi) eylem alanı: Kötü kişi muhtemelen Tate Modern müzesidir. Eylem alanı, sanat ve sanatçı üzerinde kurduğu buyurgan erktir. Merkezde yer almaktadır ve Post-kolonyal bir anlayışla hareket etmektedir. Periferdeki sanat ve sanatçıya kapalı bir eylemselliğe sahiptir. Merkez dışında yer alan sanat anlayışlarını ve sanatçıyı kendi hegemonik anlayışına uydurmak gibi bir rol üstlenmiştir. Özgür sanatı ve sanatçıyı tutsak etmiştir. Kendi dili en geçerli dildir ve bunu evrenselleştirmek kaygısındadır. Diğer dillere üstten bakmaktadır ve yıkılması gereken bir yel değirmenidir. Bu kanıyı güçlendiren görüşlerden biri Prof. M.Van Hoogenhuyze (İngiltere Kraliyet Akademisi Görüntü ve Ses Bölümü Başkanı) tarafından şöyle dile getirilmektedir: “Avrupa dışından gelen sanatçılar, çok büyük farklılıkların olduğu bir ortamda ortak bir anlatım yakalayabilmek için benzerlikler aramaya ve bu benzerlikleri vurgulamaya başlıyorlar ki; bu yüzeysellik tehlikesini beraberinde getiriyor.”(2) Sanatçı/Eleştirmen Ahu Antmen de bu konuya vurgu yaparak: “AB’nin Doğusu’nda, sanat öğrencileri kendilerini daima Batılı perspektiflere uydurmaya çalışmaktadır.”(3) Demektedir.
2.Bağışçının (sağlayıcının) eylem alanı: Bu eylem alanı belirsizliklerle doludur. Günümüz sanat ortamında özellikle seksenli yıllardan sonra uç veren ve doksanlı yıllarda iyice küratör/galeri ikiliği üzerinden yürümektedir. Sergilenme için bu ikilinin sağlayıcılığı gerekmektedir. Bu ikilinin çevre sanatını törpüleyip takım elbise giydirerek merkeze pazarlama işlevi yüklendiğini işaret edebiliriz. Özendirici bir işleve sahiptir. Neye hizmet ettikleri muğlaktır. Eczacıbaşı Sanal Müzesi Müdürü Haşim Nur Günel Küratörlükle ilgili olarak kendisinin bizzat tanık olduğu bir olaydan yola çıkarak bazı küratörlerin para peşinde olduğunu dile getirmiştir.(4) Fransız kökenli Kanadalı yazar ve eleştirmen Stephen Wright meselenin büyüklüğünü şöyle dile getiriyor: “Sorun, sanatın genellikle küratörün başat kimliği tarafından meşrulaştırılıyor olması. Büyük bir sergi için Harald Szeeman ‘markası’ yeterlidir.” Diyor.(5) Çalışmada bu pek belirgin değilse de kahramanların giyim kuşamından bunu anlamak mümkündür. Küratör/galeri sağlayıcı işleviyle sanatçı üzerinde söz sahibi gibi durmaktadır.
3.Yardımcının eylem alanı: Kurnaz ve sadakatsiz olarak bildiğimiz tarihi roman kahramanı Sanço Panza rolüne bürünmüş modern/çağdaş sanat eyleyeni/sanatçısı (Erken Özgen), ata göre daha küçük ve yavaş olan, savaşta ve çatışmada ağır, işe yaramayan bir taşıma ve yük aracı olan eşeğin sırtında Mir’in (Don Kişot) peşinden giden, ona yol gösteren ve asıl büyük savaşçının/sanatçının ardında belki bir paye alırım kaygısıyla yollarda sıkıntılı bir eşlik etme pozisyonuyla, komutanını bilinçsizce, bazen yanlış yollara da saptırır. Aslında asıl amacı bu sıkıntının bir an önce son bulmasıdır. Ancak Mir’in kararlılığı ve kendine inanmışlığı onu ikna ediyordur. Az da olsa kahramana inanan tek kişi olması kahramanın pozisyonunu güçlendirmektedir. Asıl sanatçı bir şeylerin farkındadır ama bir yanılsama içindedir. Sanatçının tek olması ve kimsenin yardımına ihtiyacı olmaması gerçeği unutulmaktadır. Savaştan kaçmaya her an hazır yardımcı, Mir’in kendisinden emin havasına kapılarak, peşinden sürüklenerek sanatçı kimliğini kazanmak ve dolayısıyla olası çıkarını(dolaşımı) hesaplamaktadır Mir umurunda değildir aslında. Prof. Ali Akay bir başka açıdan konuya yaklaşarak; ülke sanatçılarının ün kazanmaya başladıkları anda insani yapılarından bir şeyler kaybetmeye başladıklarını belirterek: “Bu hız ve yırtıcılık ortamında büyük sergilere katılmaya başlayan bu sanatçıların yavaş yavaş kendi ortamlarına yabancılaştıklarını, o ortamlardan koptuklarını izliyoruz. Sanatçılar da toplum içindeki insanlar gibi, iş pazarlarında iş arayan, iş bulma kurumlarına saldıran ya da tanıdıkları vasıtasıyla iş bulmaya çalışanlar gibi büyük bir kavga içindedirler. Büyük sergilerin içine girmek için mücadele ediyorlar. Büyük sergilere katılan sanatçılar hırs, hınç ve kibir içindedirler.”(6) demektedir
4.Prensenin (aranan kişi) eylem alanı: Uzaklarda aranan prenses, Tate Modern’in tekelinde tuttuğu Dolaşım/ün/sergilenme alanı ve en önemlisi neo-liberalizmin sanat söylemine tutsak edilmiş sanat ve sanatçılardır. Ahu Antmen bu konuyu çarpıcı sorularla irdelemektedir. “Batılı olmayan ülkelerin sanatçıları Batı’da eğitim almanın bir yolunu deneyip bulmak zorundalar mı, merak ediyorum. Batı’da yaşamalı ve ne olursa olsun bu ortamın bir parçası olmaya mı çalışmalılar? Daha büyük bir çemberin parçası olmanın tek yolu bu mu?”(7) Sanatçının biricik uğraşlarından birisi de daha geniş kesimlere ulaşabilmektir. Bu da yel değirmeninde vücut bulan modern/teknolojik üretim, iletişim ve ulaşım araçlarının merkez dışındaki sanatçıdan üretim ve hareket alanını kısıtlayacak derecede uzak tutulup kendisine tutsak edilmesidir. Yel değirmeni sanatçıyı özgün yapısından mahrum bırakmaktadır. Eğer Tate Modern’in hegemonyası yıkılırsa sanatçı daha kısa ve meşakkatsiz bir dolaşım yolu bulabilir. Sanatçının özgünlüğü ve özgür kimliği merkezin elinden kurtarılmalıdır. Çünkü Merkez’den ve sağlayıcıdan onay almamış sanatçı; sanatçı kimliği konusunda şüpheye düşmektedir.
5.Gönderenin eylem alanı: Kendi yerel coğrafyasına sıkışmış bulunan sanatçı kendisini merkeze zorlayan itkiyi/gücü, yine kendisine olan inanmışlığı olarak ele alabiliriz. Yaşadığı yeri, konuştuğu dili ve sanatsal üretimi dünya üzerinde hiçbir değer taşımamaktadır. Ya da orijinalliğiyle bir değer kazanamamaktadır. Ama sanatçı bunun farkındadır ancak çaresizliklerle de iç içedir. Görüntü olarak moderndir (takım elbise) ancak elindeki savaş aracı, ulaşım ve üretim nesneleri modern değildir. Sağlayıcının yaratmış olduğu eylem alanına muhtaç durumdadır. Ancak bunu reddetmeye meyillidir. Kendisine ve sanatına ironik bir bakış gelişmek zorunda kalır. Sanatçı oraya gitmeye kararlıdır. Kendini gönderen kişi kendine olan inancıdır.
6.Kahramanın eylem alanı: Kahramanın(Şener Özmen) eylem alanı, kendini tamamıyla modern sanat mabetlerini yerle bir etmeyi inanç edinmiş merkez dışı sanatçısının inadına yolculuğudur. Sanatı ve sanatçıyı merkezde tutsak etmiş anlayışları/putları elindeki “ilkel” araçlarla (uzun tahta sırık) yıkmak, sanatı ve sanatçıyı(prenses) özgürleştirmek, bir anlamda sevgilisine kavuşmaktır. Sanatla uğraşısı klasik/yerel düzeyde bırakılmış bir coğrafyada bir Don-Kişot misali ortaya çıkmak, yok sayılan üretimi ve diliyle(Kürtçe) başarılı bir sinemasal kurguyla, en moderne karşı en sağlam şekilde durulabileceğini aktarmaktadır.
7.Düzmece kahramanın eylem alanı: Masallarda çevirmiş olduğu bir takım hileli uğraşla bir anda hak etmediği bir başarı elde eden “düzmece kahraman”, dinleyiciyi bir an adalet yerini bulamayacak kaygısına sürükler. Ancak dürüstlük, cesaret ve azim yalancı kahramanın maskesini düşürür ve asıl kahraman hak ettiği zafere/ödüle kavuşur. Çağdaş bir masal olarak ele aldığımız Road To Tate Modern çalışmasında Merkez dışı sanatçıları (Don Kişot) bir düzmece kahramanın eline düşmekten kendini alamamaktadır. Eleştirisini kendi üzerine döndürüp, düzmece kahraman olarak yine merkez-dışı sanatçıyı göstermektedir. Bir sağlayıcının eliyle kendini Don Kişot zanneden sanatçılar türemektedir. Bir galeri veya küratörün göz kırpmasıyla hemen kuşanılıp kaf dağının ardındaki bilinmeze doğru yola çıkılmaktadır. Hatta kendisini Mir zannedip şaşalı bir yaşantı düşleyenlerde çıkmaktadır. Ancak ne yapılırsa yapılsın sanatçıyı var eden, ona destur veren sağlayıcılar var gibi görünmektedir. Burada sanatçı(düzmece sanatçı) piyasaya en çok eklemlenmiş kişidir ve asıl sanatçının çok uzağındadır. Daha önce British Council’in yöneticiliğini yapmış AICA* üyesi H. Meyrie Hughes: “Venedik Bienali yada Documenta gibi büyük etkinliklerde genelde yalnız pazarlamacılarla çalışan, ekonomik sistemin parçası olan sanatçıların gösterildiği çok açıktır.”(8) deyip ortada sanat adına son derece düşündürücü bir durum olduğuna işaret etmektedir. Ali Akay’ın sözlerine atıfta bulunan Roma’da yaşayan Türk Sanatçısı Şükran Moral bu karmaşaya değinip, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Aslında sanatçının hırçınlığı ve yalnızlığı toplumun doksanlı yıllardaki ve şimdiki koşullarıyla ilgili. Kapitalizm bu tür büyük bienalleri gerçekten bir kuvvet gösterisine dönüştürdü. Zavallı küratörler de yaşamak zorundalar. Küratörler, sanatçıları ve başka küratörleri birkaç sene sonra yapacakları etkinliklere yatırım amacıyla çağırmaya çalışıyorlar.”(9) Demektedir. Sanatçı ne yaparsa yapsın neticede düzmece bir şövalyeden öteye geçemiyor. Don Kişot düzmece bir kahramandır. Hayal aleminde yaşayan romantik ve çaresiz bir karakterdir. Çalışmada modern zamanların ilk şaheseri sayılan Cervantes’in Don Kişot’unu seçilmesi tesadüfi olmasa gerek. Sanatçıların, sembolik olarak Tate-Modern düşünden uyanmalarını, ve ayaklarını yere sağlam bir şekilde basmalarını salık vermektedir. Bu da çalışmayı üst üste binen düşünce katmanlarıyla zengin bir boyuta taşımaktadır. Evet gerektiğinde Don Kişot olunabilmelidir ama aynı zamanda gerçeklerle de yüz yüze gelinmeli ve gerçek bir başkaldırışa da sırt dönülmemelidir.
Sanat ortamı ve eyleyiciliğiyle ilgili olarak geçen Nisan ayında ülkemizi ziyaret eden Fransız düşünür Jean Boudrillard’ın Radikal gazetesinde Sarhan Ada’yla yaptığı söyleşide günümüzde galeri mantığına endekslenen sanat camiasının sanat adına hiçbir şey üretemediklerinden dem vurup: “Sanat adına bir şey yok.” Diyebilmektedir.
Neticede bu Video-art çalışmasında Propp’un gösterge düzleminden çok fazla öğe bulunuyor diyebiliriz. Bunun yanı sıra Erkan ÖZGEN&Şener ÖZMEN’in günümüz sanatının ve sanatçısının gidiş yönünü ortaya koyması açısından düşündürücü ve kaygı verici bir çalışma yaptıklarını söyleyebiliriz. Bundan en fazla düşünce payesi çıkarması gerekenlerin elbette sanatçıların bizatihi kendileri olmaları gerektiği imlenmektedir. Ancak bundan pek de umutlu olmadıklarını son sahnede at ev eşeklerini yokuşa sürmelerinden anlıyoruz.

1. Mehmet RIFAT, “Göstergebilimin ABC’ si” Simavi Yayınları, 1992
2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9. “AB’nin Doğusu’nda Küratötlük ve Eleştirmenlik” Beral Madra, Bilgi Yayıncılık, 2004
*AICA: Uluslararası Eleştirmenler ve Küratörler Derneği.

Not: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, ile numaralandırılan alıntılar 18-20 Eylül 2003 tarihinde Borusan K.S.M ve İstanbul Bilgi Üniversitesi’nin Dolapdere Kampüsü’nde 8. İstanbul Bienali günlerinde yapılan oturumlardan derlenen ve kitap haline getirilen eserden alıntılanmıştır.

Mahmut KOYUNCU........ 2005

-----------------------------------------------------------

VIDEO THE DOLLS

2008-01-13T03:01:00.000-08:00

The Dolls 2004

--------------------------------------------------------------------

VIDEO ADULT GAMES

2008-01-12T15:28:00.001-08:00

Adult Games 2004

Adult Games play is a play which is being staged in the warm and tragic Middle East geography. We can easily see that this play which is once again reminding us Shakespeare’s saying from his play As You Like It, “All the world’s a stage, And all the men and women merely players” is not merely composed of the actors and the stage and it conveys us outside the one that we are able to see in a given frame.

The video titled “Adult Games” once again leads us to the clashes existing upon the world of our contemporary times and to the plays being played in this land in a speedy, amusing and tragic form. In this big play which is being played by kids, if we take this as a play, some of them had taken a part as an actor in this tragedy willingly, some them had been the actors of this play completely unwillingly and by force, on the other hand some of them had taken it as a burden and so they are playing their roles. It is secure to watch such plays from a distance, however as people keep on being watchers, to what extent can they feel comfortable as far as their conscience is concerned?

When man sees that an evil or a tragic play takes up, man either proceeds or leaves that field immediately. The first thing that the watcher of our time has to do in order to confess is to take a seat before his/her computer, he/she has to strive not to die to the end, each has to play his or her plays as the Matrixean heroes of the conjectural universe that dies and revives with no stop, they have to add joys to their joys as they grow away from the reality.

Erkan Özgen 2006

Adult Games oyunu, sıcak ve trajik Ortadoğu coğrafyasında sahnelenen bir oyundur. Shakespeare’in “Dünya bir sahne, insanlar da aktörleridir” sözünü bize tekrar hatırlatan bu oyunun, sadece oyuncular ve sahneden ibaret olmadığını ve bizleri kadrajın dışına taşıdığını kolaylıkla görebiliriz.
“Adult Games” adlı video, bizi günümüz dünya coğrafyasında yaşanan çatışmalara ve bu coğrafyada oynanan oyunlara, hızlı, eğlenceli ve trajik şekilde tekrar götürmektedir. Küçüklerin oynadığı bu büyük oyunda, ki bunu bir oyun olarak düşünürsek, kimisi bu trajedide bilerek, isteyerek oyuncu olmuş, kimisi hiç istemeden, zorla oyuncu olmuş, kimisi de bir zorunluluk olarak katılıp, rolünü oynamaktadır. Bu tür oyunları uzaktan seyretmek güvenlidir, lakin insanlar seyirci olarak kaldığı sürece vicdanen kendilerini ne kadar rahat hissedebilirler?
İnsan kötü ya da trajik bir oyunun start aldığını görse ya ilerler ya da derhal o alanı terk eder...Günah çıkarmak için günümüz izleyicisinin ilk yapması gereken, bilgisayar başına geçip hiç ölmeden, öldükçe tekrar dirilen sanal alemin birer matrixvari kahramanları olarak oyunlarını oynayıp, gerçeklikten uzaklaştıkça hazlarına haz katmaktır.

Erkan Özgen 2006

----------------------------------------------------------------------

Adult Games

We gaze upon the permanent imprint of ethnic wars and suffocating reality of the barren soil where children, with their limited images, start to play adult games. A dozen Kurdish children, who lost all of their hopes at the hands of global toys and wearing snow masks, kead towards a playground that is the only investment of the town. There are systematic prohibitions behind this unusual siege that targets hopscotch areas, swings and climbing bars. The group, with a leader who goes first to observe (influence of a guerrilla story) heads towards the park through an illegal way, trying to explain with breathtaking activity, that in this situation fun in not comical. We know what happens after fun and the result of it is well-known. Whether activist children tell the truth and whether evidence given by them is true or not is what is discussed at the trial hall. Cildren of Adult games will reject all accusations and will say once more that they are not terrorists, that is all. There is one thing that children in The Midlle East share: a destiny that is damned. Children die before the sun goes down on this soil.

Şener Özmen 2004

VİDEO LOST BODY

2008-01-12T12:00:00.000-08:00

Lost Body 2005

When Freud had been doing his interior dismantling towards psychoanalysis in his last period, he had said, “Playing tennis was more important than all the determinations that I had done about human being.” The first influence that blossomed in my mind at the time when I heard this statement for the first time was his emphasis upon “play” rather than upon the philosophical side of the expression. Freud’s determination was presumably a restoration of the credit of play that he had done within his discipline.

Every kind of power, especially the one which is military, within an endless and unfathomable spiral, with its body hounds in an orb and expandes itself, goes hunting like a tyran carnivorous that makes we victims’ ears ring by its breathing, as it touches the orb, it scratches the rejoicing inside us and it makes it bleed, it sucks the body among the maddening crowds of laughters.

Despot is much more ugly, inadaptable and hairy in the places having alleys, traditional narrow streets. It conceals its tyranny in its heavy shoes. It is the framer of play, the forger of language and the sucker of body. Executioner invites its victims for the play by knowing that every entertainment is the death of subconscious. The only requirement for the play is having no face. The bodies without faces step down the play field with a trembling excitement. Their feet touch the orb for once and the despot’s enchantment turns them all into the shape of a heavy shoe.

When the play comes to an end, the only thing having been given to all who have to buzz about in the alleys comfortably is an orb and a heavy shoe. Heavy shoe makes its hunt that has turned into a peeper rush. While the little and neat touches introduce us to the joy of dominating, domination wants to see itself everywhere. It is time to be bored, it is understood that all that happened was merely a play and it is time to apply most primitive and the most savage action which is immanent to the play. The toy that turns us into a mere heavy shoe has to be annihilated, in order to have an other toy…

Erkan Özgen 2007

LOST BADY

Freud son döneminde, psikanalize yönelik kendi iç sökümünü yaparken “Tenis oynamak, insana dair yaptığım bütün tespitlerden daha değerliydi.” der. Bu sözü ilk duyduğumda bende oluşan ilk etki, söylemin felsefik tarafından çok, oyuna olan vurguydu. Freud’un tespiti belki de kendi disiplini içinde oyuna yaptığı iade-i itibardı.

Uçsuz bucaksız bir sarmalda, bedenini bir küreye iz sürdürerek büyüten ve ava çıkmış bir etçilin soluk alış verişlerini, biz kurbanların kulaklarında çınlatan tahakkümcü, küreye her dokunuşunda içimizdeki hazzı kanatırcasına kaşıyıp, kahkahalar içinde bedeni vantuzlar.

Tahakkümcü, dar sokakları olan yerlerde daha çirkindir, uyumsuzdur, kıllıdır. Tahakkümünü postallarının içinde saklar. Oyunun, kurucusu, dilin oluşturucusu ve bedenin vantuzlayıcısıdır. Cellât, her eğlencenin bilinçaltının ölüm olduğunu bilerek çağırır kurbanlarını oyuna. Oyun için tek şart, yüzlerin olmamasıdır. Yüzsüz bedenler, titrek bir heyecanla inerler oyun sahasına. Ayakları küreye bir kez değer ve tahakkümcünün sihri onları bir postaldan ibarete dönüştürür.

Oyun bittiğinde ödül, herkese dar sokaklarında rahatça koşturması için verilen bir küre ve bir postaldır. Postal, artık bir gözetleyiciye dönüşmüş avını koşturmaktadır. Küçük kıvrak dokunuşlar bizi hükmetmenin hazzıyla tanıştırırken hükmediş, kendini artık her yerde ister. Sıkılma vakti gelmiştir, bütün bunlar bir oyundan ibarettir ve oyuna içkin en ilkel ve en vahşi eyleyiş devreye sokulmalıdır artık. Bizi bir postaldan ibarete dönüştüren oyuncak yok edilmelidir, başka bir oyuncağa sahip olabilmek için…

Erkan Özgen 2007

--------------------------------------------------------------

Lost Body
It is a time when power has crossed the borderlines of playing fields to play its ball game in narrow streets and when the spectators’ stands are abandoned for the living rooms of the houses invaded by power. A lost and naked body has put on military boots on and it is traveling across the country on a long and winding road, whilst kicking the ball. It is trying to establish peace and happiness, caught up in a hysteric state of soul. The body, moves quite in concert with the ball and tries to keep it in control. The tempo is slow in the beginning, but the tension rises from time to time. It is a four and a half minute long struggle to “control the ball” that the viewer watches tensely, waiting to see when the struggle would turn violent. In the end, the ball, pressed in between the wall and the boot, explodes and the game is over. For a moment, what comes before my eyes is the cat who, having caught a mouse, thinks that it is already in its stomach and plays with it, just to prove his agility and acumen to itself and to the mouse. The naked body prevents the ball from rolling loose by a series of inward kicks; a sign of its determination to not lose control of the ball. The nervousness that this effort creates in the body soon spreads to the viewers as well.

Power tries to use every game it can use to keep the masses in control. By making game subjects out of the society itself and of each individual, it tries to guaranteee the continuation of its power and to establish the strength of its “intelligence.” In the name of someone’s peace and despite others’ unpeacefulness. The norcosed society is oblivious of the game and that it is destined to lose. For that reason, it plays a game that it presumes as its own according to rules that it presumes as its own, and imagines a victory whilst living in a defeat.

Football, is one mean, one game of power that manipulates, trains and keeps the society in control. The true actors of this game are not the eleven players who merely make up a team. The true goal is the massive crowd of fans who identify with the teams they support. THe hooligans are the most “lost” section of this mass. Besides the national leagues, the world cups organised in every four years since the 1930s has become ever greater organizations and serve even better the above described mission, which is essentially a political strategy.

Foucault says that today’s power, which he qualifies as dispositive, negates violence. Rather than directly controling bodies, this mode of power has developed new, different means to control the society as a whole. Through these means, it manages the relations of power, enabling them to develop in its preferred ways while impeding, balancing and manipulating them in other ways. Thus the dispositives always figure within the games of power. Foucault expresses what he means by the concept dispositive and the relations of dispositives with one another as follows: “What I try to elucidate with this concept comprises discourses, institutions, architectural forms, regulatory decisions, laws, administrative measures, scientific precepts, philosophical, moral and charitable propositions—in short, is a totally heterogenous whole, of all things unsaid as well as said. The network of relations that can possibly be established in between them is the dispositive itself.”

It is beyond dispute that modernised authority no longer seeks to control the body directly and that it is through dispositive techniques mentioned above that power is exercised. When the creative process behind the Lost Body is examined, we realize the distance that the artist’s country has yet to cover in order to modernize: the struggle of the military boot, a very potent symbol in the work, to control the ball, alludes to how the power in question is deeply engrained with militarism and if need be, controls bodies through violence.
Therefore, the militarist boot controled the passive ball, the object of power on first reading, while in the second, the power, invisible and waiting behind the scenes, controls both the ball and the boot which it has made a subject of its own. From such complicated relations, we see that Foucault’s bio-power approach develops in two ways: the anatomy-politic of the body; the effort to train the body in order to make the best use of it (controling the boot) and the bio-politic; directed at ordering the population (controling the ball), work together. A subject created by power the boot uses the
Thus on first reading, the militarist boot directs and organizes the passive ball which is the object of power, whilst on second trading, the invisible power waiting behind the scenes turns the boot into a subject, in order to contrl both the ball and the boot. From such complicated relations we see that Foucault’s bio-power approach develops in two complementary ways: on the one hand, the anatomy-politics of the body (managing the boot) tries to train the body as best as possible in order to make the best use of it, and on the other, the bio-politics of population (managing the ball) works to administer the population. The boot is a subject created by power and hence, while controling the ball in the name of power - by violent means if necessary-, it is itself subject to the dispositive control of power.

Serdar Öcal

Lost Body

İktidarın,sahalardan daracık sokaklara taşıp bu uzamlarda top koşturduğu, tribünlerden evlere geçerek, oturma odalarını işgal edip boy gösterdiği bir zaman... Kayıp, çıplak bir beden, postallarını giymiş, ayağında sektirdiği topla, uzun ve dolambaçlı bir yolculukla ülkeyi baştanbaşa dolaşıp huzur ve mutluluk ikame etmeye çalışıyor, histeriye yakalanmış bir ruh haliyle. Bedenin, topu oldukça uyumlu ve ideal bir kıvraklıkla denetiminde tutma çabası, düşük bir tempoyla başlayan ve zaman zaman yükselen bir gerilimle ne zaman ve nerede şiddete dönüşeceğini beklemeye ve görmeye koyulduğunuz, finale kadar devam eden, 4,5 dakika süren ve izleyenleri geren, uzun soluklu bir “topu kontrol” mücadelesi… Finalde, duvarla postal arasında sıkışan top patlıyor ve maç sona eriyor. Bir an, fareyi midesinde bilen bir kedinin yemeden önce fareye ne kadar güçlü olduğunu göstererek, bu arada çevikliğini ve zekasını hem fareye hem de kendisine tekrar tanıtlamasına çalışması canlandı gözümün önünde. Çıplak bedenin, yokuştan aşağı inerken içe dönük seri hamlelerle topun kaçmasını engellemesi, topun denetimini kaybetmemekteki kararlılığının güzel bir göstergesi… Bu çabanın bedende oluşturduğu sinir bozukluğu belli bir süre sonra size de bulaşıyor.

İktidar, kitleleri avucunda tutmak için kullanabildiği her oyunu kullanarak, toplumun bizzat kendisini ve tek tek bireyleri oyunun aktif özneleri haline getirerek iktidarının devamlılığını garantileme ve ne kadar güçlü bir ‘'akıl’’ olduğunu ortaya koyma çabasında. Birilerin huzuru adına ve birilerin huzursuzluğuna rağmen… Narkoz yemiş toplum, bu oyunun farkında olmadan ve kaybetmeye mahkum olduğunu bilmeyen bir pozisyonda… Bu yüzden kendisinin sandığı bir oyunda ve yine kendisinin sandığı kurallarla oynuyor, yaşamakta olduğu yenilgiye rağmen zafer yanılsamasına düşüyor.

Futbol; toplumu manipüle eden, terbiye eden, denetimde tutan iktidar araçlarından, oyunlarından biri sadece. Oyunun aktörleri takımı oluşturan on bir oyuncu değildir sadece. Esas hedef, tuttuğu takımla özdeşleşen devasa taraftar kitlesidir. Holiganlar bu kitlenin en “kayıp” kesimidir. Ülkelerin kendi ligleri dışında, 1930’dan beri her dört yılda bir düzenlenen dünya kupaları etkinliği, organizasyon açısından gittikçe güçlenmekte, yukarıda sözü edilen ve özünde siyasal bir strateji olan misyonlarını daha iyi yerine getirmektedir.

Foucault, dispositif adını verdiği ve artık çağımızda şiddeti yadsıyan iktidarın, bedenleri direk kontrol etmek yerine, toplumu bir bütün olarak denetleyen yeni, değişik yöntemler geliştirdiğini, bu yöntemlerle güç ilişkilerini güdümlediğini, dilediği yönde geliştirirken dilediği yönde engellediğini, dengelediğini, kullandığını söyler. Bu yüzden dispositifler her zaman iktidar oyunu içinde yer alırlar. Foucault, dispositif terimiyle ne kastettiğini ve dispositiflerin birbiriyle olan ilişkilerini de şu şekilde ifade eder:” Bu terimle açıklığa kavuşturmayı amaçladığım şey, ilk olarak söylemler, kurumlar, mimari biçimler, düzenleyici kararlar, yasalar, idari önlemler, bilimsel sözceler, felsefi, ahlaki ve hayırseverce önermelerden-kısacası söylenmemiş olduğu kadar söylenmiş her şeyden- oluşan, bütünüyle heterojen bir bütündür. Dispositifin kendisi ise bu unsurlar arasında kurulabilecek ilişkiler şebekesidir.”*

Modernleşme sürecini tamamlamış iktidarların bedeni direk kontrol etme gibi bir dertleri olmadığı ve yukarıda sözü edilen “dispositif teknikler”le iktidar olunduğu su götürmez bir gerçek; ama Lost Body çalışmasının yaratı süreci incelendiğinde, sanatçının yaşadığı ülkenin modernizme olan mesafesi, çalışmada çok güçlü bir gösterge olarak öne çıkan “postal” ın topu kontrol mücadelesi, özeldeki iktidarın militarizmle ne kadar ilişkili olduğu ve gerekirse şiddet yoluyla da bedenlerin kontrol edildiğini imgelemektedir.
Bu nedenle ilk okumada vardığım yer militarist postalın, iktidarın nesnesi durumundaki edilgen topu sevk ve organize etmesi; ikinci okumada vardığım nokta ise sahne arkasında bekleyen ve görünmeyen iktidarın, özneleştirdiği postalın topla birlikte postalı da kontrol edişidir. Bu karmaşık ilişkilerden yola çıkarak yine Foucault’un biyo-iktidar yaklaşımının iki kolda geliştiğini, bir yönünün bedeni eğiterek ondan en iyi şekilde yararlanma çabası olan ‘bedenin anatomi-politiği’(postalı yönetme); ikincisi ise nüfusu düzenlemeye yönelik ‘nüfusun biyo-politiği’ (topu yönetme) mekanizmasının birlikte işlediğini görürüz. Postal, iktidarın yarattığı bir özne olarak ve iktidar adına topu denetleyip iktidarın kendisine verdiği top üzerindeki tasarruf hakkını, gerekirse topa şiddet de uygulayarak kullanırken aynı zamanda iktidarın dispositif denetimi altındadır.

*(Michel Foucault,Entelektüelin Siyasi İşlevi,Ayrıntı Yayınları)
“La Fonction Politique de I’ntellectuel”

Serdar Öcal 2007
Yazar

--------------------------------------------------------------

2008-01-06T08:35:00.000-08:00

.............................................. Flâneur................ 2007

http://www.radikal.com.tr/diger/radikalart/erkan.php

RadikalArt:

“RadikalArt: Ardından Değil Karşısına” projesinin gerçekleştiği raket alanlarını ve proje bağlamını nasıl değerlendirdiniz? Bu proje bağlamında seçtiğiniz/ürettiğiniz iş(ler) üzerine neler söylersiniz?

(How did you consider the spaces and the context in which “RadikalArt: Ardından Değil Karşısına” took place? How would you like to comment on the work(s) you selected/produced for this project?)

Erkan Özgen:

Hepimiz Mayin tarlasindaki seyircileriz....

Radikal’in bu açık davetiyesi, Türkiye’de Güncel Sanatın yaşam alanları bulmaya çalıştığı, sanatın bir kapital olarak galerilerin ve sanat merkezlerinin himayesi altına alınmaya çalışıldığı böyle bir dönemde, sokakların ve gündelik hayatın sanatın performansına açılması sanırım toplumsal ve bireysel temaşanın güncelleşmesini sağladığı gibi sanatçıların “yüksek sanat” olarak belirlenmiş kodlardan ve pratiklerden elinden geldiği kadar kopması gerektiğinin iyi bir anlatımı gibi durmaktadır. (yinede bu reklam panolarının arkasında bir reklam sirketi bir kapitalde olsa?) Çünkü sanat ve temaşa yapan kişi arasındaki ilişki gündelik hayata girdiği andan itibaren “imzadan” kurtulmuş bir sanat oluşumunu ve “isimsiz” bir anlatımı imlemektedir. Ve burada sanat pratiği sokakları squat yaparak oraların bir deform yerleri haline gelmesini sağlamaktadır. Reklam şirketlerinin ve kapitalin imaj envarturleri üzerinden insanların gözlerini boyadığı böyle bir tüketim çağında sanat poplaşmış arzulara cevap vermekten çok onların nasıl altüst edilmesi gerektiğinin bir işaretini yine sokaktaki reklam panolarının performatik olarak kullanılmasıyla göstermektedir. Dolayısıyla bu proje sadece sanatın geçişlilik alanlarını sağlamakla kalmadığı gibi sanatçılarında kendi odalarına kapanan bir varlik olmadığını o 20 yy anlatımlarının romantik imgelerinin çoktan yersizyurdsuz olduğunu söylemek için bir firsat sağlamış ve aslında sanatın zaten sokağın o alt anlatımından oradan kopan bir malzemeyle yeniden o alt anlatıma yöneldiğini göstermiştir. Belkide onun için benim projemin adını “Flâneur” olarak belirledim. Çünkü Flâneur Walter Benjamin’in 20 yy başlarında üzerinde durduğu gibi o ışıklı caddelerde toplumsalın içinde izini kaybeden bir entelektüel ve o toplumu temaşa eden kişidir. Ama aynı şekilde Flâneur toplumsalı izleyen olduğu gibi bugün 21 yy yersiz yurtsuzlaşmış kapitalizm çağında, oradaki varlığını temaşaya sokan kişi olarak da ortaya çıkıyor ve şirketleşmiş bir toplumsalın içinden toplumun içine mayın döşeyen vandalist olarak da belirmektedir. Flâneur oryantalize edilmiş ve ötekileştirilmiş Kürtleri onların travmasını büyük bir şehrin merkezine taşıyarak, ışıklı reklam panoları üzerinden bir belleği yoklamakta ve kritik etmektedir. Benjamin içinde Flâneur entelektüel, 20 yy başlarındaki bütün siyasal ve toplumsal krizi temaşa eden ve faşizm döneminin o günkü toplumsal coğrafyaya döşediği mayını, onun ırkçı anlatımına angaje olmadan bir sanatçı duyarlılığında, silik bir sûret gibi kalabalığın içinden o karmaşayı travmayı izleyendi. Dolayısıyla Flâneur olan bir çoban değildir aslında, kaybolmuş bir bellek, müzik ritimleri ve mayın arasında sıkışmış, kendi coğrafyasına yabancılaştırılmış bir sanatçının kimliksel, dilsel ve bedensel travmasının, krizinin açımlanmasıdır. Flâneur savaşın içinde büyüyen bir halkı onun arzularını müzik ve doğal olan üzerinden “merkezin” içine taşıyarak, imajlarını mayın tarlalarından kaptırıp reklâm panolarına koymuştur. Mayın huzursuzluk ve korkudur, uzaktan gelen yakın bir tehlikeyi bir travmayı açımlamaktadır. Resmin içinde çoban hiçde temsili degildir nede koyunlar temsil sunmamaktadir. Lakin toplum güdükleştirilmiş olarak bir “sürü”ye dönüştürülmüş bir hissiyatsız kalabalıktan öte bir şey degildir. Yoneticiler ise bize kendi ağızlarından dezenformasyon teknikleri sunarak, her gün haberlerden ve söylemlerinden gözlerimizi boyamaktadır. Oysa onlarda mayın döşeli bu tarlalarda kendi sonlarını hazırlamaktadırlar. Toplum mayındır, çünkü toplum kendi coğrafyasına yabancılaştırılmış, linç kültürü içinde boğulmuş belleksiz bir tabulaya dönmüştür. Artık herkes huzursuzdur Flâneur gibi, çünkü toplum siyasal, toplumsal, reklâmsal mayınlarla döşenmiş bir coğrafyadır..

................................................Untitle...................2007

------------------------------------------------------------------------------------

SERGİ

2008-01-04T12:09:00.000-08:00

Cengiz Tekin İlk kişisel sergisini 05 Ocak 2008' de saat 17.00 de DSM'de gerçekleştirecektir.
1977 yılında Diyarbakır’da doğan sanatçı, ağırlığı fotoğraf alanında olmak üzere, video ve performans alanlarında da üretimler yapıyor. Ulusal ve uluslararası pek çok güncel sanat sergisine 2003’ten bu yana Diyarbakır’dan katılım sağlayan Cengiz Tekin, fotoğraf çalışmalarında travma sonrasının mahrem ve yarı-açık mekânlarında gizli, saklı, örtük “ruh ve beden halleri” üzerinden ironik-eleştirel imgeler, kurgular, kırılmalar ve göndermeler inşa ediyor. Çalışmalarının merkezine yerleşen “mizahi” referanslar, “kayıt-dışı” yaşam ve sanat pratikleriyle birleştiğinde, ortaya “gerçek-dışı”, bununla birlikte “absürd” sayılabilecek sahneler çıkıyor, ancak bu gerçek-dışı’lık ve absürdlük ilişkilenmeleri, Nietzcshe’nin ajitatif balyozu gibi, eline geçirdiği her şeye (toplum, iktidar, yerellik, sanat, bu-oluş, şu-oluş vs.) iniyor; vurup, dağıtıyor epeydir aydınlatmayan fanusları. “Sanatçının Sözde Portresi”, Şener Özmen’in küratörlüğünde gerçekleşiyor bu aynı zamanda Cengiz Tekin’in Diyarbakır’daki ilk kişisel sergisi.

&

"Subjektif olarak yaşadığım, nefes aldığım ama bir aidiyet biçimi değildir kimliklerim”.

Sanatçı olarak gündelik hayatta kurmaya çalıştığın bir duruş mevcutsa eger, kimlikler peşinden gelir cemaatler gibi. Bu karmaşa Kafka’nın Şato’suna giremeyen, çıkışların ve girişlerin karmaşasını yaşayan Bay K’nın travmasıdır, bir coğrafi sıkışmışlık ve sınırlar anlatımının depresif flörtü söz konusudur. Burada beden anlatısı mit ve iktidarın söylem aygıtları tarafından oluşturulurken, kimlik ya da kimlikler denilen lanet, aynı zamanda senin bir gözetim altında oluşunu gösterir. Cemaat ve geçmiş üzerinden izlenen bir beden, şimdi ve gelecek arasına sıkışmış bir oluş, kimliğin moleküler parçalanışı ve kırılmasıdır. Kimlik aslında bu kadar steril değildir, burada devreye aidiyet, yer-yurt, hayali müfredatlar, kaçışlar, mafyalaşma ve travma girer. Kendim olma arzusu, kendime ait olmasada benim kimliklerimi ele verendir. Bana göre hiçbir kimlik doğru kimlik değildir, ya da eksik kimliktir. Bu da bende sanatçı, Kürt ve sanatçı, Diyarbakırlı sanatçı, uluslar-arası sanatçı, Türk ve sanatçı, Türkiyeli Kürt sanatçı, anarşist sanatçı, bağımsız sanatçı, bağımlı sanatçı, genç sanatçı, sanatçı olmayan sanatçı, depresif san-at-çı vs... Kaçış tam da deleuzyen anlamda kaçış çizgisinde olmak-lığı verir ele. Kimlikler karmaşasında içinde sanatçı kimlik yorgunluğunu yaşar boyuna. Oysa sanatçı kaçış üzerinde üretir, makro kimlikten, egemenden, kolonyaldan ondan bundan derken kaçarken sanatçı mikro alanda nefes almaya içindeki marjini daha çok deşip travmayla yüzleşmeye çalışır. Yani bu şey kendini bulmak için nereye gitmen gerektiğinden eminsizlik, (yersiz-yurtsuz oluş ) ile kendinden kaçarken nereye yöneleceğinden emin olmama arasındaki sübjektif yarılmadır(yeniden yer-yurt oluş) . Dolayısıyla burada bilinçdışı kaymalar ile zehirlenmiş dil kimliklerinin şizoid dansı söz konusudur. Yaşama karşı, inandığın değerler sistemine karşı bir mücadele ve müdahale söz konusu ise travma kaçınılmaz olarak orada belirir. Travmayı doğrudan doğruya yaşayan bir kişi olarak -ki bence tüm sanatçıların travma yaşaması gerekliliktir, veyahut sürekli bir travma halinde olmak, ahlaki bir mesele olarak bunun ev ve evsizlik arasında (Adorno) kayan ve oluşan algılarımı ve değerlendirmelerimi etkilediğini bunun yapıtlarıma anlam katmanları sunduğunu düşünüyorum. Kendi yaşam deneyimlerimi yeniden anlamlandıran bu yapıtlar -untitled- yorganlar, sanatın gündelik hayatın içindeki kültürel kodlardan nasıl beslendiğini ve diğer kültürel girişlere meyilli bir tecrübeyi nasıl bir platform olarak görünür kıldığını bize gösteriyor. Doğup büyümenin bilinçte oluşturduğu geçmiş ile aramdaki mesafe ile yüzleşmek üzerinden tekrar parçalanmayi barındırıyor. Yakın tarihte yaşanmış olan herşey benim çalışma alanım içine girer ve benim tecrübe aktarımlarını bir hikâye anlatıcı gibi dokumamı sağlar. Bunlar; aile, birey, kimlik, kimliksizlik, sürekli tekrarlanan kavramlar, travma, biçimli ve biçimsiz ritüeller, terbiyesiz sözler, göç ve yol sıkışması, kitch görüntüler, dolaylı anlatımlar, esnek beden ve yorgan “ben”, uyum ve uyumsuzluk, kültürel çıkmazlar, aynı zamanda bu korkularım, tiksintilerim, hınçlarım, neşeli hallerim ve bedenimde gezen ironidir...

“Zaten yaşadığım yer temsilin ve temsilsizliğin kendisidir."

Cengiz TEKİN 5 Ocak 08

----------------------------&---------------------------------------

cv

2008-01-04T12:03:00.000-08:00

Erkan Özgen

Born 1971 Derik, Mardin, Turkey
Lives and works in Diyarbakir, Turkey

Education
2000 Department of Painting in University of Cukurova, Adana, Turkey
Selected Group Shows

1998
Youth Action, Tuyap İstanbul Exhibition Palace, Istanbul, Turkey

2001
Art And The City, Fine Art Galery Of States, Diyarbakir

2002
Under the Beach: The Pavement, Istanbul Museum of Contemporary Art, Istanbul, Turkey, Curated By Vasif Kortun

2003
2nd Performance Days, Babylon, KV Istanbul, Bilgi Atolye, Istanbul, Turkey
I Am Too Sad To Kill You!, Proje4L, Istanbul, Turkey, Curated By Halil Altindere
In Den Schluchten des Balkan, Kunsthalle Fridericianum, Kassel, Germany, Curated By René Block
U-Topos, Tirana Biennale-2, National Museum of History, Tirana, Albania
The Force Of Language, Keciburcu, Diyarbakir, Curated By Ali Akay

2004
The Force Of Language-Becoming Minor, Keciburcu, Diyarbakir, Curated By Ali Akay
Mediterraneans, Museo D’Arte Contemporanea Roma, Italy, Curated By Vasif Kortun
I Need A Radical Change, Gallery Nova Teslina Zagreb, Croatia, Curated By WHW
Love It or Leave It/Cetinje Biennial V, National Museum of Cetinje, Montenegro
Cetinje-Dubrovnik-Tirana
Six Feet Under Make Nice, White Box, New York, USA, Curated By Jonathan Gilmore
Sevilla Beinnial I, Sevilla, Spain, Curated By Harald Szeemann
Love It or Leave It/Cetinje Biennial V, Diyarbakir Art Center, Diyarbakir
Placebo Effect, Sparwasser HQ, Berlin, Germany, Curated By Vasif Kortun
Normalization, Platform Garanti Contemporary Art Center, Istanbul, Turkey, Curated By Vasıf Kortun
1st Etape, Istanbul Modern, Istanbul, Turkey, Curated By Fulya Erdemci

2005
Hoch Hinaus, Thun, Switzerland
Free Kick, Hospitality Zone 9th Istanbul Biennale, Turkey, Curated By Halil Altindere
II. Biennial of Jafre, Girona Organisers: Carolina Grau, Mario Flecha
Posit 9B, Ikon Gallery in Birmingham, Curated By Nowember Paytner, UK

2006
Ethnic Marketing, Azad Gallery, Tehran, Iran Curated By Tirdad Zolghadr
This Is Not America, Tel Aviv, Israel Curated By Galit Eilat
Strangers With Angelic Faces, Space Gallery, London, England, Curated By Levent Çalıkoğlu
Normalization, Rooseum Center For Contemporary Art, Curated By Katarina Stenbeck
EurHope 1153, Contemporary Art from Bosphorus,Curated by Francesco Bonami and Sarah Cosulich Canarutto
Lapdogs of the Bourgeoisie,Gasworks Gallery, London, England, Curated by Nav Haq and Tirdad Zolghadr

2007
Destroy Athens, 1st Athens Biennial,Athens,Greece Curated Bys Xenia Kalpaktsoglou, Poka-Yio, Augustine Zenakos.
No Future, Blomberg Space, London, UK
RadikalArt:Ardında Değil Karşısına, Bağdat Cad.BP benzinci önü Kadıköy yönü Yeniköy içi,
kara tarafı, Coordinators By Övül Durmuşoğlu, Cem Erciyes

2008
Beyond Paradise,Stedelijk Museum Bureau, Amsterdam/NL, Curated by Delphine Bedel & Ayako Yoshimura,
The New York Arab and South Asian Film Festivals is scheduled for March 6-17, 2008
Article 23, Galerija Škuc, Ljubljana
Catching Breath, Film program, Stadtkino, Basel, Switzerland curated by November Paynter

Curated exhibitions
2003
Eyes Contact, Diyarbakir Art Center, Diyarbakir, Curated By Erkan Özgen & Sener Özmen

Residency
Iaspis- (International Artists Studio Program in Sweden), residency at Rooseum Center,
Malmö, Sweden 29.08.2005-28.10.2005

Exchange
Can Xalant- Centre for Creating and Contemporary Thouht in Mataró, Barcelona 01.09.2008-12,10,2008

Workshopleider
Here as the centre of the world, Beirut,Damascus, Diyarbakir, Enschede, Khartoum, Taipei 2005-2007

Lectures
Rooseum Center, Malmö, Sweden 2005
For DAI students, Deyrul Zahferan Manastiri, Mardin 2006
“Who are We?” with Libia Castro & Ólafur Ólafsson, Diyarbakir 2007
“Diyarbakir artists” Buyuk Otel Lecture room, Diyarbakir 2007
Het Wilde Weten, Rotterdam 14th June 2007
Villa de Bank, Espoortstraat 182, Enschede 23rd June 2007
Can Xalant, Centre for Creation and Contemporary Thought in Mataró, Barcelona,

Prize
2005- "Prix Meuly", Kunstmuseum Thun, Thun, Switzerland

ADDRESS:
Erkan Özgen
IMKB Hattat Hamid Aytac Ilkogretim okulu
Yılmaz Guney Caddesi Diclekent, Kayapinar
21100 DIYARBAKIR- TURKIYE
M: +90 530 426 10 20
E-MAIL: erkanozgen47@hotmail.com
erkanozgen@gmail.com
web side: http://www.erkan-ozgen.blogspot.com/